Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 488/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. G. na decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...], po czym kolejno postanowieniami z dnia 20 lutego 2009 r. odrzucił wniesioną od tego postanowienia skargę kasacyjną, a w dniu 28 kwietnia 2009 r. odrzucił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2009 r., na skutek złożonego przez skarżącego wniosku, przyznano mu prawo pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego.
W dniu 7 sierpnia 2009 r. w siedzibie Sądu zostało złożone opatrzone ta samą datą pismo procesowe sporządzone przez wyznaczonego i umocowanego do reprezentowania skarżącego radcę pr. T. B. W piśmie tym pełnomocnik skarżącego poinformował o sporządzeniu opinii prawnej o braku zasadności wnoszenia w sprawie jakichkolwiek środków odwoławczych (w tym zażalenia na postanowienie z dnia 28 kwietnia 2009 r.) oraz o jej przekazaniu Mocodawcy i Dziekanowi OIRP w R.; pełnomocnik powołał się przy tym na załącznik do uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 27 września 2008 r.
Nr 36/VII/2008 pn. "Dobre praktyki radcy prawnego wyznaczonego z urzędu w postępowaniu dotyczącym skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i skargi konstytucyjnej", zgodnie z którym (ust.
- 30) "Wyznaczony Radca Prawny nie powinien bez zgody klienta przesyłać Sądowi opinii, o której mowa w pkt 25, gdyż ujawnienie jej treści Sądowi lub stronie przeciwnej naruszyłoby interes klienta (...)".
W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Jednocześnie wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia (której nie wskazał skarżący) na kwotę 8 790,22 zł. (o umorzenie łącznie takich sum wnosił skarżący).
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z regulacją zawartą w § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosi 240 zł., zaś w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym 120 zł. (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. d powołanego rozporządzenia).
W tym miejscu należy odnieść się do wskazanego przez pełnomocnika skarżącego "wartości przedmiotu zaskarżenia". Podkreślić wyraźnie w związku z tym należy, iż mimo że przedmiot skargi wiąże się z dochodzeniem przez skarżącego zwolnienia go od konkretnego ciążącego na nim zobowiązania finansowego, a więc pośrednio związany jest z dochodzeniem przez niego pewnej kwoty pieniężnej, brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia). Jako wartość przedmiotu sprawy nie może być przyjęta ciążąca na skarżącym należność z tytułu wypłaconych przez organ administracji zaliczek alimentacyjnych, zwłaszcza że skarga na kwestionowaną decyzję została odrzucona. Nawet jednak gdyby doszło do merytorycznego rozpoznania skargi, jej przedmiotem byłaby wyłącznie kontrola zasadności (zgodności z prawem) decyzji o odmowie umorzenia przez organ ciążących na skarżącym należności, a nie ich wysokość (skarżący kwestionuje samą odmowę umorzenia, a nie jak zauważył pełnomocnik, odmowę umorzenia konkretnej kwoty).
Powyższe jednak i tak pozostaje bez znaczenia, gdyż przepisy powołanego rozporządzenia odnoszą stawkę minimalną w postępowaniu zażaleniowym do konkretnie wskazanej kwoty 120 zł. (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. d) i nie wiążą jej procentowo ze stawkami minimalnymi ustalanymi na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1.; mając na uwadze aktualny etap postępowania sądowego, można rozpatrywać zasadność wniesienia środka zaskarżenia wyłącznie w postaci zażalenia na postanowienie z dnia 28 kwietnia 2009 r.
Uwzględniając zatem charakter sprawy, stopień jej zaawansowania i nakład pracy pełnomocnika obejmujący zapoznanie się z aktami sprawy oraz sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia środków odwoławczych (abstrahując od jej treści) przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 120 zł.
W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, sąd podwyższa opłaty o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 rozporządzenia); zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) wynosi ona 22 %, co od kwoty 120 zł. daje 26,40 zł.
Za wykazane uznano przy tym poniesione w sprawie przez pełnomocnika wydatki na kwotę 3,75 zł. (wartość znaczków pocztowych), na których zakup wskazuje On w skierowanym do skarżącego piśmie przewodnim przesyłającym sporządzoną opinię.
W związku z powyższym na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.