Uzasadnienie
W dniu 12 maja 2007r. S. O. działający przez pełnomocnika - adwokata wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2007r. znak: [...], które odmawiało przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2007r. znak: [...] odmawiającej uchylenia decyzji w sprawie zarejestrowania przez Burmistrza Gminy i Miasta w dniu [...] grudnia 1996r. samochodu osobowego marki Mercedes na S. O. i A. O. Skarga powyższa nie została opłacona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Merytoryczne zbadanie przez sąd administracyjny zaskarżonego działania bądź bezczynności organu administracji publicznej uwarunkowane jest skutecznym wniesieniem skargi. Jedną z przesłanek owej skuteczności skargi jest prawidłowe jej opłacenie tj. zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Kwestię opłat, którym podlegają pisma wnoszone do sądu administracyjnego reguluje Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2006r. nr 221 poz. 2193), zwane dalej Rozporządzeniem.
Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia wpis stały, bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności, w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł.
W wypadku, gdy skarga podlega opłacie stałej a jest wnoszona przez adwokata lub radcę prawnego, ustawa procesowa: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwana dalej P.p.s.a. przewiduje na wypadek braku takiej opłaty odrzucenie skargi - stanowi o tym art. 221 P.p.s.a.
Uwzględniając całość powyższego Sąd stwierdza, iż rozpoznawana skarga - pomimo jej wniesienia przez fachowego pełnomocnika - nie została należycie opłacona, przy czym wpis ma charakter stały, skoro przedmiotem skargi jest postanowienie organu administracji publicznej w rozumieniu cytowanego już § 2 ust. 1 pkt 1 P.p.s.a.
Dlatego też orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.