Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego – szopy drewnianej na opał o wymiarach 2,25 x 3,65 m będącej w złym stanie technicznym stwarzającym zagrożenie dla użytkowników, usytuowanej w miejscowości W. na działce nr 198/1 stanowiącej własność S. W., postanowił utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji podano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. /.../ nakazał J. K. dokonać rozbiórki szopy drewnianej o wymiarach 2,30 x 5,00 m użytkowanej jako pomieszczenie na opał, zlokalizowanej na działce nr 198/1 w miejscowości W., stanowiącej własność S. W. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji /decyzją z dnia [...].10.2003 r. /.../, a wobec niewykonania przez J. K. obowiązku nałożono na nią grzywnę w celu przymuszenia /postanowieniem z dnia 4.06.2004 r./. Podniesiona przez J. K. w zażaleniu okoliczność, iż na działce nr 198/1 w W. nie istnieje budynek o wymiarach określonych w tytule wykonawczym stanowiła podstawę do wznowienia z urzędu postępowania w sprawie rozbiórki szopy na opał /postanowieniem z dnia 3.01.2005 r./. Po stwierdzeniu przesłanki wznowienia określonej w ust. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. organ II instancji uchylił własną decyzję z dnia 1 października 2003 r. oraz wydaną w I instancji decyzję z dnia 25 sierpnia 2003 r. i umorzył postępowanie w sprawie rozbiórki szopy o wymiarach 2,30 x 5,00 m. Umorzenie postępowania odnośnie rozbiórki powyższej szopy nie oznaczało zaniechania czynności administracyjnych w sprawie popełnionej samowoli budowlanej – w dniu 17 czerwca 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie administracyjne, określając w nim prawidłowe wymiary przedmiotowego budynku gospodarczego tj. szopy drewnianej na opał o wymiarach 2,25 x 3,65 m, a następnie nakazał jego rozbiórkę /decyzją z dnia 2.05.2006 r./.
Powyższa decyzja, z powodu niezachowania wymagań proceduralnych, została w myśl art. 138 § 2 k.p.a. wzruszona przez organ II instancji /decyzją z dnia [...].10.2006 r..../. W dniu 25 stycznia 2007 r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, przesłuchując M. N. – autora orzeczenia o stanie technicznym /z dnia 30.05.2003 r./ budynków zlokalizowanych na działce nr 198/1 w W. i po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. /.../ nakazał J. K. rozbiórkę budynku gospodarczego – szopy drewnianej na opał o wymiarach 2,25 x 3,65 m będącej w złym stanie technicznym stwarzającym zagrożenie dla użytkowników, usytuowanej w W. na działce nr 198/1 własność S. W. W złożonym odwołaniu J. K. wnosi o uchylenie decyzji zarzucając, że nie miała szans na ustosunkowanie się do wypowiedzi biegłego M. N. – nie uczestniczyła w rozprawie administracyjnej w dniu 25 stycznia 2007 r. z powodu choroby. Biegły błędnie wyliczył powierzchnię budynku.
Analizując niniejszą sprawę organ odwoławczy stwierdził, że zasadnym było rozstrzygnięcie sprawy w myśl art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. Przedmiotowa szopa drewniana na opał została wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę w 1987 r. i dlatego, zgodnie z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy – Prawo budowlane, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Zły stan techniczny szopy drewnianej nie pozwala na dalszą eksploatację i w związku z zagrożeniem bezpieczeństwa jej użytkowników kwalifikuje się do rozbiórki, co zostało potwierdzone w orzeczeniu technicznym sporządzonym przez M. N. Zarzuty odwołania oceniono jako niezasadne. Stronom postępowania umożliwiono czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji – wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a jeżeli stan zdrowia nie pozwala na osobiste uczestnictwo – może ustanowić pełnomocnika do występowania w jej imieniu w sprawie. Odnośnie zarzutu podania błędnej powierzchni budynku gospodarczego w orzeczeniu o stanie technicznym z dnia 30 maja 2003 r. wyjaśniono, że faktyczne jego wymiary zostały ustalone we wcześniejszym postępowaniu przez nadzór budowlany.
Powyższą ostateczną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. K., wnosząc o jej uchylenie. Uzasadniając skargę ponowiła zarzuty odwołania. Podkreśliła, że przedmiotowy budynek wybudowany jest na środku działki nr 198/1 z zachowaniem "wszystkich odległości do sąsiadów", służy jako skład na drewno. Po 1995 r. został przebudowany "korzystając z prawa budowlanego, które zezwala na wybudowanie rolnikowi budynku gospodarczego do 35 m2 bez zezwolenia". Nadto skarżąca stwierdziła, że od wydania orzeczenia o stanie technicznym budynku minęło ponad 4 lata i wobec tego jest już ono nieaktualne.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącej, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, który stanowi, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że przedmiotem kontroli sądu jest legalność zaskarżonego aktu, a w tym przypadku jest to decyzja administracyjna.
W związku z powyższym uwzględnienie skargi – a zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 – 3 powyższej ustawy polega na uchyleniu decyzji, stwierdzeniu jej nieważności lub niezgodności z prawem – może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że kwestionowana w skardze decyzja jest dotknięta naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, czy też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa z przyczyn określonych w K.p.a. lub w innych przepisach. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 cyt. ustawy, skarga podlegała oddaleniu.
Bezsporne jest w rozpoznawanej sprawie, że przedmiotowa szopa drewniana na opał o wymiarach 2,25 x 3,65 m, usytuowana na działce nr 198/1 w W. została wybudowana przez skarżącą J. K. w 1978 r. Stąd też, z mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r. Nr 107, poz. 2016/, stosuje się do niej przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane /Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm./.
W podstawie prawnej decyzji nakazującej rozbiórkę spornej szopy powołano art. 37 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy. Przepis ten stanowi, że podlega przymusowej rozbiórce każdy wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy obiekt budowlany, jeżeli powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zastosowanie zatem tego przepisu wymaga wykazania, że spełnione zostały równocześnie dwie przesłanki 1) naruszenie prawa obowiązującego w czasie budowy, 2) powstanie jako skutku budowy niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, przy czym dla wystąpienia drugiej przesłanki wystarczy stwierdzenie jednego z czterech wymienionych stanów.
Materiał aktowy rozpoznawanej sprawy wykazuje, że sporna szopa została wzniesiona przez skarżącą samowolnie. Na jej bowiem wykonanie w myśl art. 28 cyt. ustawy w zw. z § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego /Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm./ wymagane było pozwolenie na budowę, którego skarżąca nie posiadała. Naruszenie zatem przez skarżącą prawa obowiązującego w czasie budowy tej szopy nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości.
Znajdujące się w aktach sprawy orzeczenie o stanie technicznym budynków zlokalizowanych na działce nr 198/1 w W., stanowiącej własność S. W. i przez nią złożone do akt sprawy – w wykonaniu obowiązku na nią nałożonego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. /.../, sporządzone przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane /k. 7 akt I instancji/ - wykazuje m. innymi, że przedmiotowa szopa drewniana na opał jest w stanie technicznym nie pozwalającym na dalszą jego eksploatację, "budynek przechylony grozi zawaleniem", ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa użytkowników kwalifikuje się do rozbiórki.
Również dokumentacja fotograficzna wykonana podczas wizji lokalnej w terenie w dniu 4 listopada 2004 r. /k. 12 akt I instancji/ potwierdza ocenę wyrażoną w wymienionym wyżej orzeczeniem, a tym samym brak możliwości usunięcia stwierdzonych zagrożeń. W ocenie Sądu, w postępowaniu przed organami administracji zostało wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że spełniona została hipoteza art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Oznacza to konieczność zastosowania tego przepisu do samowolnie wzniesionej spornej szopy.
Sąd stwierdza zatem, że nie ma żadnych podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. W rezultacie nie znajduje powodów do usunięcia tych decyzji z obrotu prawnego.
Dlatego na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.