Uzasadnienie
J. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego. Zawarła w niej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Podtrzymała go następnie na urzędowym formularzu takiego żądania – PPF. Podkreśliła w nim, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku z tym statusem związanym. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Z uwagi na to, że nie może liczyć na czyjekolwiek wsparcie zmuszona jest korzystać ze środków pomocy społecznej; aktualnie pobiera zasiłek okresowy w kwocie 275 zł. Korzysta także z posiłków w "kuchni dla ubogich". Nie ma jakiegokolwiek majątku. Domaga się ustanowienia pełnomocnika z uwagi na skomplikowany charakter sprawy oraz zamiar zaskarżenia ewentualnego negatywnego dla niej orzeczenia sądowego w niniejszej sprawie.
Żądanie J. W. podlega uwzględnieniu. Na wstępie należy jednak podkreślić, że zostało ono rozpoznane jedynie w zakresie dotyczącym ustanowienia adwokata, a to ze względu na fakt, że skarżona decyzja dotyczy zasiłku celowego. W art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." ustawodawca przewidział zaś, że strona skarżąca działanie, bezczynność czy też przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Wobec ustawowego zwolnienia wnioskodawczyni od kosztów sądowych w niniejszej sprawie rozstrzygano zatem jedynie w przedmiocie jej żądania o ustanowienie adwokata. W oparciu o przedstawione przez wyżej wymienioną dane uznano, że wniosek jest uzasadniony. W myśl art. 245 § 3 P.p.s.a. odnosi się on do tzw. częściowego prawa pomocy, którego przesłanką przyznania jest - zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. - niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza danych wniosku strony wskazuje na potrzebę udzielenia jej wsparcia ze środków Skarbu Państwa. Jak już bowiem wskazano, skarżąca jest osobą bezrobotną, nie pobierającą zasiłku związanego z tego rodzaju statusem. Jedynym jej źródłem dochodu są środki uzyskiwane z pomocy społecznej. Ich wysokość – 275 zł jest zupełnie nieadekwatna do zaspokojenia podstawowych tylko potrzeb człowieka.
Z tego też względu strona korzysta także z posiłków wydawanych w "kuchni dla ubogich". J. W. nie jest posiadaczką jakiegokolwiek majątku, którego spieniężenie umożliwiłoby pokrycie kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Tym samym jest oczywiste, że poniesienie przez nią takiego wydatku skutkowałoby powstaniem uszczerbku w zakresie jej koniecznego utrzymania, o czym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Biorąc więc pod uwagę niską wysokość uzyskiwanych przez skarżącą środków finansowych, fakt, że ich źródło to pomoc społeczna oraz to, że J. W. nie ma żadnego majątku, przyznano jej prawo pomocy w żądanym zakresie tj. ustanowiono na jej rzecz adwokata. Podstawę niniejszego orzeczenia stanowi art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Dodatkowo wskazuje się, że jedyną przesłanką, w oparciu o którą rozstrzyga się w przedmiocie prawa pomocy jest sytuacja materialna strony. Tym samym stopień skomplikowania sprawy nie ma w tym zakresie żadnego znaczenia.