Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego.
Na wniosek złożony następnie przez skarżącą referendarz sądowy tut. Sądu, postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r., przyznał jej prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata, którego 20 listopada 2013 r. w osobie P. G. wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka w [...]. Wskazany adwokat w dniu 9 grudnia 2013 r. udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego adwokat A. Ł., która imieniem skarżącej sporządziła skargę kasacyjną od powołanego wyżej orzeczenia. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r. WSA w Rzeszowie przywrócił A. Z. termin do złożenia powyższego środka zaskarżenia, po rozpoznaniu którego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił go wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 649/14.
W skierowanym do WSA w Rzeszowie piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. adwokat P. G. wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego tj. z tytułu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 30 sierpnia 2013 r., które to koszty nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wniosek pełnomocnika z urzędu A. Z. podlega uwzględnieniu. Stosownie do art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do adwokatów zagadnienie to reguluje od dnia 1 stycznia 2016 r. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Jednak wobec brzmienia § 22 tego aktu, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Niniejsza sprawa zakończyła się pod rządzami poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) i ten właśnie akt ma zastosowanie w tej sprawie.
Wedle § 19 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Zgodnie zaś z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 2002 r., zawartym w jego rozdziale 5, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej obowiązującą stawką jest 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawką minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w tzw. innej sprawie (tj. której przedmiotem nie jest należność pieniężna oraz nie dotyczącej skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego) jest 240 zł - § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2002 r.
Biorąc zatem pod uwagę przytoczone regulacje oraz okoliczności faktyczne sprawy należało przyznać pełnomocnikowi strony skarżącej kwotę 180 zł (75 % z 240 zł) tytułem wynagrodzenia za udzieloną jej pomoc prawną z urzędu tj. sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Stosownie natomiast do brzmienia § 2 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie to należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (obecnie 23 %) tj. o kwotę 41,40 zł (23 % z kwoty 180 zł).
Podstawę niniejszego rozstrzygnięcia stanowią art. 258 § 2 pkt 8 i art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2002 r.