Uzasadnienie
E. K. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych a więc o zwolnienie od opłat i wydatków sądowych. Wniosek ten złożono w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 502/10, dotyczącej skargi wyżej wymienionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydaną na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne. Sprawa o sygn. II SA/Rz 502/10 nie została zakończona przed WSA w Rzeszowie. W aktualnym stanie rozpoznawania sprawy przed Sąd, Strona skarżąca na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie z 9 czerwca 2010 r., sygn. II SA/Rz 502/10, została zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 300 zł.
Sytuacja majątkowa i rodzinna strony skarżącej została dokładnie opisana w druku urzędowym PPF oraz w oświadczeniach przesłanych na Sądu w związku z wezwaniem referendarza sądowego z 2 lipca 2010 r. Z treści tych dokumentów wynika, że wnioskodawczyni oraz członkowie Jej rodziny żyją bardzo skromnie. W skład gospodarstwa domowego strony wchodzi oprócz wnioskodawczyni Jej mąż B., matka Z. W., ojciec J. W. oraz brat P. W. Skarżąc oraz jej mąż są osobami bezrobotnymi. Otrzymują z pomocy społecznej niewielkie kwoty ok. 50 – 60 zł co miesiąc, a w trakcie roku szkolnego dodatki dla uczniów. Środków pieniężnych w niewielkich rozmiarach dostarczają rodzinie prace dorywcze (ok. 600 zł w skali roku). Strona oraz jej mąż pozostają na utrzymaniu rodziny. Matka skarżącej jest rolnikiem i posiada gospodarstwo rolne o pow. 1,9425 ha. J. W. jest emerytem i otrzymuje z tego tytułu 688,14 zł. Brat skarżącej P. W., jest uczniem szkoły gimnazjalnej i nie otrzymuje dochodów.
Posiadanie statusu osoby bezrobotnej E. K. i B. K. potwierdzają załączone do wniosku PPF zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy. Należy też dodać, iż strona skarżąca oraz Jej mąż posiadają nieruchomość rolną o pow. 0,43 ha oraz nieruchomość leśną o pow. 0,31 ha. Strona nie posiada przedmiotów wartościowych oraz zasobów pieniężnych.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek strony skarżącej decyzję SKO dotyczy wyłącznie instytucji zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak zakreślone granice wniosku, strona powinna udowodnić, że poniesienie kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków sądowych), spowoduje znaczne obniżenie warunków, w jakich egzystuje. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa w zakresie częściowym jest możliwe jeżeli strona wnioskująca wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie swego utrzymania koniecznego. W aktualnej sytuacji procesowej, w jakiej znajduje się wnioskująca, koszty te obejmują wpis sądowy w kwocie 300 zł. Oprócz tego ciężaru, strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy może zostać do chwili zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego zobowiązana do uiszczenia wpisów sądowych należnych z tytułu wniesienia zażalenia, skargi kasacyjnej, opłaty kancelaryjnej z tytułu sporządzenia uzasadnienia do wyroku WSA.
Opisana w wniosku PPF sytuacja majątkowa i rodzinna strony skarżącej ponad wszelką wątpliwość udowodnia brak, jakichkolwiek możliwości pokrycia wiążących się z procesem kosztów sądowych. Dochód rodziny, a także pozostałe składniki majątku przedstawionego we wniosku PPF nie pozwoliłyby skarżącej na poniesienie zarówno ciężaru wpisów sądowych oraz wydatków. Wydatki poniesione w związku z udziałem strony skarżącej w postępowaniu sądowym właściwie uniemożliwiałoby dokonanie zakupu podstawowych dla egzystowania dóbr i usług. Wpis należny z tytułu wniesienia skargi w kwocie 300 zł, stanowi znaczącą część łącznego miesięcznego dochodu strony skarżącej oraz pozostałych członków jej rodziny. Pokrycie kwoty należnego wpisu pozbawiłoby wnioskującą właściwie wszystkich środków pieniężnych, jakie przeznacza na swe niezbędne utrzymanie. Dochody skarżącej są tak niskie, że nie pozwalają na zakup podstawowej żywności, lekarstw oraz środków czystości.
Nie można przypuszczać, aby z majątku pozostającego w dyspozycji żyjących wspólnie rodzin K. i W. można było wygospodarować jakiekolwiek środki na wydatki niekonieczne, nie wspominając o sporych w stosunku do ujawnionego mienia, kosztach postępowania sądowego.
Z przedstawionych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w części oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.