Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję A.P. zawarł skierowany do organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie podał, że prowadzone są przeciwko niemu postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na kwotę przeszło 200 000 zł, a ponadto w toku prowadzonych przeciwko niemu postępowań karnoskarbowych zatrzymano wiele należących do niego automatów wraz ze środkami pieniężnymi, których wartość szacuje na kwotę około 100 000 zł. Wykonanie decyzji może zatem doprowadzić do utraty jego płynności finansowej, co z kolei może wymagać zakończenia prowadzenia działalności i zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości.
W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Izby Celnej poinformował, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżącego nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzje wydane w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej na podstawie przedstawionej przez wnioskodawcę argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. Skarżący w jakikolwiek, najmniejszy nawet sposób nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla niego skutki określone w powołanym wyżej art. 61 § 3 Ppsa. Dokumenty zgromadzone w toku postępowania i argumentacja wnioskodawcy nie pozwalają na ocenę jego rzeczywistej sytuacji materialnej, w tym kondycji finansowej prowadzonej działalności gospodarczej, jak też odnoszących się do innych postępowań, w których nałożono na niego rzekomo podobne kary pieniężne i zajęto automaty.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.