Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 2 maja 2017 r. wezwano ZK (skarżącego) do uiszczenia wpisu od skargi na opisane w sentencji postanowienie Wojewody [...]. W zarządzeniu tym wskazano liczbowo, że wymagany wpis wynosi 200 zł, zaś słownie – 100 zł. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 23 maja 2017 r. Na podstawie dokumentów będących w dyspozycji Sądu ustalono, że skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł w dniu 31 maja 2017 r.
Zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni oryginału potwierdzenia uiszczenia wpisu od skargi, pod rygorem przyjęcia daty uiszczenia wpisu na podstawie dokumentów, którymi dysponuje Sąd.
W dniu 12 czerwca 2017 r. skarżący nadał w placówce pocztowej operatora pocztowego wyznaczonego w rozumieniu ustawy 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz pismo procesowe wraz z dołączonym do niego wydrukiem potwierdzenia zlecenia w dniu 31 maja 2017 r. przelewu krajowego – wpisu od skargi w sprawie II SA/Rz 513/17.
Uzasadniając zgłoszone żądanie skarżący podniósł, że w dniu 29 maja 2017 r., podczas przygotowywania przelewów dla uiszczenia wpisów sądowych w sprawach zainicjowanych jego skargami, stwierdził, że w wezwaniu w niniejszej sprawie występuje brak zgodności pomiędzy kwotą wyrażoną liczbowo oraz słownie. Skarżący podał, że okoliczność tę stwierdził po godzinach urzędowania Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie, wobec czego w dniu 30 maja 2017 r. próbował bezskutecznie skontaktować się telefonicznie "z WSA w Rzeszowie". Tego dnia nie miał możliwości innego kontaktu w celu wyjaśnienia sprawy, gdyż wyjechał z synem jako opiekun na wycieczkę szkolną.
Skarżący wskazał, że pierwotnie na wycieczkę miała jechać jego zona, jednakże z uwagi na pogorszenie się stanu jej zdrowia, zmuszony został do nagłej zmiany planów. Jak podał, po powrocie udało mu się uzyskać "niezależną informację", że wpis od skargi na postanowienia wynosi 100 zł i na taką kwotę dokonał przelewu w dniu 31 maja 2017 r. W ocenie wnioskodawcy wskazane okoliczności oraz czas poświęcony na znalezienie informacji o wysokości wpisu świadczą, że nieuiszczenie wpisu w wyznaczonym terminie nastąpiło bez jego winy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 Ppsa). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Ppsa).
Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżący uchybił terminowi do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie w przedmiocie usunięcia braków fiskalnych skargi doręczono skarżącemu w dniu 23 maja 2017 r., wobec czego ostatnim dniem ustawowo określonego 7-dniowego terminu był dzień 30 maja 2017 r. (wtorek). Skarżący uiścił natomiast wymagany wpis w dniu 31 maja 2017 r., a zatem dzień po upływie terminu.
Jeżeli chodzi o dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, Sąd stwierdza, że za początek biegu tego terminu przyjąć należy dzień doręczenia skarżącemu wezwania do nadesłania oryginału potwierdzenia uiszczenia wpisu od skargi, tj. 6 czerwca 2017 r. Wniosek o przywrócenie terminu został nadany w placówce operatora pocztowego w dniu 12 czerwca 2017 r., tym samym w świetle art. 83 § 3 Ppsa, skarżący dochował terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 Ppsa, a jego wniosek podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
Analizując natomiast zgłoszone żądanie pod kątem braku winy skarżącego w niedotrzymaniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zarządzenie o uiszczeniu wpisu od skargi wydane w dniu 2 maja 2017 r. obarczone jest błędem. Niemniej jak sam wskazał skarżący, wiedzę o zaistniałej rozbieżności powziął już w dniu 29 maja 2017 r. Tym samym nie uprawdopodobnił, że w dniu 30 maja 2017 r. nie mógł skontaktować się telefonicznie z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. W szczególności nie jest możliwe ustalenie, do jakiego wydziału telefonował skarżący (Wydziału Informacji Sądowej czy Wydziału II WSA w Rzeszowie), na jaki numer telefonu dzwonił, a także czy istotnie w dniu 30 maja 2017 r. próbował skontaktować się telefonicznie z WSA w Rzeszowie. Wskazać również należy, że uiszczenie jakiekolwiek kwoty wskazanej w nadesłanym odpisie zarządzenia w wyznaczonym terminie byłoby równoznaczne z uzupełnieniem braków fiskalnych skargi.
W świetle powyższego nie sposób uznać za prawdopodobne twierdzenia skarżącego o braku jego winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zdaniem Sądu, pomimo zaistniałej omyłki w przesłanym skarżącemu odpisie zarządzenia i powzięcia wiedzy o tej omyłce w dniu 29 maja 2017 r., skarżący nie uprawdopodobnił aby ostatniego dnia terminu, tj. 30 maja 2017 r. dochował maksymalnej staranności celem uczynienia zadość usunięciu braków fiskalnych skargi.
Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa, Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu.