Uzasadnienie
L. Z. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uwzględnił w trybie autokontroli skargę i uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w sprawie. Równocześnie organ stwierdził, że działanie nie nastąpiło bez podstawy prawnej, ani z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu organ w piśmie z dnia 22 czerwca 2016 r. poinformował, że na decyzję wydaną w trybie autokontroli nie została złożona skarga.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a.: "organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio".
W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej uwzględnił skargę w całości i decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sparwie. Decyzja nie została zaskarżona. (pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 czerwca 2016 r.).
W świetle powyższego należało stwierdzić, że przestał istnieć przedmiot skargi, jakim była decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia L. Z. kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a postępowanie ze skargi na tą decyzję stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd postanowił umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.
Uwzględnienie skargi przez organ zasadnym czyni orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 P.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a.
Stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Z kolei zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2015 r., poz.1801) opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – oblicza się na podstawie § 8. W niniejszej sprawie wysokość należności pieniężnej objętej zaskarżoną decyzją wynosi 12.000 zł w związku z tym stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi zgodnie z § 8 pkt 5 tego rozporządzenia – 4800 zł. Wobec powyższego do kosztów postępowania, na mocy art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 8 pkt 5 rozporządzenia, zalicza się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 400 zł, wynagrodzenie adwokata w wysokości 4800 zł oraz inne udokumentowane wydatki pełnomocnika (opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł).
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1i 205 § 2 P.p.s.a.