Uzasadnienie
B. D. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 529/10 złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA), żądanie wyrażone we wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ma ono polegać na zwolnieniu od kosztów sądowych oraz na ustanowieniu radcy prawnego.
Sprawa o sygn. akt II SA/Rz 529/10 dotyczy skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydaną w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej.
We wniosku PPF, skarżąca opisała swój stan majątkowy oraz rodzinny. Jej gospodarstwo domowe składa się z czterech osób. Źródeł utrzymania dostarcza rodzinie wynagrodzenie za pracę B. D. w kwocie 1300 zł oraz emerytura Jej męża – M. D. w wysokości 2300 zł. Dwójka dzieci B. D. pozostaje na utrzymaniu rodziców. Wnioskodawczyni oraz jej mąż cierpią na choroby, które zmuszają do wydatkowania na zakup leków. Rodzina zamieszkuje w domu o pow. 120 m², położonym na nieruchomości o pow. 0,14 ha. Wnioskodawczyni nie dysponuje oszczędnościami, zaś uzyskiwane dochody w całości przeznacza na zaspokajanie potrzeb podstawowych w postaci utrzymania domu oraz kosztów leczenia.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek o prawo pomocy nie może zostać uwzględniony.
Z treści złożonego do WSA formularza PPF, wynika, że strona skarżąca oprócz zwolnienia od kosztów sądowych domaga się od Sądu ustanowienia fachowego pełnomocnika – radcy prawnego. Wobec tak oznaczonych granic żądania, strona zobowiązana była wykazać, że ze względu na swe ubóstwo nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania przed sądem administracyjnym. Do udowodnienia takiego stanu zobowiązuje norma art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym stanowi postać najszerszej pomocy finansowej udzielanej przez państwo podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ rezultatem przyznania prawa pomocy jest znaczne powiększanie wydatków budżetu państwa, sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna być ustalona ze szczególną wnikliwością. Warto też podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, takiej sytuacji majątkowej, która całkowicie uniemożliwia choćby częściowe uczestniczenie w kosztach finansowych postępowania sądowego.
Rozpoznający wniosek nie dostrzega zaistnienia przesłanek do przyznania prawa pomocy B. D. Sytuacja skarżącej i pozostałych członków rodziny, nie jest na tyle trudna, aby wymagała jakiejkolwiek pomocy finansowej od Sądu. Członkowie gospodarstwa domowego nie znajdują się w podeszłym wieku; są osobami w pełni sprawni. Żaden z członków rodziny nie jest zmuszony korzystać ze świadczeń pomocy społecznej. Strona oraz jej mąż dysponują stałymi dochodami, przekraczającymi minimalne wynagrodzenie. W dyspozycji rodziny pozostaje przestronny lokal mieszkalny. Wnioskując o prawo pomocy nie załączono dowodów potwierdzających ponoszenie wydatków na koszty bieżącego utrzymania. Dlatego wbrew treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., strona posiada zasoby majątkowe wystarczające do kontynuowania wszczętego postępowania sądowoadministracyjnego. Posiadanie stałych dochodów, lokalu mieszkalnego oraz nieruchomości zakazuje rozpoznającemu wniosek przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jak i całkowitym. Posiadając przedstawione we wniosku zasoby majątkowe nie można żądać przerzucania ciężarów finansowych rozpoczętego procesu na budżet państwa.
Z wyżej powołanych względów orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.