Uzasadnienie
J. R. w treści wniesionej przez siebie do WSA w Rzeszowie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] zawarła wniosek o zwolnienie od ponoszenia wszelkich kosztów postępowania.
W złożonym następnie w wyniku wezwania urzędowym formularzu PPF mającym zastosowanie względem osób fizycznych wnioskujących o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym wskazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania z uwagi na trudną sytuację materialną.
Wg zawartego w nim oświadczenia, zamieszkuje samotnie, utrzymując się z pobieranej przez siebie renty w wysokości 529 zł. Jej średnie miesięczne koszty utrzymania obejmują opłaty za energię elektryczną i telefon – odpowiednio 100 i 25 zł. oraz wydatki na zakup żywności – ok. 164 zł., leków – 100 zł., odzieży – 40 zł. i opału – 100 zł. Nie posiada żadnych wartościowych składników majątkowych, przysługuje jej dożywotnia służebność zajmowanego mieszkania.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Mimo braku wskazania przez skarżącą w rubryce nr 4 formularza PPF zakresu dochodzonego prawa pomocy, na podstawie jego uzasadnienia i treści skargi został on zakwalifikowany jako dotyczący zwolnienia jej od całości związanych z udziałem w sprawie kosztów sądowych (w związku z powyższym uznano, że nie jest on dotknięty brakiem formalnym wymagającym skierowania do wnioskodawczyni wezwania do jego usunięcia).
Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Stosownie do powyższego, o przyznaniu w tym zakresie prawa pomocy decyduje przede wszystkim ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana z uwzględnieniem sytuacji majątkowej oraz uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków jej oraz osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (jeżeli takie są).
Mając na uwadze deklarowane przez J. R. dochody w kwocie 529 zł. netto miesięcznie należy stwierdzić obiektywny brak możliwości chociażby częściowego partycypowania przez nią w kosztach sądowych, z których sam wpis od skargi (w niniejszej sprawie 200 zł.) warunkujący nadanie sprawie dalszego biegu wyczerpywałby ich znaczącą część.
Kwota tych dochodów odnoszona do przeciętnych kosztów niezbędnego utrzymania wskazuje, że pozwalają one wnioskodawczyni na zaspokojenie wyłącznie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. W tym zakresie nie budzi wątpliwości, że nawet przy braku wyszczególnienia przez skarżącą we wniosku PPF rodzaju i wysokości ponoszonych przez nią wydatków, nie byłaby ona w stanie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania wygospodarować z posiadanych dochodów środków na opłacenie kosztów sądowych związanych z jej udziałem w sprawie.
Nie dysponuje ona przy tym żadnymi wartościowymi składnikami majątkowymi, które poprzez uzyskiwany z nich dochód lub w wyniku ewentualnego zbycia pozwalałyby jej w krótkim okresie czasu zdobyć potrzebne środki. Z akt administracyjnych sprawy, w tym treści zaskarżonej decyzji, wynika przy tym, że skarżąca legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności i jest objęta opieką ośrodka pomocy społecznej. Jej bardzo skromny tryb życia potwierdza także stan techniczny budynku w którym zamieszkuje (stanowiącego kiedyś jej własność), posiadającego jedynie przyłącze wody i energii elektrycznej (pozbawionego m.in. łazienki i kanalizacji sanitarnej).
Uznając w przedstawionej sytuacji wniosek J. R. za uzasadniony, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.