Uzasadnienie
W skardze na decyzję Wojewody [.] z dnia [.] lutego 2017 r. nr [.], skarżący JM zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, skierowany tak do organu jak i Sądu.
Z akt sprawy wynika, że decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu [.] z dnia [.] stycznia 2017 r. nr [.], wydaną po wznowieniu postępowania, którą: 1) uchylono decyzję Starosty z dnia [.] lipca 2013 r. nr [.] - uznającą JM za osobę bezrobotną i przyznająca mu zasiłek dla bezrobotnych od dnia 1 czerwca 2013 r., 2) odmówiono uznania go za osobę bezrobotną i przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto, decyzją z dnia [.] czerwca 2014 r. Starosta orzekł o utracie przez JM prawa do zasiłku od dnia 1 czerwca 2014 r., a decyzją z dnia [.] lipca 2014 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 30 czerwca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. Wojewoda [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec tego wniosek J. M. podlegał rozpoznaniu przez Sąd.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwaną: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być należycie umotywowany pod kątem zdarzeń określonych w art. 61 § 3 Ppsa, jakkolwiek - mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 - Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi.
Zgłoszony przez JM wniosek nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Sąd nie mógł zatem poznać motywów, jakimi kierował się skarżący zgłaszając rozpoznawane żądanie. Zaskrzona decyzja, a ściślej decyzja Starosty z dnia [.] stycznia 2017 r., to akt jednorazowy, który wywołał skutki prawne w dniu, kiedy decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji, a zatem w dniu wydania decyzji przez Wojewodę, tj. [.] lutego 2017 r. Wtedy to doszło do wyeliminowania decyzji Starosty z dnia [.] lipca 2013 r. z obrotu prawnego. Decyzja Wojewody nie podlega dalszemu wykonaniu, choć implikować będzie dalsze skutki, które wykraczają jednak poza granice niniejszej sprawy. Zaskarżone decyzje dotyczą ponadto przeszłego okresu zamkniętego, a status bezrobotnego skarżący utracił już wcześniej, na mocy decyzji Starosty z dnia [.] lipca 2014 r., a prawo do zasiłku dla bezrobotnego na mocy decyzji z dnia [.] czerwca 2014 r.
Wobec zatem braku uprawdopodobnienia okoliczności umożliwiających weryfikację przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.