Uzasadnienie
Uzasadnienie
J. B. i E. B. wnioskiem z dnia 22 stycznia 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożonym na obowiązującym w tym zakresie formularzu PPF zwrócili się o przyznanie im prawa pomocy. W następstwie skierowanego do nich wezwania o usunięcie braku formalnego tego wniosku poprzez wskazanie czy dotyczy on ustanowienia radcy prawnego czy adwokata (uzasadnienie wniosku wskazywało ogólnie, że dochodzą oni ustanowienia pełnomocnika) złożyli oni oświadczenie, iż wnoszą o ustanowienie radcy prawnego.
Jako okoliczności uzasadniające wniosek zostały wskazane zawiłość sprawy i bardzo zła sytuacja ekonomiczna nie pozwalająca na powołanie pełnomocnika z wyboru.
Z zawartego we wniosku oświadczenia wynika, że:
- - skarżący (bracia) prowadzą razem wspólne gospodarstwo domowe, do domowników należą również żona i 6-letnia córka J. B.,
- - jedyne źródło ich dochodów stanowi renta J. B. w wysokości 761 zł.,
- - oprócz domu o pow. 78 m² i gospodarstwa rolnego o pow. użytków 1,67 ha nie posiadają oni żadnych innych wartościowych składników majątkowych.
Rozpatrując złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. B. i E. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...]. W tej sytuacji złożony przez skarżących wniosek o ustanowienie radcy prawnego należy wiązać z zamiarem wniesienia przez nich od tego wyroku skargi kasacyjnej, która w sprawie objętej skargą musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Ponieważ skarżący zostali już w tej sprawie zwolnieni od kosztów sądowych, wniosek o ustanowienie zastępcy prawnego wymaga rozpatrzenia pod względem spełnienia przez niech przesłanki do przyznania całkowitego prawa pomocy, tj. wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.
Ocena możliwości płatniczych wnioskodawców nie pozostawia wątpliwości, że analogicznie do kosztów sądowych nie będą oni w stanie ponieść również kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika z wyboru. Ich sytuacja materialno – bytowa nie zmieniła się od momentu rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (postanowienie z dnia 22 sierpnia 2007 r.). Dotyczy to w szczególności źródła i wysokości uzyskiwanych dochodów rzutujących w bezpośredni sposób na ocenę możliwości poniesienia kosztów postępowania. Jest to nadal wyłącznie renta J. B., stanowiąca główne źródło pokrycia wydatków związanych z utrzymaniem jego, żony i dziecka oraz E. B. (żona J. B. i E. B. są osobami bezrobotnymi). Kwota 760 zł. miesięcznie względem 4 osób z pewnością pozwala na zaspokojenie jedynie ich najbardziej podstawowych i koniecznych wydatków i nie umożliwia poczynienia jakichkolwiek oszczędności; jej odniesienie do ogólnie przyjętych przeciętnych kosztów utrzymania zasadniczo nie pozwalałoby uznać jej za znaczącą nawet wtedy, gdyby dotyczyła tylko jednej osoby.
Oceny tej nie zmienia fakt posiadania gospodarstwa rolnego, które jak wynika z informacji udzielonych uprzednio dla potrzeb wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, przyczynia się jedynie do pozyskiwania niektórych produktów żywnościowych i abstrahując od dopłat do produkcji rolnej w kwocie ok. 1,1 tys. zł. rocznie nie generuje żadnych dochodów finansowych.
W tej sytuacji nie można wymagać od skarżących, aby uczynili zadość wynikającemu z przepisów postępowania sądowoadministracyjnego obowiązkowi poniesienia kosztów związanych ze swoim udziałem w sprawie. Skoro złożone przez nich we wniosku oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie budzi wątpliwości co do jego wiarygodności należy uznać, iż wykazali oni wskazaną wyżej przesłankę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Faktyczny brak możliwości poniesienia przez nich jakichkolwiek kosztów postępowania musi zatem skutkować uwzględnieniem złożonego wniosku, ponieważ jest to jedyne kryterium w oparciu o które dokonuje się analizy jego zasadności. Odmienne uznanie pozbawiałoby zaś skarżących możliwości skorzystania z pełni przysługujących im jako stronom postępowania uprawnień, w tym prawa do instancyjnej kontroli wydanego orzeczenia.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowiono jak w sentencji.