Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 536/08
M. C. w sprawie swej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o ustanowienie adwokata z urzędu. Sprawa ze skargi M. C. została zakończona przed WSA w Rzeszowie na mocy wyroku z dnia 4 grudnia 2008 r. sygn. II SA/Rz 536/08 o oddaleniu skargi.
M. C. tworzy wspólne gospodarstwo domowe z mężem oraz dwójką małoletnich dzieci. Spośród osób tworzących rodzinę pracuje i uzyskuje dochody wyłącznie E. C.. Mąż skarżącej pracuje w Wielkiej Brytanii. Osiąga dochód w wysokości 900 funtów miesięcznie netto. Rodzina w Polsce zamieszkuje w domu o pow. 200m². Oprócz domu skarżąca posiada też nieruchomość rolną o pow. 0,87 ha. Strona w uzasadnieniu swego żądania nie powołała argumentów mających przekonać do ustanowienia fachowego pełnomocnika. W rubryce nr 5 wniosku o tytule: Uzasadnienie, opisano jedynie okoliczności faktyczne sprawy administracyjnej.
Stwierdzono, co następuje:
wniosek skarżącej M. C. dotyczy prawa pomocy w zakresie częściowym. Strona powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia adwokackiego z tytułu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa w zakresie częściowym jest możliwe jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego z uwagi na grożący jej uszczerbek na poziomie utrzymania koniecznego. Przyznanie prawa pomocy może dotyczyć sytuacji wyjątkowych, gdyż jej skutkiem jest przerzucenie kosztów postępowania na budżet państwa. Innymi słowy, przyznanie prawa pomocy będzie powodować zmniejszenie zdolności państwa do wywiązywania się ze swych obowiązków publicznych.
Oświadczenie strony zawarte we wniosku złożonym na druku PPF nie budzi wątpliwości. Dlatego też istnieją podstawy do rozpoznania żądania w sposób merytoryczny poprzez odniesienie sytuacji majątkowej i rodzinnej M. C. do warunków uzyskania prawa pomocy.
Skarżąca w niniejszej sprawie nie jest zobowiązana do poniesienia kosztów sądowych w postaci opłat i wydatków sądowych. Jej skarga dotyczy, bowiem decyzji nakazującej zwrot nienależenie pobranego świadczenia rodzinnego. W związku z powyższym, udział finansowy strony w kosztach niniejszego postępowania ogranicza się do pokrycia kosztów zastępstwa adwokackiego. Stawka minimalna wynagrodzenia adwokackiego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 240 zł (zob. § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm./).
Skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanki otrzymania prawa pomocy w części. Pokrycie kosztów sądowych w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika nie spowoduje żadnego uszczerbku na poziomie utrzymania rodziny C.. Strona będzie w stanie podołać tym kosztom ze uwagi na oszczędności, jakie mogła i może poczynić w swych wydatkach. Nie można uznać, aby rodzina skarżącej żyła na granicy utrzymania koniecznego. Mąż skarżącej jest zatrudniony w Wielkiej Brytanii i uzyskuje dochody zapewniające rodzinie życie powyżej poziomu utrzymania koniecznego. Rodzina dysponuje też domem mieszkalnym o pow. 200 m². Posiadając stałe dochody w wysokości kilkukrotnie przekraczającej najniższe miesięczne wynagrodzenie, a także zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, nie można przekonująco twierdzić, że pokrycie kosztów wynagrodzenia adwokackiego spowoduje uszczerbek na poziomie niezbędnego utrzymania rodziny. Ten wniosek potwierdza w pewien sposób wnioskodawczyni. W żadnym ze zdań uzasadnienia jej wniosku nie można doszukać się argumentów, które przekonywałyby, że sytuacja rodzinna i majątkowa M. C. wymaga wsparcia ze strony Państwa.
Z wyżej powołanych względów orzeczono odmowie przyznania prawa pomocy w oparciu o art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.