Uzasadnienie
W dniu 15 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia przez przedsiębiorcę Z. K. Ośrodka Szkolenia Kierowców "[...]" wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców pod nr [...] i skreślenia z urzędu wpisu przedsiębiorcy w rejestrze działalności regulowanej.
Tytułem opłaty sądowej skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych).
Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a.– od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
W niniejszej sprawie wpis od skargi ma charakter wpisu stałego, a jego wysokość wynosi 500 zł – zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003 Nr 221 poz. 2193).
Z uwagi na uiszczenie wpisu sadowego w nieprawidłowej wysokości, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 01 lutego 2010 r. Sąd wezwał skarżącego Z. K. do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 400 zł (słownie: czterysta złotych), w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone ze skutkiem prawnym w dniu 4 lutego 2010 r. i odebrane przez skarżącego (k. 17 akt sądowych sprawy).
Termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 11 lutego 2010 r.
Mimo upływu zakreślonego terminu wpis nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Przy czym zgodnie z art. 212 P.p.s.a. opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna i powinny być one uiszczone przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (art. 219 § 1 P.p.s.a.).
W przypadku nie uiszczenia opłaty we właściwej formie przewodniczący wzywa wnoszącego pismo o uiszczenie opłaty w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie skarga dotyczy zakazu prowadzenia przez przedsiębiorcę Z. K. Ośrodka Szkolenia Kierowców "[...]" i stosownie do § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis stały wynosi 500zł.
Odnosząc wyżej powołane przepisy do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].11.2009 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2009 r., Nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia przez przedsiębiorcę Z. K. Ośrodka Szkolenia Kierowców "[...]" wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców pod nr [...] i skreślenia z urzędu wpisu przedsiębiorcy w rejestrze działalności regulowanej, winien zostać uiszczony wpis stały w wysokości 500 zł.
Tymczasem z akt sprawy wynika, iż skarżący Z. K. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie uiścił wpis stały w nieprawidłowej kwocie tj. w wysokości 100 zł, zamiast w kwocie 500 zł.
W świetle powyższego należy zatem uznać, iż skarga została nienależycie opłacona. Nienależycie opłacone jest bowiem zarówno pismo, od którego wymagana opłata nie została w ogóle wniesiona, jak i pismo, od którego uiszczono opłatę w nieprawidłowej wysokości. Nieuzupełnienie pomimo wezwania, w wyznaczonym terminie, wpisu od skargi powoduje – stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. – odrzucenie skargi.
Skarżący mimo wyraźnego wskazania o uzupełnienie jakich braków się go wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie dokonania tej czynności, nie uczynił zadość wezwaniu.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż skarga Z. K. jako nienależycie opłacona, podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.