Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy [...] na podstawie art. 184 § 1 i 2 kpa. oraz art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 46 a ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.) wniósł sprzeciw od ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].09.2003r. nr [...] ustalającej dla A. Sp. z o.o. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych obejmującej: budynek obsługi (sklep o po w. zabudowy ok. 200 m 2), budynek myjni automatycznej (po w. zabudowy ok. 100m2), wiatę nad dystrybutorami, 2-3 dystrybutory wieloproduktowe, 2 zbiorniki paliw -podziemne, studnię zlewową paliw, zbiornik LPG podziemny do 10 m3, elementy reklamowe (pylon cenowy, znaki informacyjne), stanowisko obsługi pojazdów (odkurzacz, powietrze), miejsca parkingowe na działce nr 2573 w obr. [...], z infrastrukturą techniczną na działkach nr 2573, 1965/200, 2572/6, 2572/5, 2571, 2570, 2569, 2564, 2563, 2561/2, 2560/6, 2559, 2731, 2565 w obr. [...], oraz włączeniem komunikacyjnym do ulic L. i G. na działkach nr 1965/203, 1965/201, 1965/200, 2572/4, 2572/6, 2572/9, 2572/7, 2573 w obr. [...], położonych w R. u zbiegu ulic L. i G. Prokurator zarzucił zaskarżonej decyzji nieważność z mocy prawa z uwagi na jej sprzeczność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wniósł o stwierdzenie jej nieważności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].01.2005r. SKO stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].09.2003r. napodst. art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz, że decyzja Prezydenta Miasta została wydana z rażącym naruszeniem art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie organ nie zgodził się z twierdzeniem strony, że planowana stacja paliw jest drobną usługą, nieuciążliwą dla środowiska i dla jej otoczenia.
We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy A. Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego M. B. zakwestionowała orzeczenie SKO podnosząc, że organ bezpodstawnie i dowolnie przyjął, iż:
- - planowana inwestycja nie jest związana ze świadczeniem drobnych usług, nieuciążliwych dla otoczenia,
* nastąpi negatywne oddziaływanie stacji na otoczenie, poza granice działki co uzasadnia odmowę wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu,
* element składowy stacji paliw jakim jest zbiornik podziemny jest magazynem paliw w rozumieniu obiektu, którego lokalizacja na przedmiotowym obszarze jest niedopuszczalna. Pełnomocnik zarzucił również nieprawidłowe przyjęcie wystąpienia pozytywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta w postaci rażącego naruszenia prawa i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Dodatkowo do akt sprawy przedłożono sporządzoną przez biegłego opinię urbanistyczną oraz raport uciążliwości dla środowiska zamierzonej inwestycji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].04.2005r. [...] działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 7 kpa. oraz art. 40 ust. 4 pkt 2, art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 4, art.41 ust 2a, art. 42 ust. 1 pkt 2 i 6, a także art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że zebrany materiał dowodowy i przedstawione przez stronę zarzuty nie pozwalają na uwzględnienie wniosku strony. Po ponownym rozpoznaniu sprawy SKO zmieniło jedynie kwalifikację prawną naruszenia prawa w decyzji Prezydenta Miasta, co skutkowało zmianą podstawy stwierdzenia jej nieważności: z art. 156 § 1 pkt 2 - na art. 156 § 1 pkt 7 Kpa. Organ przyjął, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co zgodnie z art. 46 a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powoduje nieważność tej decyzji z mocy prawa, na zasadzie art. 156 § 1 pkt 7 kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła zaskarżonej decyzji, że została wydana z naruszeniem przepisu art. 46 a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż decyzja Prezydenta Miasta jest nieważna, co skutkowało zastosowaniem art. 156 § 1 pkt. 7 kpa. W argumentach skargi Spółka podniosła, że stan faktyczny sprawy został dowolnie i bezpodstawnie przez organ oceniony: uznanie przez SKO, że stacja paliw nie jest usługą drobną nieuciążliwą dla otoczenia zostało dokonane w sposób błędny, nie poparty żadnymi dowodami i pozostaje w sprzeczności z treścią warunków wynikających z miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego.
Zaskarżona decyzja jest także wadliwa z powodu uznania, że planowana inwestycja pogorszy znacznie stan środowiska w otoczeniu stacji benzynowej. Na poparcie swoich argumentów strona skarżąca wskazała na raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz na opinię Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie z innych jednak przyczyn niż te, na które wskazuje.
Stan faktyczny przedstawia się następująco: w związku ze sprzeciwem Prokuratora [...] z daty: Rzeszów, 19.11.2004 r., od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].09.2003 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 9.12.2004 r. zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania skierowano m. in. do Ł. B. oraz Z. i K. B.; przesyłka nie została doręczona z adnotacją, że osoby nie żyją. Pomimo to Kolegium rozpoznało sprawę i decyzją z dnia [...].01.2005 r. [...] stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].09.2003 r. W rozdzielniku organ jako strony postępowania wskazał ponownie Ł. B. oraz Z. i K. B. Decyzja nie została doręczona wymienionym osobom z ponowną adnotacją Poczty, że osoby te nie żyją. W związku z wnioskiem A. Sp. z o. o. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Organ podjął kolejną decyzję stanowiącą przedmiot skargi. I ta decyzja skierowana została do Ł. B. oraz Z. i K. B.; doręczenia nie dokonano, wobec adnotacji, iż adresat nie żyje.
Prawem materialnym, na podstawie którego decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...].09.2003 r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana, a której postępowanie nadzwyczajne dotyczy, jest ustawa z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.). Nie wymaga w tym miejscu szerszego uzasadnienia, że stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji są osoby, którym status stron przysługiwał w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta. Do kręgu tych osób należeli właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek (zob. uchwałę Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995 r. sygn. VI SA 13/95 - ONSA 1995/4 poz. 154), a więc m.in. Ł. B. oraz Z. i K. B. Jak ustalił Sąd Z. B. zmarła w dniu 22.02.2002r. (nr aktu zgonu [...]), a K. B. w dniu 17.04.1992r. (nr aktu zgonu [...]); odnośnie do informacji Poczty o śmierci Ł. B. - Sąd kwestii tej już nie badał. Skoro tak, to wobec informacji o śmierci stron postępowania powziętej już na etapie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, organ miał obowiązek zapewnić udział następcom prawnym zmarłych stron.
Rozstrzygnięcie o sytuacji prawnej osoby, która zmarła po wszczęciu postępowania, uznać należy za rażące naruszenie prawa, dające podstawę do stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego, z postawy prawnej przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa (zob. wyrok NSA z dnia 20 września 2002 r. sygn. I SA 428/2001 - OSP 2004/3 poz. 33). W taki sam sposób należy potraktować sytuację, w której strona zmarła przed datą wszczęcia postępowania administracyjnego, a organ prowadzi postępowanie bez udziału następców prawnych tej strony i osobę zmarłą czyni adresatem decyzji.
Ustalenie, iż postępowanie administracyjne dotknięte jest wadą nieważności stanowiło podstawę do skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002r., ze zm.), na posiedzeniu niejawnym (art.120 ustawy).
Po rozpoznaniu sprawy w tym trybie Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i art. 135 P.p.s.a.
Stwierdzenie przez Sąd przyczyny nieważności dotyczącej zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji powoduje, że zbędnym jest odniesienie się do treści i zarzutów skargi.