Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 lipca 2013 r. II SA/Rz 547/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił wspólną skargę E.A. i W.A. na opisaną w sentencji decyzję oraz orzekł o zwrocie wpisu od skargi. Powodem zapadłego orzeczenia było nieuiszczenie przez skarżących wpisu od skargi w należnej wysokości.
W piśmie z 26 lipca 2013 r. działający imieniem własnym W.A. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia brakującej części wpisu od skargi, wnosząc jednocześnie stosowną opłatę w kwocie 100 zł. Wyjaśnił, że o obowiązku uiszczenia wpisu dowiedział się 26 lipca 2013 r. z treści doręczonego mu postanowienia o odrzuceniu skargi, ponieważ wezwanie do uzupełnienia braków skargi odebrała żona, która go o tym fakcie nie poinformowała. Nie przekazała mu tamtej korespondencji, ponieważ w owym czasie pozostawali w konflikcie i przez pewien czas nie utrzymywali ze sobą kontaktów. Dlatego w jego ocenie nie ponosi winy w tym, że nie uiścił brakującej części wpisu w przepisanym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej zwana: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Wniosek W.A. nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej.
Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa skarga została wniesiona przez skarżących w jednym piśmie, a W.A. nie informował Sądu, aby kierowanej do niego korespondencji nie wydawać domownikom, w tym żonie E.A. Faktem jest, że wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi kierowane odrębnie do każdego ze skarżących podjęła E.A., na co wskazuje treść zwrotnych dowodów doręczenia tych pism sądowych (k. 64, 65). Jednak w wykonaniu zarządzeń skarżący nadesłali brakujący odpis skargi, który zawierał podpisy obojga z nich, a na odwrocie koperty, w której go nadano, wskazano jako nadawcę W.A. Dołączono wówczas także wydruk potwierdzenia przelewu z 10.05.2013 r. z rachunku bankowego W.A. (k. 66). Wskazać należy również, że odpis postanowienia z 22 lipca 2013 r. adresowany do W.A. także podjęła E.A., a wniosek o przywrócenie terminu został przez wnioskodawcę wniesiony w terminie.
W przedstawionych okolicznościach wyjaśnienia skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Na ich podstawie nie można przyjąć prawdopodobieństwa, że wnioskodawca nie ponosił winy w uchybieniu terminu. Nie wynika z nich również, aby pomiędzy małżonkami istniał konflikt i E.A. nie wydała mu pisma sądowego wzywającego do uzupełnienia wpisu od skargi. Wszak w ustawowym terminie nadesłano odpis skargi z podpisami obojga skarżących oraz wydruk potwierdzenia przelewu z 10.05.2013 r. Nie dokonano natomiast uzupełniającej wpłaty wpisu.
Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu.