Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 grudnia 2004 r. I. i J. W. wraz z innymi osobami wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Po jej sprecyzowaniu ustalono, że dotyczy ona decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2004 r., uchylającej decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji tankowania paliw gazem płynnym propan-butan na działkach o nr ewid. 331/3 i 330/3 położonych w N., i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Z uwagi na to, że skarga I. i J. W. podpisana została przez jednego z małżonków, Sąd wezwaniami z 15.02.2005 r. i 4.04.2005 r. zwrócił się do I. i J. W. o podpisanie skargi przez tego ze skarżących, który jej nie podpisał, pod rygorem przyjęcia, że skarga została podpisana przez J. W., ponieważ w podpisie figurowało jego pełne imię i nazwisko. W piśmie z 4.04.2005 r. Sąd wezwał też do oświadczenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, kiedy skarżący otrzymali zaskarżoną decyzję lub się z nią zapoznali. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że decyzja organu II instancji nie została skarżącym doręczona, ponieważ skierowano ją na niewłaściwy adres.
Pomimo wezwania brak formalny w postaci braku podpisu jednego z małżonków W. nie został usunięty, Sąd przyjął więc, że skargę złożył J. W. Skarżący nie nadesłał też oświadczenia kiedy otrzymał zaskarżona decyzję, co uniemożliwiło Sądowi zbadanie, czy skarga została wniesiona w terminie.
W sytuacji, gdy braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym przez Sąd terminie, a wezwania z 15.02.2005 r. i 4.04.2005 r. zawierały stosowne pouczenia o prawnych konsekwencjach niezastosowania się do ich treści, zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi.
W związku z powyższym, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd odrzucił skargę I. i J. W.