Uzasadnienie
W dniu 11 czerwca 2007r. Prokurator Rejonowy w R. wniósł do tutejszego Sądu skargę na uchwałę Rady Gminy w I. z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] w sprawie uchwalenia regulaminu udzielania pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów zamieszkałych na terenie Gminy I. W odpowiedzi na powyższą skargę, organ wniósł o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie, w związku z uwzględnieniem w uchwale Rady Gminy I. z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] zastrzeżeń Prokuratora podniesionych w skardze.
W dniu 6 sierpnia 2007r. do tut. Sądu wpłynęło pismo, w którym Prokurator Rejonowy w R. oświadczył, iż w związku z uwzględnieniem przez Radę Gminy I. wniesionej przez niego skargi, nie podtrzymuje jej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Podmiot, który wniósł do sądu administracyjnego skargę na działanie organu administracji publicznej, jest jako dysponent tej skargi uprawniony do rezygnacji z merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Stosownie bowiem do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 2153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Oświadczenie w tym przedmiocie ma wiążący charakter i skutkuje koniecznością umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Tylko w sytuacji, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu bądź czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd ma obowiązek uznania takiego oświadczenia za niedopuszczalne.
Nie może budzić wątpliwości, iż stwierdzenie Prokuratora Rejonowego w R., że nie podtrzymuje swojej skargi jest równoznaczne z jej cofnięciem. W takiej zaś sytuacji oraz w związku z tym, że w sprawie nie zachodzi wyjątek od zasady związania Sądu oświadczeniem strony o cofnięciu skargi, orzeczono jak w sentencji po myśli powołanych przepisów oraz art. 161 § 2 P.p.s.a.