Uzasadnienie
W. B. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie skargę, a następnie w wykonaniu wezwania do jej sprecyzowania poprzez określenie organu i podjętego przez niego rozstrzygnięcia wniosła – na urzędowym formularzu PPF - o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Podała, że gospodarstwo domowe prowadzi wraz z córką R. (27 lat), która do dnia 30 lipca 2013 r. pozostawała w zatrudnieniu Wyżej wymienione zajmują mieszkanie o powierzchni 37,85 m.kw. Utrzymują się z emerytury skarżącej w wysokości 830 zł i przysługującego jej zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie153 zł oraz z zasiłku pielęgnacyjnego pobieranego przez córkę (153 zł). Jako wydatki skarżąca wskazała następujące kwoty: 97,21 zł (gaz), 136 zł ("PEC"), 64 zł (woda i nieczystości), 31 zł (fundusz remontowy, 88 zł ("eksploatacja"), 98 zł (energia elektryczna), 28,26 zł (telewizja satelitarna), 360 zł (lekarstwa).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata wchodzą w zakres prawa pomocy w całkowitym zakresie, na co wskazuje treść art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej następnie jako "P.p.s.a.". Uzyskanie przez stronę pomocy w podanym wyżej zakresie uzależnione zostało od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania – art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie osobom znajdującym się w trudnej sytuacji rodzinno-bytowej realizację swych praw przed sądem, czego warunkiem jest uiszczenie stosownych opłat. Obowiązek rzetelnego przedstawienia danych pozwalających na pełną ocenę stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony spoczywa na składającym wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jej udzielenie oznacza bowiem odstępstwo od wyrażonej w art. 199 P.p.s.a. reguły ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie.
W ocenie rozpoznającego wniosek, W. B. wykazała w dostateczny sposób, iż spełnia ustawowe przesłanki przyznania jej prawa pomocy w całkowitym zakresie. Należy zwrócić przede wszystkim uwagę na niski dochód, jakim dysponuje dwuosobowa rodzina wnioskodawczyni – wynoszący 1136 zł oraz wysokie wydatki związane z utrzymaniem mieszkania oraz leczeniem w kwocie ok. 903 zł.
Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów wynika, że jest ona osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, pozostającą w leczeniu kardiologicznym. Rodzina mieszka w niewielkim mieszkaniu o pow. ok. 38 m.kw.
Mimo więc, że wnioskodawczyni dysponuje stałym dochodem i ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe uznano, iż jej wniosek zasługuje w całości na uwzględnienie. Wysokość tego dochodu nie pozwala bowiem na nawet tylko częściową partycypację przez wnioskodawczynię w kosztach postępowania. Uzyskiwane środki nie są więc wystarczające tak na pokrycie kosztów sądowych (wpisy, ewentualna opłata kancelaryjna) oraz kosztu wolnorynkowego wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.
Z uwagi na powyższe, zwolniono W. B. od kosztów sądowych i ustanowiono dla niej adwokata, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 §1 pkt 1 P.p.s.a.
Odnosząc się w tym miejscu do wyrażonej przez W. B. prośby ustanowienia jako jej pełnomocnika konkretnego, wymienionego z imienia i nazwiska adwokata należy podnieść, iż pozostaje ona poza kompetencją przyznającego prawo pomocy w tym zakresie. To bowiem organ samorządu zawodowego – w niniejszym przypadku Okręgowa Rada Adwokacka [...] - uprawniony będzie do wyznaczenia konkretnej osoby do reprezentowania mocodawczyni. Zwracając się do tego organu o wskazanie takiej osoby, Sąd poinformuje jednocześnie o prośbie wnioskodawczyni w tym przedmiocie.