Uzasadnienie
Przedmiotem sprzeciwu Towarzystwa Ochrony [...] w W. (dalej: TO, strona skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 25 marca 2022 r., nr SKO.4170.6.623.2022 wydana w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Odmulenie zbiornika wodnego w miejscowości K.".
W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 17 pkt 1, art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 3 pkt 8, art. 62 ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt 3b i 5-7, art. 71 ust. 1 i ust. 2 i art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.; dalej: "u.u.o.ś."), a jej wydanie poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu.
Gmina [...] złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Do wniosku dołączono szereg dokumentów, po analizie których uznano, że przedsięwzięcie należy zaliczyć do grupy przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane.
Wobec powyższego Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt", "organ I instancji") zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R., Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w J. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. o wydanie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, a następnie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. w sprawie wyjaśnienia nowo złożonego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Postanowieniem Wójta Gminy [...] z dnia 30 czerwca 2021 r. nr UG.6220.12.2021 dopuszczono do udziału w charakterze uczestnika postępowania Towarzystwo Ochrony [...].
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w R. postanowieniem z dnia 1 czerwca 2021 r. nr WOOŚ.4240.4.14.2021.KR wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na odmuleniu zbiornika wodnego w miejscowości K., istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Wójt Gminy [...], postanowieniem z dnia 8 lipca 2021 r. nr UG.6220.12.2021 stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym stwierdzenia obowiązku sporządzenia raportu, uwzględniając w tym zakresie ww. postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie, postanowieniem z dnia 27 października 2021 r. nr SKO.4170.44.2243.2021, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Od powyższego postanowienia SKO, Towarzystwo Ochrony [...] złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (WSA) skargę.
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 103/22 tut. Sąd w pkt I uchylił zaskarżone postanowienie i postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 8 lipca 2021 r. nr UG.6220.12.2021.
Decyzją z dnia 19 stycznia 2022 r. nr UG.6220.12.2021 Wójt Gminy [...] określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem Gminy [...].
W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca sformułowała zarzuty względem zaskarżonej decyzji, m.in. wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z warunkiem podanym w pkt. III.6 tiret trzeci postanowienia organu I instancji z dnia 8 lipca 2021 r. wraz z określeniem zakresu nakazanego do sporządzenia raportu o tym oddziaływaniu, gdyż nie rozważono możliwości (zasadności) realizacji jednego z istotnych wariantów przedsięwzięcia, wskazanych w tym postanowieniu, polegającego na depozycji pobranego materiału lub jego części w korycie rzeki [...] poniżej zapory oraz na podstawie raportu sporządzonego w zakresie niepełnym - z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt. 5 u.u.o.ś., gdyż jego zakres merytoryczny jest niezgodny z wytycznymi podanymi dla tego opracowania w postanowieniu Wójta Gminy [...] z dnia 8 lipca 2021 r. oraz w poprzedzającym go postanowieniu RDOŚ w R. z dnia 1 czerwca 2021 r. nr WOOŚ.4240.4.14.2021.KR, z uwagi na brak przedstawienia (wraz z opisem wpływu na środowisko) wariantu realizacji przedsięwzięcia.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia z 25 marca 2022 r., nr SKO.4170.6.623.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej Kolegium powołując się na orzecznictwo wskazało, że warianty realizacji przedsięwzięcia stanowią jeden z najważniejszych instrumentów prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedstawienie minimum trzech wariantów pozwala na utworzenie siatki porównawczej, na gruncie której organ weryfikuje proponowany wariant, który może być zatwierdzony przez organ do realizacji. Inwestor obowiązany jest przedstawić taki raport o oddziaływaniu przedsiębiorstwa na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.o.ś., a nie tylko wariantu, którym inwestor z przyczyn oczywistych jest zainteresowany. Celem wariantowania jest niedopuszczenie do podjęcia działalności mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Warianty przedsięwzięcia powinny różnić się przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze.
Natomiast jeżeli w treści wariantu rozpatrywanego i ocenianego przez organ I instancji brak jest racjonalnego wariantu alternatywnego, to narusza to normę z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.o.ś. Dotyczy to również braku analizy i oceny pominiętego wariantu w zakresie ustalenia jego przewidywanego oddziaływania na środowisko w przypadku jego realizacji, który to obowiązek nakłada art. 66 ust. 1 pkt 6 u.u.o.ś. Tego rodzaju wada oznacza istotną wadliwość całego raportu.
Zdaniem Kolegium przedłożony przez inwestora raport nie spełnia wymogów ustawowych w ww. zakresie, nie zawiera wskazania żadnego wariantu alternatywnego, ani racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, nie zawiera również określenia przewidywanego oddziaływania wariantów na środowisko oraz porównania oddziaływań tych wariantów na określone elementy środowiska.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek rozpatrzenia wariantu alternatywnego zachodzi nawet wówczas, gdy inwestor zainteresowany jest realizacją wyłącznie wskazanego przez niego wariantu inwestycji, jednak w przedmiotowej sprawie, w samej treści postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia 8 lipca 2021 r., nr UG.6220.12.2021 w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, za postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 1 czerwca 2021 r., wskazano konieczność rozważenia wariantu alternatywnego polegającego na depozycji pobranego materiału lub jego części w korycie rzeki [...] poniżej zapory.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że są one nieuzasadnione. Raport, a następnie uzasadnienie zaskarżonej decyzji, odnosi się do gospodarki odpadami w trakcie realizacji przedsięwzięcia, oddziaływania przedsięwzięcia na jednolite części wód powierzchniowych oraz wskazuje na uwarunkowania dotyczące ochrony ptaków, a także odnosi się do oddziaływania przedsięwzięcia na formy ochrony przyrody, w obrębie których zbiornik jest zlokalizowany, w tym także na obszar sieci Natura 2000. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał także, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, gdyż zarówno charakter i zakres zamierzenia, jak i posiadane na etapie wydawania decyzji dane na temat przedsięwzięcia i elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zawarte w zebranej dokumentacji pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko.
SKO podało, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazuje ewentualne oddziaływania skumulowane, gdyż odnosi się do planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie zbiornika [...]. Autorzy raportu nie zidentyfikowali innych możliwych oddziaływań skumulowanych. Kwestia skumulowania oddziaływań pochodzących od przedmiotowego przedsięwzięcia z ewentualną intensyfikacją zagospodarowania lewego brzegu zbiornika w K. na potrzeby masowej turystyki i rekreacji nie może wystąpić, gdyż zagospodarowanie to możliwe jest dopiero po przeprowadzeniu przez inwestora odmulenia zbiornika wodnego i uzyskaniu dodatkowej powierzchni na lewym brzegu, a zatem dopiero po realizacji ww. przedsięwzięcia w wariancie proponowanym do realizacji przez inwestora.
Organ II instancji zalecił, aby w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji uzupełnił postępowanie dowodowe we wskazanym w decyzji zakresie, w szczególności spowodował uzupełnienie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko o warianty przedsięwzięcia przewidziane przez obowiązujące przepisy oraz uzgodnienie tak uzupełnionego raportu z właściwymi organami zapewniając jednocześnie społeczeństwu możliwości udziału w tym postępowaniu.
W sprzeciwie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Towarzystwo Ochrony [...] zarzuciło, że wydana przez SKO w Krośnie decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, co miało istotny wpływ na błędne wydanie rozstrzygnięcia kasacyjnego. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W uzasadnieniu sprzeciwu strona skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie organ II instancji powinien wydać decyzję kończącą postępowanie w sprawie, gdyż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem wyłącznie przepisów prawa materialnego.
W odpowiedzi na sprzeciw, Kolegium wskazało, że sprzeciw jest nieuzasadniony i nie powinien zostać uwzględniony. W ocenie SKO w przedmiotowej sprawie organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, co wymaga uzupełnienia w postępowaniu dowodowym, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od decyzji, Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasacyjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter formalny. W ramach tak przeprowadzanej kontroli Sąd nie ma podstaw prawnych, aby odnosić się do zarzutów merytorycznych podnoszonych w sprzeciwie. Nie może również zastąpić organu odwoławczego w dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji. Szersza kontrola sądowa jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego.
Przepis art. 64e p.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 p.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi (por. wyroki NSA z 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 3001/17 i z 17 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 3517/18, wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Obie zdefiniowane w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki muszą wystąpić łącznie. Odstępując zatem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy poprzez zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i wydanie decyzji kasacyjnej, organ odwoławczy zobligowany jest do wykazania, jakie przepisy postępowania i w jaki sposób naruszył organ I instancji oraz wskazać, jakich konkretnie kwestii nie wyjaśnił, równocześnie wykazując, że ich wyjaśnienie ma istotny (a nie jakikolwiek) wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Niewyjaśnienie kwestii nie mających istotnego wpływu na wynik sprawy lub też kwestii, które organ II instancji może wyjaśnić we własnym zakresie wyklucza zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Inaczej rzecz ujmując uchybienie przepisom postępowania, nawet jeśli miało miejsce i jest bezsporne, a sprawa wymaga dodatkowych, ale nie kluczowych dla końcowego załatwienia sprawy wyjaśnień, wyłącza zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., które w zamyśle ustawodawcy ma być ograniczone do niezbędnego minimum.
Stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania przez organ w praktyce sprowadza się do zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, przy czym w przypadku decyzji kasacyjnej oprócz wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych (wyartykułowanych) przepisów postępowania, organ ma obowiązek wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy, rozumiany jako istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym zarzuconym organowi I instancji, a orzeczeniem organu I instancji. Ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Organ powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, powinien wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że mogło kształtować lub współkształtować treść kwestionowanej w sprawie za pomocą odwołania decyzji lub innej formy działania organu administracji.
Dopiero stwierdzenie, że to naruszenie organu mogło mieć wpływ na wynik sprawy daje podstawę do wskazania czy ten wpływ był istotny czy też nie. Jeśli nie był istotny, to organ odwoławczy dysponuje narzędziem, w jakie wyposaża go art. 136 k.p.a. w postaci uprawnienia do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Takie działanie organu odwoławczego pozwala na uniknięcie skorzystania z art. 138 § 2 k.p.a. i wydania jednego z rozstrzygnięć wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a., bez konieczności kierowania sprawy z powrotem do organu I instancji.
Zatem stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia, które jednak nie mogło skutkować podjęciem odmiennego rozstrzygnięcia przez organ I instancji, obliguje organ niejako do naprawienia błędów organu I instancji w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według kryteriów określonych w art. 64e p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że nie można zaskarżonej decyzji zarzucić naruszenie art. 138 § 2 k.p.a.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie uchylająca decyzję Wójta Gminy [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Odmulenie zbiornika w miejscowości K.".
Przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 69 lit. a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z tym, że dotyczy budowli piętrzących innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 35 i 36, znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 -3 ustawy. Przedmiotowy zbiornik znajduje się na rzece [...], w obrębie prawnie chronionych obszarów przyrodniczych, tj. Obszaru Chronionego Krajobrazu Beskidu Niskiego oraz w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Beskid Niski [numer dowodu zakryty], w niewielkiej odległości od granic [...] Parku Narodowego.
Decyzja została wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko i stosownie do postanowienia Wójta Gminy [...] z 8 lipca 2021 r., nr UG.6220.12.2021 o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Podstawą kasacyjnej decyzji organu II instancji było wydanie decyzji środowiskowej w oparciu o raport nieodpowiadający wymogom z art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej, a ponadto zakresowi określonemu w postanowieniu Wójta Gminy [...] z 8 lipca 2021 r.
Jak wynika bowiem z akt sprawy i co słusznie zostało zauważone przez organ odwoławczy, organ I instancji prowadząc postępowanie wyjaśniające nie wyjaśnił niezbędnych okoliczności pozwalających na ustalenie, że istnieją podstawy do wydania wnioskodawcy decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.
Zauważenia wymaga, że sprawa w przedmiocie wydania ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest rozstrzygana na podstawie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle powołanej ustawy należy stwierdzić, że jednym z najistotniejszych dowodów w sprawie jest raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (gdy jest sporządzany), który podlega szczegółowej ocenie organu i musi zawierać ustalenia w zakresie ochrony środowiska. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, raport powinien zawierać opis wariantów przedsięwzięcia, w tym: wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, a także: wariantu najkorzystniejszego dla środowiska.
Ponadto, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 6 i 6a ustawy, raport powinien także zawierać określenie przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko oraz porównanie oddziaływań analizowanych wariantów. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 7 ustawy uzasadnienie wyboru wariantu powinno uwzględniać informacje, o których mowa w pkt 6 i 6a. Przedstawienie szczegółowego opisu wariantu alternatywnego przedsięwzięcia, a także uzasadnienia wyboru wariantu uznanego za optymalny, jest niezbędne ze względu na dyspozycję art. 81 ust. 1 ustawy, która pozwala na dokonanie wyboru najbardziej korzystnego spośród zaprezentowanych wariantów. Jest to również konieczne ze względu na konkluzje wynikające z orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt: II OSK 2320/17; z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt: II OSK 1682/17; z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt: II OSK 1614/16; z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt: II OSK 257/16), które w przypadku wadliwego wariantowania przedsięwzięcia prowadzą do uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
A zatem raport jako główny dowód w sprawie ma wskazywać w sposób precyzyjny miejsce realizacji przedsięwzięcia, wykazywać, czy realizowana inwestycji nie spowoduje naruszenia przeznaczenia nieruchomości w granicach obowiązujących planów miejscowych parametry zabudowy, określać czy przedsięwzięcie nie spowoduje nieosiągnięcia celów środowiskowych wyznaczonych dla Jednolitych Części Wód Powierzchniowych, ani nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Dodatkowo raport powinien zawierać analizę wariantową inwestycji. Sporządzenie raportu, jego rzetelność, kompletność przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Wyniki raportu stanowią swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków. Dlatego też w aktach postępowania administracyjnego musi znajdować się kompletny raport. Przyjmuje się, że sporządzenie raportu nie może być postrzegana jako typowe postępowanie dowodowe, które może podlegać prostemu uzupełnieniu w ramach art. 136 k.p.a. przez organ odwoławczy.
Należy podkreślić, że raport ten jest podstawowym elementem postępowania w sprawie zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym należy z dużą rozwagą podchodzić do zakresu uzupełniania tego raportu w postępowaniu odwoławczym, a tym bardziej do sporządzenia takiego raportu w postępowaniu drugoinstancyjnym. Uzupełnienie raportu pociąga za sobą konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o ile nie w całości, to przynajmniej w znacznej części przez organ I instancji. Na pewno zakres postępowania odwoławczego w tej materii wykracza poza granice uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 k.p.a. A zatem działanie organu odwoławczego, mające na celu uzupełnienie w znacznej części raportu lub sporządzenie nowego raportu, w oczywisty sposób naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określoną w art. 15 k.p.a. albowiem od ewentualnej decyzji wydanej przez organ II instancji, po przeprowadzeniu takiego kompletnego postępowania, odwołanie już nie służy w toku instancji. Stoi również w oczywistej sprzeczności z art. 136 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a., ograniczając swobodę działania organu odwoławczego w tym zakresie.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że zasadnie organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji, w sytuacji gdy raport nie zawierał wskazania żadnego wariantu alternatywnego, ani racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, nie zawierał określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko oraz porównania oddziaływań tych wariantów na określone elementy środowiska.
Rozstrzygnięcie to jest tym bardziej uzasadnione że wyrokiem z dnia 15 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 103/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z [...] października 2021 r. nr [...], a także utrzymane nim w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] stwierdzające potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Odmulanie zbiornika wodnego w miejscowości K.", nakładające obowiązek sporządzenia raportu oraz określające zakres tego raportu.
Sąd stwierdza, że skoro wyeliminowano z obrotu prawnego i przekazano do ponownego rozpoznania sprawę z wniosku Wójta Gminy [...] o wyrażenie opinii dotyczącej obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko to również z przyczyn proceduralnych uzasadnione jest uchylenie decyzji środowiskowej wydanej w oparciu o raport sporządzony zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uchylonym postanowieniu z 8 lipca 2021 r.
Z uwagi na to, że stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienie stanowiło wystarczającą podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji Sąd oddalił sprzeciw.
Kolegium zaznaczyło wyraźnie w zaskarżonej sprzeciwem decyzji, że jedynym powodem wydania decyzji kasacyjnej był brak przedstawienia w raporcie wariantowości realizacji zamierzonej inwestycji i wydania decyzji wyłącznie w oparciu o wariant przedstawiony przez inwestora.
Ograniczony zakres kontroli Sądu w sprawie rozpoznawanej na skutek wniesienia sprzeciwu nie pozwala Sądowi na zajęcie stanowiska w kwestiach merytorycznych wykracza to bowiem poza granice kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym.
W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wbrew stanowisku sprzeciwiającej się strony w realiach przedmiotowej sprawy konieczne było wydanie przez organ decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a., a wskazane szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu uzasadniają uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Konkludując, ponieważ stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia organu I instancji naruszają art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 i art. 81 ust. 3 ustawy i wymagają wyjaśnienia sprawy w takim zakresie, że ma to istotny wpływ na rozstrzygnięcie, Kolegium prawidłowo zastosowało w niniejszej sprawie art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a. W ponownie przeprowadzonym postepowaniu zadaniem organu I instancji będzie również uwzględnienie wyników postępowania w związku z opisanym wyżej wyrokiem WSA w Rzeszowie z 15 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 103/22.
Tym samym mając na względzie powyższe oraz fakt, iż argumentacja sprzeciwu, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do uchylenia kwestionowanej decyzji, Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.