Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...] wymierzającą F. T. sp. z o.o. z/s Sz., ul. Ł. 3 karę pieniężną w wysokości 5760 złotych z tytułu przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie w pojeździe przewożącym ładunek.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie F. T. sp. z o.o. nie mogło być uwzględnione, gdyż organ ten nie dopatrzył się naruszenia prawa.
W szczególności poprawnie przeprowadzono postępowanie kontrolne, w którym w sposób właściwy ustalono zwiększoną masę całkowitą pojazdu, a w konsekwencji przekroczenie ponad dopuszczalne normy nacisku na osie, co musiało prowadzić do ustalenia opłaty. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej zarzuty odwołania ukierunkowane na zakwestionowanie procedury ważenia pojazdu są chybione, gdyż akta sprawy nie dają podstaw do przyjęcia wskazywanych w odwołaniu uchybień. Przede wszystkim nie można uznać za trafny zarzutu, który wskazuje na wadliwość postępowania z tego powodu, że odmówiono kierowcy ponownego zważenia pojazdu pomimo jego żądania o ponowne dokonanie tej czynności.
Dyrektor Izby Celnej nie podzielił także wniosków odwołującego odnoszących się do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, zwłaszcza przez przyjęcie, że przeciążenie pojazdu objętego postępowaniem było skutkiem niewłaściwej jego eksploatacji, a więc przeładowania, a nie efektem błędu urządzeń pomiarowych. Z tego względu organ odwoławczy oparł swoje ustalenia na opinii biegłego powołanego w postępowaniu, a odmówił uznania racji przedstawionych w opinii przedłożonej przez stronę odwołującą.
Z decyzją Dyrektora Izby Celnej nie zgodziła się spółka F. T. spółka z o.o. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie strona skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie zasad wynikających z postępowania funkcjonariuszy celnych w trakcie kontroli parametrów technicznych pojazdów, niejasność i nierzetelność opinii, biegłego powołanego przez organ administracyjny. Zdaniem strony skarżącej naruszony został art. 9 prawa o miarach oraz art. 2 Konstytucji RP przez nieproporcjonalne obciążenie spółki karą za przejazd jej nienormatywnego pojazdu.
Z tych powodów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej porządek prawny oraz natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K..
Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi przyjmując jako podstawę wniosku argumentacją, która legła u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, dalej: p.p.s.a.: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest zależny od wskazanych zarzutów skargi, wniosków, czy formułowanych przez stronę podstaw. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Wyznaczony w ten sposób zakres kontroli pozwala stwierdzić, że skarga F. T. spółka z o.o. nie mogła zostać uwzględniona, a to oznacza, że Sąd musiał skargę oddalić.
Rozpoznając zarzuty skargi Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów związanych z prowadzeniem postępowania namiarowego. Po pierwsze, dlatego że przepisy instrukcji postępowania dla funkcjonariuszy celnych nie będąc przepisami prawa powszechnie obowiązującego nie mogą być przedmiotem oceny ze strony Sądu. Zauważyć należy, że zarzut skargi idący w kierunku wykazania wadliwości czynności kontrolnych mógłby zostać oceniony jako skuteczny gdyby wskazane przepisy instrukcyjne były jedyną podstawą dopełnienia czynności. Zdaniem Sądu całe postępowanie kontrolne jako element postępowania w sprawie wymierzenia kary za przejazd nienormatywnego pojazdu jest postępowaniem wyjaśniającym i toczy się w trybie przepisów k.p.a.
Właśnie tam określone normy pozwalają stwierdzić, że czynność kontroli pojazdu przeprowadzona została w poprawny sposób, a formalnym tego wyrazem jest protokół zalegający w aktach sprawy.
Na tej podstawie organ odwoławczy poprawne przyjął, że zarzut odwołania dotyczący błędnego wykonania czynności ważenia jest nietrafny. Sąd to stanowisko podziela. Z akt sprawy wynika, że kierowca został pouczony o sposobie i skutkach prowadzonego badania. Z tego względu złożył oświadczenie o gotowości poddania się ważeniu. Natomiast nie wynika, by reklamował dokonane ważenie domagając się powtórnej czynności, gdyż brak jest w protokole wpisanych zastrzeżeń w miejscu przeznaczonym na uwagi kierowcy. Twierdzenie w postępowaniu odwoławczym i w skardze, że kierowca takie żądanie zgłaszał ustnie musi być potraktowane jako niewiarygodne, gdyż w aktach sprawy brak uprawdopodobnienia, że takie żądanie było zgłoszone. Wręcz przeciwnie protokół przemawia wprost przeciw tym twierdzeniom, bo jest podpisany bez uwag. To oznacza, że Sąd musi przyznać rację stanowisku organu, a nie odwołującej się spółki.
Analizując formalną poprawność protokołu z dokonanej czynności ważenia Sąd stwierdza, że odpowiada ten dokument wszystkim warunkom określonym w przepisach k.p.a., zatem jest dowodem czynności i procedur w nim poświadczonych. Stanowisko Sądu znajduje oparcie w wyroku NSA z 11 kwietnia 2006 r., I OSK 703/05 i z tego względu Sąd przyjmuje, że protokół jako jednoznaczny i czytelny potwierdza, że kontrolowany pojazd był nienormatywnym, a to jest już wystarczającą przesłanką do ustalenia opłaty.
Sąd nie podziela również argumentu skargi wskazującego na naruszenie art. 2 Konstytucji R.P. Skarżąca strona nie sprecyzowała w czym upatruje naruszenia tej normy konstytucyjnej w decyzji Dyrektora Izby Celnej. Wskazała tylko, że jej zdaniem kara na nią nałożona jest nieproporcjonalna. Sąd jednak wskazuje, że stawka kary została ustalona przez organy na podstawie przepisów ustawy i jest z nimi zgodna, zatem trudno przyjmować, że tym działaniem organy naruszyły prawo strony wynikające z Konstytucji R.P.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak na wstępie biorąc pod uwagę treść art. 151 p.p.s.a.