Uzasadnienie
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] o odmowie przyznania K. W. specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką H. W. Jako podstawę prawną decyzji organy wskazały art. 16a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456). Przyczyną odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego było uznanie, że wnioskodawca nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powziął informację o pytaniu prawnym skierowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13, do Trybunału Konstytucyjnego, dotyczącym zgodności art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456) z art. 2, art. 18, art. 32 ust.1 i art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie w jakim przepis ten pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
W związku z badaniem przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP przepisu, który stanowił podstawę zaskarżonej decyzji SKO oraz możliwością wystąpienia w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd uznał, iż celowe jest zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.). Według tej regulacji sąd może z urzędu zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Jak wynika z powyższych ustaleń zaistniała przesłanka zawieszenia postępowania w rozpoznawanej sprawie określona w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z tej przyczyny Sąd postanowił jak w sentencji niniejszego orzeczenia.