Uzasadnienie
M. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki.
W sprawie tej skarżący złożył wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, motywując go brakiem wiedzy prawnej. Wskazał, że ma czteroletnią córkę, która wraz z ze swoją matką - konkubiną skarżącego potrzebuje jego pomocy. Żądanie powyższe wymieniony podtrzymał i rozszerzył następnie na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniósł, że posiada oszczędności pieniężne w wysokości 127 zł. Ponadto, zobowiązany jest do płacenia alimentów w kwocie 350 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Kwestionowana przez M. J. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydana została w oparciu o regulacje ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 23). Z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strony skarżące działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skoro więc skarżący zwolniony jest w niniejszej sprawie z obowiązku pokrycia kosztów sądowych, to postepowanie z jego wniosku w tym właśnie zakresie należało umorzyć w oparciu o art. 249a P.p.s.a.
Pozostało więc do rozpoznania żądanie dotyczące ustanowienia zawodowego pełnomocnika, które należało rozpoznać w aspekcie brzmienia art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że prawo pomocy w częściowym zakresie otrzymuje osoba, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. M. J. wykazał spełnienie powyższej przesłanki w swoim przypadku. Jak bowiem wynika ze złożonego przez niego wniosku, przebywa on obecnie w zakładzie karnym, gdzie – na co wskazuje z kolei skarga – nie pracuje. Strona nie uzyskuje więc żadnego dochodu, z którego mogłaby pokryć koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika w osobie adwokata. Posiada wprawdzie oszczędności pieniężne, lecz w niewielkiej wysokości – 127 zł. Nie jest zaś właścicielem żadnej nieruchomości oraz wartościowych ruchomości, których spieniężenie pozwoliłoby mu na samodzielne sfinansowanie kosztów udziału w postępowaniu.
Z tych względów uznano, że zasadne jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia na jego rzecz adwokata, o czym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.