Uzasadnienie
W dniu 17 stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga W.P. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] podjętą w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy, na podstawie art. 18b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm. – dalej: u.s.g.) w zw. z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. – dalej: K.p.a.). W ocenie skarżącego skarga nie została rozpatrzona właściwie i nie zgadza się z uznaniem jej za bezzasadną.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] reprezentujący Radę Gminy, wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że skarga została rozpatrzona właściwie, a zaskarżone uchwała nie narusza obowiązującego prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy art. 3 – 5 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg wskazanych w tym przepisie, w tym m.in. skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wyżej wskazane, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Z przepisów tych wynika zatem, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie jedynie w sprawach ściśle określonych przez ustawę.
Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 18b ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 229 pkt 3 K.p.a. w sprawie ze skargi na bezczynność Wójta Gminy w związku z brakiem realizacji wniosku o "wykoszenie gminnej drogi dojazdowej do działek budowlanych". Uchwała ta została więc podjęta w trybie przepisów Działu VIII K.p.a., regulujących instytucję tzw. skargi powszechnej. Potwierdza to również jednoznacznie uzasadnienie stanowiące załącznik do tej uchwały. Wskazany instrument służy społecznej kontroli działalności administracji publicznej i nie jest związany z bezpośrednim kształtowaniem sytuacji prawnej wnoszącego ją podmiotu.
Zgodnie z art. 227 K.p.a., przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skargę składa się do organów właściwych do ich rozpoznania, które zostały wymienione w art. 229 pkt 1-9 K.p.a. Stosownie do tych przepisów skargi dotyczące zadań i działalności wójta i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, rozpoznaje rada gminy. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego (art. 237 § 3 K.p.a.).
Natomiast powołany w podstawie prawnej uchwały przepis art. 18b ust. 1 u.s.g. stanowi częściowo powielenie, a częściowo uszczegółowienie ww. regulacji zawartej w przepisach K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, rada gminy rozpatruje skargi na działania wójta i gminnych jednostek organizacyjnych; wnioski oraz petycje składane przez obywateli; w tym celu powołuje komisję skarg, wniosków i petycji.
W świetle powyższych regulacji stwierdzić należy, że skarżona uchwała stanowi w istocie jedynie zawiadomienie, o którym mowa w art. 237 § 3 K.p.a. Uchwała ta nie rozstrzyga konkretnej indywidualnej sprawy administracyjnej, a jedynie kończy jednoinstancyjne uproszczone postępowanie poprzez zawiadomienie strony skarżącej o sposobie rozpoznania skargi. Nie ma w tym wypadku znaczenia, że w rozpatrywanej sprawie zawiadomieniu temu nadano formę uchwały, bowiem forma taka wynika ze specyfiki działania organów kolegialnych. Nie jest to więc uchwała stanowiąca akt prawa miejscowego, bądź inna podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, która podlegałaby kognicji sądu administracyjnego na postawie art. 3 P.p.s.a.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie mieści się zatem w żadnej z kategorii skarg wskazanych w przepisach P.p.s.a. Powyższe pozostaje zgodne również z utrwalonym w tym przedmiocie orzecznictwem (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2008 r. II OSK 1839/07, postanowienie NSA z dni 22 lutego 2009 r. II OSK 241/09, postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. II OSK 2692/11, postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 11 lutego 2015 r. II SA/Rz 107/15, CBOSA).
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.