Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 580/10
I. Skarżący T. G. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych w całości. Jego wniosek złożony w przewidzianej przez prawo formie, dotyczy sprawy o sygn. II SA/Rz 580/10. Sprawa o podanej powyżej sygnaturze nie została zakończona przed WSA. Na aktualnym etapie, strona zobowiązana jest do pokrycia wpisu sądowego w wysokości 200 zł, należnego z tytułu złożenia skargi sądowoadministracyjnej.
Z treści wniosku o prawo pomocy wynika, że T. G. tworzy wraz z żoną oraz pięciorgiem dzieci i wnucząt siedmioosobowe gospodarstwo domowe. Rodzina zamieszkuje w drewnianym domu o pow. 60 m². Podstawą utrzymania rodziny są dochody z pracy wnioskodawcy w miesięcznej wysokości 2000 zł. Strona posiada nieruchomość rolną o pow. 1,11 ha, a także samochód osobowy z 1990 r. Skarżący ponosi znaczne koszty na bieżące utrzymanie rodziny w tym na naukę swych małoletnich dzieci. Strona oświadczyła, że uzyskiwane zarobki nie wystarczają na utrzymanie rodziny oraz uiszczenie należnego wpisu sądowego.
- II. Wniosek T. G. o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie w całości.
Na prawo pomocy składa się zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Według treści art. 245 § 1 ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może zostać przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przesłanki przyznania prawa pomocy określa natomiast art. 246 wyżej powołanej ustawy.
W niniejszej sprawie, T. G. zobowiązany jest udowodnić, że poniesienie ciężaru kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków sądowych), spowoduje uszczerbek na poziomie koniecznym utrzymania członków gospodarstwa domowego. Te przesłanki orzeczenia prawa pomocy w zakresie częściowym zamieszczono w treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Zdaniem rozpoznającego wniosek, Strona skarżąca wykazała w wymaganym stopniu przesłanki przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, iż obecny poziom egzystowania siedmioosobowej rodziny G. odpowiada określonym w tym przepisie wymogom. Ujawniony we wniosku PPF majątek rodziny i związane z nim rzeczywiste możliwości osiągania przychodów mogą zaspokajać wyłącznie potrzeby o charakterze koniecznym. Kwota rzeczywistych dochodów strony w wysokości niższej niż 2000 zł jest bardzo niska jak na potrzeby licznej rodziny, a przez to nie może zostać naruszona kosztami sądowymi w postaci wpisów sądowych i opłat. Dochody T. G. są niezbędne do zakupu żywności, lekarstw oraz utrzymanie pojazdu służącego wnioskodawcy do zarobkowania. Kwota przychodów podzielona na członków rodziny G. jest aktualnie dużo niższa od minimalnego wynagrodzenia.
Biorąc pod uwagę średnie ceny podstawowej żywności, ubrań a także koszty leczenia i edukacji, zarobek T. G. może starczyć siedmioosobowej rodzinie jedynie do zachowania minimum egzystencji. Należy też dodać, że wnioskujący o prawo pomocy nie wydatkuje na cele zbędne dla utrzymania koniecznego, przez co nie jest w stanie zaoszczędzić na tego rodzaju wydatkach. Wydatkami zbędnymi nie są wydatki rodziny ponoszone na utrzymanie pojazdu samochodowego skoro jest on potrzebny do prowadzenia działalności dostarczającej rodzinie środków utrzymania.
Reasumując, strona skarżąca zasadnie twierdzi, że nie posiada środków potrzebnych na pokrycie kosztów sądowych postępowania. Bez interwencji Sądu wnioskodawca nie byłby w stanie skutecznie realizować przed WSA konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego i rzetelnego procesu. Z wyżej powołanych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.