Uzasadnienie
Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF po wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...], S. M. zwrócił się o ustanowienie adwokata.
W jego uzasadnieniu wskazał na niskie dochody oraz wydatki ponoszone na zakup leków i dietę niskocukrzycową, gdyż pomocy w tym zakresie nie zapewnia mu schronisko /jak wynika z akt sprawy, skarżący aktualnie przebywa w [...] Towarzystwie Pomocy im. św. Brata Alberta, ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności, jest całkowicie niezdolny do pracy/. Nie posiada żadnego majątku, a źródło jego utrzymania stanowi zasiłek stały i pielęgnacyjny w wysokości odpowiednio 324 i 153 zł.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
Wniosek o ustanowienie adwokata dotyczy przyznania częściowego prawa pomocy, czego warunkiem w przypadku osoby fizycznej jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 245 § 3 i 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Mimo że wstępna analiza złożonego przez skarżącego wniosku wskazywałaby na jego zasadność, nie podlega on uwzględnieniu. Stosownie bowiem do art. 246 § 3 w/w ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (nie dotyczy to ustanowienia na podstawie przepisów o prawie pomocy).
Wg zalegającego w aktach administracyjnych sprawy dokumentu, S. M. 13 lutego 2012 r. udzielił pełnomocnictwa do prowadzenia jego sprawy przed organami administracji publicznej i Sądem Administracyjnym w Rzeszowie w przedmiocie uzyskania skierowania do domu opieki społecznej radcy prawnemu J. W. (sporządziła ona w jego imieniu skierowane do SKO odwołanie od decyzji organu I instancji, tj. Prezydenta M. [...] odmawiającej mu takiego skierowania). Mimo samodzielnego wniesienia przez niego następnie skargi do WSA w Rzeszowie, z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by pełnomocnictwo to zostało przez którąkolwiek ze stron wypowiedziane.
Przesłanka negatywna z art. 246 § 3 P.p.s.a. wyklucza badanie wniosku o przyznanie prawa pomocy pod kątem wystąpienia przesłanek pozytywnych co do żądania ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r. II GZ 156/10).
Treść znajdującego się w aktach pełnomocnictwa prowadzi do uznania, że skarżący w sprawie objętej skargą pozostaje w stosunku prawnym z radcą prawnym w rozumieniu art. 246 § 3 P.p.s.a., gdyż zakres tego pełnomocnictwa obejmuje umocowanie radcy prawnego do reprezentowania go przed WSA w Rzeszowie.
Ubocznie należy zauważyć, że powyższego pełnomocnictwa nie można utożsamiać z przyznaniem skarżącemu prawa pomocy obejmującego ustanowienie radcy prawnego (wyznaczonego w osobie J. W.) w postępowaniu wywołanym wcześniejszą wniesioną przez niego do WSA w Rzeszowie w tym samym przedmiocie (tj. odmowy skierowania do domu opieki społecznej) skargą, oznaczoną sygn. akt. II SA/RZ 732/11. W sprawie tej postanowieniem z dnia 8 listopada 2011 r. Sąd odrzucił skargę S. M. na decyzję SKO z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...], zaś J. W. w swym piśmie z dnia 1 lutego 2012 r. zawarła opinię o braku podstaw do wniesienia od tego postanowienia skargi kasacyjnej (w sprawie tej nie podejmowała już żadnych innych czynności, a pełnomocnictwo w obecnie toczącej się sprawie pochodzi z dnia 13 lutego 2012 r.).
Z tej przyczyny brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata. Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do Sądu nie oznacza bezwarunkowego prawa do uzyskania bezpłatnej pomocy prawnej w sytuacji, gdy strona korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z wyboru.
W związku z powyższym, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i § 3 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.