Uzasadnienie
J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2010r. znak: [...] uchylającą własną decyzję z dnia [...] lutego 2010r. znak: [...] oraz stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 1996r. znak: [...], która zezwalała A. C. na bezpłatne usunięcie 3 sztuk dębów rosnących na posesji J. K. w pobliżu budynku mieszkalnego i garażu.
Z uwagi na to, iż skarga zawierała brak, wezwano składającego ją do jego uzupełnienia poprzez nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi, zaznaczając, iż czynność ta powinna zostać dokonana w terminie 7 dni, licząc od daty doręczenia wezwania oraz wskazując rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek niezastosowania się do jego treści.
Wezwanie doręczone zostało J. K. w dniu 12 lipca 2010r. do rąk żony jako dorosłego domownika.
Termin do jego wykonania upłynął względem skarżącego bezskutecznie dnia 19 lipca 2010r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z takich wymogów jest konieczność dołączenia do skargi stosownej ilości jej odpisów celem doręczenia uczestnikom postępowania, na co wskazuje art. 47 P.p.s.a.
Skutkiem nieuzupełnienia powyższego braku skargi, mimo wezwania w tym przedmiocie jest obowiązek odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż skarga J. K. nie będzie podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Wyżej wymieniony nie przedłożył bowiem dwóch jej odpisów, chociaż wezwanie dotyczące obowiązku dokonania takiej czynności zostało do niego skierowane wraz z pouczeniem o odrzuceniu skargi w razie milczenia wobec treści wezwania.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 47 P.p.s.a.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 oraz § 2 P.p.s.a.