Uzasadnienie
B. K. i E. K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wspólną skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...]. Decyzja ta uchylała decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2008r. znak: [...] - w przedmiocie umorzenia postępowania w określonym w niej zakresie i odmowy ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne dot. budowy stacji bazowej telefonii na działce nr [...] przy ul. K. w R. - i przekazywała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W związku z faktem nieopłacenia powyższej skargi wezwano B. K. i E. K. do solidarnego uiszczenia kwoty 500 zł jako odpowiadającej wysokości wpisu w niniejszej sprawie, jak też do nadesłania 4 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.
W obydwu wypadkach wskazano termin 7 dni na uzupełnienie powyższych braków skargi oraz rygor jej odrzucenia na wypadek niezastosowania się do treści wezwania.
Przedmiotowe wezwania zostały doręczone ich adresatkom w dniu 22 września 2008r., co potwierdzają zwrotne potwierdzenia ich odbioru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest m. in. skarga, co wynika z brzmienia art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej następnie jako P.p.s.a.
Zgodnie z kolei z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś konsekwencją procesową braku uiszczenia należnego wpisu od wniesionej skarg jest konieczność jej odrzucenia – art. 220 § 3 P.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę należało odrzucić skargę B. K. i E. K. w związku z nieuzupełnieniem jej braku fiskalnego, pomimo stosownego wezwania Sądu w tym przedmiocie i pouczenia o skutkach procesowych milczenia skarżących wobec tegoż wezwania.
Dodatkowo trzeba wskazać, iż składające skargę nie przedłożyły stosownej liczby jej odpisów, mimo że do dokonania powyższej czynności również były wzywane w związku z treścią art. 47 P.p.s.a..
Z przytoczonych przyczyn orzeczono jak w sentencji, w oparciu o art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a.