Uzasadnienie
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego B. J. - przedstawicielka ustawowa małoletniej skarżącej K. B. zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie w nadesłanym, obowiązującym w postępowaniu sadowoadministracyjnym, formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wymieniona powtórzyła żądanie wskazując, że tworzy wraz z córką wspólne gospodarstwo domowe. Mieszkają w najętym mieszkaniu, którego koszty utrzymania (ok. 600 zł miesięcznie) ponoszą dzięki pomocy innych, pełnoletnich już dzieci B. J., od których uzyskują miesięcznie 700 zł. Nadto, dzieci te udzielają im także pomocy z formie rzeczowej tj. poprzez zapewnienie posiłków czy zrobienie zakupów. B. J. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Jej miesięczny dochód to 300 zł miesięcznie tytułem alimentów na córkę K. B., zasiłek rodzinny w wysokości 106 zł oraz wspomniana kwota 700 zł otrzymywana od pełnoletnich dzieci.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy może zostać przyznane w zakresie całkowitym bądź częściowym. W tym drugim przypadku obejmuje ono zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata czy radcy prawnego. Żądanie K. B., dotyczące zwolnienia od kosztów sądowych, mieści się w powyższym.
Ustawodawca wskazał w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., że przesłanką udzielenia przedmiotowego wsparcia (tj. prawa pomocy w częściowym zakresie) jest niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zaznaczył jednocześnie, iż wykazanie, że wnioskujący o tego rodzaju pomoc w sytuacji takiej się znajduje należy właśnie do niego.
Dokonawszy analizy danych wniosku skarżącej uznano, że jest on w całości zasadny. Wynika z niego, że małoletnia K. B. mieszka z matką w mieszkaniu, które najmują. Wymienione utrzymują się z niewielkiej kwoty alimentów od ojca skarżącej (300 zł), zasiłku rodzinnego (106 zł) oraz środków finansowych uzyskiwanych od pełnoletnich dzieci B. J. (700 zł). Z kwot powyższych pokrywane są koszty utrzymania najmowanego mieszkania (ok. 600 zł) oraz wyżywienia. Wymienione uzyskują także wsparcie w formie rzeczowej w postaci posiłków czy innych potrzebnych do życia produktów.
Mając zatem na uwadze niski dochód, jakim dysponuje miesięcznie rodzina skarżącej (1106 zł), fakt, że w dużej części pochodzi on od innych członków rodziny (tj. nie wchodzących w skład wspólnego gospodarstwa domowego – pełnoletnie dzieci B. J.) oraz status bezrobotnego bez prawa do zasiłku, jakim legitymuje się matka skarżącej przyjęto, że w sprawie niniejszej spełnione zostały przesłanki do przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy. Uiszczenie bowiem w powyższych warunkach kwoty 100 zł odpowiadającej wysokości wpisu w sprawie spowodowałoby niewątpliwie uszczerbek w koniecznym utrzymaniu wnioskodawczyni i jej matki. Dlatego też uwzględniono w pełni żądanie skarżącej i zwolniono ją od kosztów sądowych, o czym orzeczono na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.