Uzasadnienie
Skarżący E. Cz. pod rygorem odrzucenia skargi został wezwany do uiszczenia należnego od niej wpisu sądowego w wysokości 100 zł. oraz jej podpisania, gdyż wszystkie jej egzemplarze w liczbie 3 szt. wniesione do Sądu za pośrednictwem SKO stanowiły kserokopie.
Stosowne wezwania do usunięcia wskazanych braków w terminie 7 dni od daty ich otrzymania zostały doręczone skarżącemu w dniu 6 lipca 2006 r. (dowód - zalegające w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru). W wyznaczonym terminie został opłacony jedynie wpis od skargi, sama zaś skarga mimo upływu tego terminu nie została przez skarżącego podpisana.
Niezależnie od tego, w wyniku dodatkowego wezwania SKO pismem z dnia 4 października 2006 r. poinformowało, iż nie posiada oryginału skargi, bowiem wszystkie egzemplarze wraz z aktami sprawy zostały przesłane do Sądu.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) który określa wymagania formalne skargi i jej treść, powinna ona czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a więc zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 tej ustawy).
W znaczeniu powszechnie używanym podpis to napisany lub uwierzytelniony znak ręczny. Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Z tej przyczyny za podpis nie może być uznane jego mechaniczne odbicie, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu, gdyż nie czyni to zadość wymaganiom z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Znajduje to potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 1973 r. (III CZP 78/72, OSNCP 1973, nr 12, poz. 207) w której stanął on na stanowisku, że podpisem jest znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację. Także według uchwały tegoż Sądu z 30 grudnia 1993 r. (III CZP 146/93, OSNCP 1994, nr 5 poz.
- 94) podpis nie musi istotnie być czytelny, jednak musi obejmować nazwisko, choćby w formie skróconej i powinien być złożony w formie zazwyczaj używanej przez podpisującego.
Art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skoro zatem skarżący nie zastosował się do doręczonego mu wezwania i nie dokonał w terminie wszystkich wymaganych czynności, tj. nie podpisał skargi, nie może być ona rozpoznawana i podlega na podstawie powołanego przepisu odrzuceniu.
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 a powołanej ustawy.