Uzasadnienie
G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Do skargi tej składający ją dołączył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, na którym zaznaczył, że ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych.
W związku z licznymi niejasnościami co do sytuacji materialnej skarżącego wezwano go do uzupełnienia złożonego wniosku o szczegółowo wskazane dane.
Odbiór tego wezwania przez pełnomocnika skarżącego miał miejsce dnia 31 maja 2016 r.
Wcześniej, bo 23 maja 2016 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo pełnomocnika skarżącego wraz z załączonym oświadczeniem strony o cofnięciu złożonej skargi.
Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r. tut. Sąd umorzył postępowanie sądowe.
Na wskazane natomiast wyżej wezwanie dotyczące uzupełnienia złożonego wniosku o prawo pomocy skarżący nie odpowiedział.
W zaistniałej sytuacji zbędne stało się rozpoznanie wniosku G. G. o zwolnienie od kosztów sądowych. Wymieniony zrezygnował bowiem z kontynuacji zainicjowanego jego skargą postępowania. Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy ma zaś charakter incydentalny i toczy się ramach postępowania głównego.
Skoro więc wnioskodawca, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, złożył oświadczenie o cofnięciu wniesionej przez niego skargi, a postępowanie sądowe zostało umorzone, to jego żądanie zwolnienia od kosztów sądowych stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie zaś z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej następnie "P.p.s.a.", jeżeli strona cofnie wniosek o przyznanie prawa pomocy lub też rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne, to postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Wobec powyższych okoliczności oraz brzmienia zacytowanego art. 249a P.p.s.a. uznano, że brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznawania wniosku strony skarżącej dotyczącego zwolnienia jej od kosztów sądowych. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 249a P.p.s.a.