Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004r., [...] nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego – budynku letniskowego o konstrukcji stalowo-drewnianej, o wymiarach 5.00 m x 4.50 m wybudowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości R. bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że odwołanie E. S. – K. nie mogło być uwzględnione, gdyż argumenty przez nią podniesione nie znajdują potwierdzenia w ustaleniach faktycznych. W szczególności nie można uznać za zasadny poglądu odwołującej, że obiekt objęty postępowaniem rozbiórkowym wybudowany został przed 1993 r. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowody jednoznacznie wskazuje, że budowa obiektu na działce nr [...] w R. nie została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r., przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.
U. z 2003r., nr 207 poz. 2016 ze zm./, zatem w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie art. 48 ustawy z 1994 r. Organ potwierdził poprawność zastosowania prawa przez Powiatowego Inspektora Budowlanego i uznał, że w sprawie nie może być stosowana legalizacja samowoli budowlanej, gdyż przepisy wyłączają taką możliwość w tych przypadkach, w których wzniesiony obiekt budowlany naruszał ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ odwołująca się nie dysponuje ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a dla obszaru, w którym położona jest działka nr [...] nie został uchwalony plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego, to brak jest formalnych podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego, gdyż nie są spełnione warunki wskazane w art. 48 prawa budowlanego. Wreszcie brak podstaw do legalizacji wynika również z tego, że nawet w nieobowiązującym obecnie planie miejscowym działka nr [...] nigdy nie mogła być zabudowywana.
Stwierdzenie tych okoliczności wyklucza możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego, a to oznacza, że rozstrzygnięcie organu I instancji było poprawne i z tego powodu nieuwzględnienie odwołania jest właściwe.
Z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodziła się E. S. - K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sporządzonej przez pełnomocnika zarzuciła decyzji brak podstawy prawnej i naruszenie art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Dodatkowo podniosła naruszenie art. 103 ust. 2 oraz art. 29 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Zdaniem skarżącej organ naruszył także art. 77 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego. Z tych przyczyn zażądała uchylenia decyzji organów I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podniosła argumenty, które jej zdaniem uzasadniają postawione zarzuty.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosując prawem określone środki. Zakres kontroli sprawowanej przez te sądy zgodnie z art. 134 § 1 prawo o p.s.a. nie jest ograniczony zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Określenie zakresu sądowej kontroli w taki sposób nakłada na Sąd obowiązek zbadania zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z obowiązującym prawem. Ocena decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadłych w sprawie ze skargi E. S. – K.musi prowadzić do stwierdzenia, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Naruszenie to miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy dlatego Sąd musiał skargę uwzględnić, a wskazane wyżej decyzje uchylić.
Dla Sądu poza sporem pozostaje stwierdzenie, że w postępowaniu administracyjnym organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy, a to oznacza że naruszony został art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a. Dla organów bezsporne jest, że obiekt budowlany objęty postępowaniem wybudowany został po 1995 r., zatem podlega regulacjom nowego prawa budowlanego. Sąd takiego poglądu podzielić nie może, gdyż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy do tak jednoznacznego wniosku nie prowadzi. Wręcz przeciwnie może sugerować, że na działce nr [...] położonej w R. obiekt objęty zaskarżonymi decyzjami istniał jeszcze przed 1 stycznia 1995 r. Na to mogą wskazywać dokumenty dołączone przez skarżącą w postępowaniu odwoławczym, a organ rozpatrujący odwołanie w ogóle nie rozprawił się z pojawiającymi się na ich tle wątpliwościami. Brak przesądzającego stanowiska organów w tym względzie jest istotnym uchybieniem, gdyż nie pozwala w sposób jednoznaczny określić przedmiotu postępowania i prawa, które powinno być zastosowane jako podstawa wydanych decyzji.
W ostateczności nie daje odpowiedzi także co do zakresu podmiotowego postępowania, a to oznacza, że pojawiają się wątpliwości co do adresata nakazu rozbiórki. Nakaz taki zgodnie z art. 52 prawa budowlanego może być skierowany do określonego kręgu podmiotów, zatem w postępowaniu należało ustalić czy skarżąca jest jednym z podmiotów wskazanych w tym przepisie. Potrzeba takiego ustalenia wynika stąd, że skarżąca wskazuje na zakres praw budowlanych wykonanych przez siebie w końcu lat 90-tych, który trudno byłoby uznać za rozbudowę czy nadbudowę /budowę/ obiektu budowlanego wzniesionego na działce nr 69/1.
Te wątpliwości muszą prowadzić do uzupełnienia postępowania administracyjnego. W szczególności organy muszą jednoznacznie określić kto i w jakim czasie ustawił na działce nr [...] w R. obiekt budowlany objęty postępowaniem. Takie ustalenie pozwoli określić podmiot zobowiązany do działań wynikających z przepisów prawa budowlanego. Równocześnie wskaże ono jakie przepisy w sprawie mają mieć zastosowanie.
Mając na uwadze powyższe i treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawa o p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 200 prawa o p.s.a.
27.03.06 mk