Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowiez 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 609/07

Uzasadnienie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu zażalenia M.M. od postanowienia wydanego z upoważnienia Starosty = z dnia [...]r. znak [...] w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "zmiana sposobu użytkowania części placu manewrowego pod skup złomu, w miejscowości B. 238 na działkach o nr ewid. 701/4 i 701/5" postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa oraz art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.).

W uzasadnieniu wskazano, że zastępca Burmistrza Gminy działający z upoważnienia Burmistrza Gminy zwrócił się pismem z dnia[...]. do Starosty o uzgodnienie załączonego projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części placu manewrowego pod skup złomu w B. na działkach o nr ewid. 701/4 i 701/5". Do w/w pisma dołączono: wniosek o wydanie decyzji, postanowienie wydane z upoważnienia Burmistrza Gminy z dnia [...]r. nr [....] w przedmiocie uznania, że "istnieje potrzeba sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia obejmującego zmianę użytkowania części placu manewrowego pod skup złomu w miejscowości B. 238 na działkach o nr ewid. 701/4 i 701/5", raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia".

Starosta postanowieniem z dnia [...]r uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wyżej wymienionego przedsięwzięcia.

Wskutek złożonego zażalenia na to postanowienie M.M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Starosta ponownie uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. W motywach postanowienia Starosta oceniając raport oddziaływania inwestycji na środowisko wskazał, że na podstawie materiału dowodowego i przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego możliwa jest realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia tak, by po jego zrealizowaniu punkt skupu złomu spełniał wymogi ochrony środowiska. Podał, że dla analizowanej inwestycji zachowane będą przepisy ochrony środowiska, a uciążliwość obiektów nie przekroczy norm dopuszczalnych poza terenem działki inwestora i nie naruszy interesu osób trzecich.

Zażalenie na to postanowienie wniosła M.M. wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania. Jej zdaniem:

raport w zakresie gospodarki wodno-ściekowej nie zawiera żadnych obliczeń i analiz, nie podano jak odprowadzane ścieki będą wpływać na stan jakości wody i rzeki S.;

w raporcie błędnie ustalono, iż nieruchomość na której planowane jest przedsięwzięcie nie jest położona na terenie zalewowym i nie jest zagrożona zalewaniem podczas powodzi. Teren ten znajduje się w zakresie oddziaływania tzw. "wielkiej wody" jaką określa zasięg występowania wód o prawdopodobieństwie p=10%, a obowiązkiem organu jest informowanie każdego inwestora o zagrożeniach jakie niesie lokalizacja przedsięwzięcia w tym miejscu. Autor raportu pominął tą kwestię, twierdząc, iż teren ten nie jest zalewany;

w zakresie oddziaływania akustycznego w raporcie błędnie przyjęto łączny czas załadunku i rozładunku samochodu z węglem, będących innymi czynnościami niż rozładunek i sortowanie złomu;

4. zaproponowana w raporcie i przyjęta w zaskarżonym postanowieniu wartość 55 dB - dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku jest zawyżona o 5 dB, gdyż z pkt 2a załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29.07.2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wartość ta wynosi 50 dB. Wartość 55 dB w porze dziennej ustawodawca przewidział m.in dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami rzemieślniczymi i zabudowy zagrodowej, a przedmiotowe działki nie są położone w takim obszarze.

W piśmie z dnia [...]r. (data wpływu do Kolegium) M.M. uzupełniła swoje zażalenie. Podała, że złożyła zażalenie także na postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...] uzgadniające środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazała na konieczność łącznego rozpatrzenia oddziaływania firm R.J. i K.J. z MPGK, ponieważ są to firmy tego samego rodzaju (w MPGK prowadzone jest również gromadzenie i odzysk odpadów) i ich łączne oddziaływanie prowadzone jest na tych samych działkach i wpływa na środowisko w analizowanym rejonie.

Po rozpoznaniu zażalenia Kolegium postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W jego motywach przytoczyło treść art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), który stanowi, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ prowadzący postępowanie w tej sprawie, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia między innymi z organem ochrony środowiska (art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy). Stosownie zaś do art. 378 ust. 1 ustawy organem ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy jest starosta. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowe przedsięwzięcie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane.

Uzgodnienie z art. 48 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy jest dokonywane w trybie art. 106 kpa i treść zajętego przez organ uzgadniający stanowiska przesądza o treści decyzji, która wydana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący.

Kolegium oceniło, że Starosta przeprowadził postępowanie wyjaśniające i wydał rozstrzygnięcie zgodne z przepisami ustawy prawo ochrony środowiska oraz kpa. Oparł je o sporządzony przez osobę uprawnioną "Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zmiana sposobu użytkowania części placu manewrowego pod skup złomu B. 238 na działkach o nr ewid. 701/4 i 701/5". Raport ten został sporządzony zgodnie z wymogami art. 52 ust. 1 pkt 1-16 ustawy prawo ochrony środowiska.

Podano, że w toku postępowania zostało przeprowadzone z udziałem stron i biegłego - wykonawcę raportu - rozprawę administracyjną na miejscu planowanego przedsięwzięcia. W jej trakcie M.M. wniosła swoje uwagi do raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji. Do uwag tych odniósł się biegły J.K. w piśmie z dnia [...]r. skierowanym do Starostwa Powiatowego.

Kolegium uznało, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazało, że:

1. - co do zarzutu dotyczącego gospodarki wodno-ściekowej, podano, że z raportu oddziaływania instalacji na środowisko wynika, że pobór wody dla celów porządkowych wyniesie 801/dobę - co nie stanowi zagrożenia dla środowiska, a pobór wody dla celów technologicznych nie występuje. Przedsięwzięcie realizowane jest na utwardzonym placu, z którego ścieki opadowe doprowadzane będą jak dotychczas systemem istniejącej kanalizacji deszczowej MPGK w B. do rzeki S., a po zrealizowaniu wnioskowanego przedsięwzięcia warunki pozwolenia wodnoprawnego udzielone MPGK nie ulegną zmianie.
2. - zaś co do zarzutu położenia przedmiotowego terenu w obszarze zalewowym podano, że Gmina nie ma dla planowanego terenu przedsięwzięcia planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym określonego obszaru bezpośredniego zagrożenia powodzi o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18.07.2001 r. prawo wodne. Nie można zatem dla wnioskowanego terenu wyprowadzić na podstawie art. 82 ust. 2 ustawy prawo wodne zakazu wykonywania robót oraz czynności, które mogą utrudnić ochronę przed powodzią. Organ I instancji wyjaśnił i poinformował strony postępowania, iż zgodnie ze Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zalewni W., a sporządzonym przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej, przewidywane podtopienie tego terenu może mieć miejsce co od 2 do 10 lat.
3. - zarzut dotyczący przyjęcia w zaskarżonym postanowieniu oraz raporcie wartości 55 dB- dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku jako zawyżonej jest nieuzasadniony, gdyż wartość dopuszczalną poziomu hałasu w porze dziennej ustalono zgodnie z załącznikiem (lp.3) do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29.07.2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, przyjmując powyższą wartość tak jak dla terenów zabudowy zagrodowej.

stwierdzono, że w rozpoznawanej sprawie nie znajduje zastosowania § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w związku z art. 46 ust. 2a ustawy prawo ochrony środowiska, ponieważ MPGK i "W." nie są powiązane technologicznie.

uznano, że dla sprawy nie ma też znaczenia fakt złożenia przez stronę zażalenia na postanowienie Państwowego Inspektora Sanitarnego uzgadniające środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację tego przedsięwzięcia.

Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M.M. wnosząc o jego uchylenie w całości. Wskazała, że podniesione przez nią zarzuty w zażaleniu do Kolegium nie zostały wnikliwie rozpatrzone i uwzględnione. Jej zdaniem Starosta błędnie interpretuje stwierdzenie: "z akt sprawy wynika natomiast, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie na terenie wydzielonym od bazy MPGK i stanowić będzie odrębną jednostkę gospodarczą", ponieważ wydzielenie ogrodzeniem (i to tylko wewnętrznym) terenu firmy "W." s.c. nie zmienia faktu, że jest to ten sam teren należący do MPGK z siedzibą w B. 238. To, że wykonano ogrodzenie i, że działalność prowadzi tam inny podmiot gospodarczy nie świadczy o tym, że jest to inny teren (teren ten należał i należy do MPGK z siedzibą w B. 238). Wskazała, że stanowisko Starosty rzeszowskiego jest niezgodne z intencja ustawodawcy i rażąco odbiega od interpretacji innych organów administracji, o czym świadczy kolejny akapit postanowienia dotyczący własności sieci technicznych.

Wskazała, że hałas z planowanego przedsięwzięcia nakłada się na hałas emitowany przez już istniejące MPGK Sp. zoo. To samo odnosi się do spalin i zanieczyszczeń.

Rzeka S. wpada do W. w miejscu zbiornika gromadzącego wody dla miasta R. Starostwo w zaskarżonym postanowieniu całkowicie pominęło kwestię gospodarki wodnej. Zdaniem skarżącej w przypadku realizacji inwestycji może dojść do bezpośredniego skażenia ujęcia wody.

Podała, że gdyby Starostwo wnikliwie zapoznało się z aktami sprawy to uwzględniło by kwestie:

bezpośredniego zagrożenia powodzią, co dodatkowo potwierdza załączone postanowienie Starosty znak[...] z dnia [...]r. w którym Starosta bezpośrednio stwierdza, że kompetencją Wojewody jest kwestia postawionego zasieku betonowego na terenie powodziowym, wykonanego przez firmę "W." o wysokości od 1,5-2 metra stanowiącego przeszkodę w przepływie "wielkie wody", raport i jego uzupełnienie wcale nie wyjaśnia zarzutów skarżącej. Jej daniem ignorancja stanu faktycznego świadczy o złej woli lub braku wiedzy w analizowanym przedmiocie,

W piśmie z dnia[...], skierowanym do Kolegium przedstawiła wnikliwą analizę raportu, jednakże jej zarzuty nie zostały wyjaśnione. Dlatego też w skardze postanowiła ponowić niektóre z tych zarzutów:

możliwość skażenia wód rzeki S. została w ogóle pominięta przez autora raportu. Podobnie zignorowano wpływ obiektów "W." Sc obecnego składu węgla, koksu, miału oraz "Punktu skupu złomu" na przepływ wód powodziowych. Jej zdaniem ten błąd stanowi rażące naruszenie prawa.

w przypadku gdy pomiary tzw. "tła akustycznego" wykazały poziomy 52-54 dB i autor raportu oświadcza, że wyniki te posłużą jako dane wyjściowe" to jakim sposobem łączne oddziaływanie źródeł hałasu i tła osiąga taką samą wartość - vide załączniki graficzne do raportu,

* nie zgadza się z autorem raportu, że pomiar czasu załadunku węglem samochodu jest wiarygodny dla rozładunku samochodów ze złomem. Dotyczy to również mocy akustycznych źródeł.

Przyjmując odpad z toczenia i piłowania żelaza i jego stopów będą występować resztki chłodziwa. Wskazała, że w zakładach mechanicznych tokarki przy toczeniu są chłodzone za pomocą chłodziwa i jego resztki znajdują się w odpadowych wiórach. Opad deszczu lub woda powodziowa będą spłukiwać te zanieczyszczenia bezpośrednio do rzeki S. i do W. Dojdzie do spływu substancji ropopochodnych do kanalizacji MPGK z siedzibą w B. (odcinek kilkunastometrowy). Kanalizacja MPGK z siedzibą w B. nie posiada urządzeń ochrony wód prze tego typu zanieczyszczeniami.

Zdaniem skarżącej raport nie spełnia warunków ustawy o ochronie środowiska, zaś realizacja inwestycji spowoduje pogorszenie parametrów środowiska, większe zalewanie terenu wodą powodziową, nasilenie zanieczyszczeń na jej terenie. Będą nanoszone przez wodę odpady różnego rodzaju łącznie z opakowaniami po pestycydach.

Poddała w wątpliwość to, czy Starosta jest właściwym organem I instancji w sprawie, bowiem kwestie wybudowanych zasieków na węgiel uznaje Wojewodę jako organ właściwy – postanowienie Starosty z dnia [...] r. nr [...]. Dodała, że jeżeli Wojewoda jest właściwy w jakiejś kwestii, to z mocy prawa jest organem właściwym dla wszelkich spraw związanych z tym przedsięwzięciem lub inwestycją.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje

Skarga jest częściowo zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżony akt administracyjny pod względem zgodności z prawem procesowym i materialnym /art. 1 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm./.

Postępowanie administracyjne zostało wszczęte z wniosku R.J. i K.J. współwłaścicieli Firmy Handlowo Usługowej – Skład Opału i Materiałów Budowlanych w B., gmina T., którzy żądali wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia:

"Zmiana sposobu użytkowania części placu manewrowego pod skup złomu w miejscowości B. 238 na działkach nr 701/4, 701/5".

Burmistrz Gminy, po zasięgnięciu opinii Starosty, postanowieniem z dnia [...]r., wydanym na podstawie art. 51 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27.04.2001 r. – Prawo ochrony środowiska /tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902/ - uznał, że istnieje potrzeba sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia określonego w powyższym podaniu R.J. i K.J. Taki raport na zlecenie wnioskodawców został opracowany we wrześniu 2006 r. przez J.K. – biegłego z listy Wojewody w zakresie sporządzenia ocen oddziaływania na środowisko.

Stosownie do art. 48 ust. 2 pkt 1 – Prawo ochrony środowiska, Burmistrz zwrócił się do Starosty o uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a. projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowania zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia.

Organ uzgadniający opierając się na Raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, dodatkowych wyjaśnieniach autora raportu J.K. z dnia [...] r. oraz na przeprowadzonych w dniu [...]r. oględzinach, postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...] – uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Zmiana sposobu użytkowania części placu manewrowego pod skup złomu, B. 238 na działkach o nr, nr 701/4 i 701/5, przedstawione w przedłożonym projekcie decyzji Burmistrza Gminy".

Wskazane postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., Nr[...].

Z raportu oddziaływania na środowisko, protokołu oględzin oraz z wypisu z rejestru gruntów według stanu na dzień 2.08.2006 r. wynika, że działki ewidencyjne nr, nr 701/4 i 701/5 o łącznej powierzchni 0,72 ha, położone w miejscowości B. stanowią własność Gminy w użytkowaniu wieczystym Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej, Spółki z o.o. w B. Stanowią one grunty orne klasy IVa /0,15 ha/, pastwiska trwałe /0,57 ha/.

MPGK jest również użytkownikiem wieczystym działki nr 703/3, która graniczy częściowo z działką nr 701/4. Działka nr 703/3 o pow. 1,9708 ha stanowi teren zabudowy Bi /wypis z rejestru gruntów z dnia 24.08.2006 r./.

Współwłaściciele Firmy "W." dzierżawią od MPGK część działek nr, nr 701/4 i 701/5 o pow. około 0,27 ha.

Na dzierżawionej części prowadzą działalność gospodarczą /punkt sprzedaży opału, nawozów mineralnych/. Grunt użytkowany przez "W." przylega do potoku "S." i jest od niego oddzielony ogrodzeniem z siatki, a w odległości 3 m od niej umiejscowiony jest mur betonowy – szczelny o wysokości 1-1,2 m, stanowiący zasiek dla gromadzonego opału. Plac jest utwardzony i wyposażony w kanalizację deszczową na korzystanie z której wyraziło zgodę MPGK.

Od strony wschodniej teren dzierżawiony jest ogrodzony siatką. Przy tym ogrodzeniu ustawione są: kontener w którym są pomieszczenia biurowe "W.", wiaty zadaszone dla składowania nawozów na paletach. Przed biurem ustawiona jest waga samochodowa.

Na placu znajduje się również sito do przesiewania węgla, ładowarka motorowa kołowa o pojemności łyżki 1m3 i druga o pojemności łyżki około 0,6m3.

Odległość pomiędzy ogrodzeniem części placu użytkowanego przez "W.", a działką skarżącej M.M. wynosi 38m. Pozostała część działek 701/4 i 701/5 stanowi teren Bazy MPGK.

Jak wynika ze szkicu sporządzonego przez biegłego na terenie tej Bazy znajdują się dwa magazyny, budynek warsztatowy, budynek biurowy, myjnia i dwa inne nienazwane obiekty budowlane.

Teren użytkowany przez "W." od strony północnej i zachodniej graniczy z potokiem S., za którym znajdują się tereny rolne bez zabudowy, od strony południowej i wschodniej znajduje się Baza MPGK. Istniejąca zabudowa mieszkalna znajduje się w odległości około 100 m w kierunku wschodnim od granicy projektowanej inwestycji.

W pozostałych kierunkach, w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajdują się tereny o charakterze usługowo-przemysłowym.

Przedsięwzięcie inwestycyjne nie sąsiaduje z terenami parków narodowych, parków krajobrazowych i terenami leśnymi.

W pobliżu nie ma terenów uzdrowiskowych, pomników przyrody, zabytków lub terenów ochrony archeologicznej. Najbliższe obszary podlegające ochronie /H.-G. Obszar Chronionego Krajobrazu, S.-S. Obszar Chronionego Krajobrazu/ znajdują się w odległości od kilku do kilkunastu kilometrów od zamierzonego przedsięwzięcia.

Gmina nie posiada aktualnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obejmującego działki nr, nr 701/4 i 701/5, położone w miejscowości B. Według Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy i Miasta, powyższe działki położone są w obszarze oznaczonym symbolem "RM" – "Strefy rolno-osadnicze obejmujące obszary rolne z występującą rozproszoną zabudową głównie zagrodową, przemieszaną z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, usługową i produkcyjną nierolniczą".

Najbliższy Główny Zbiornik Wód Podziemnych nr 425 znajduje się w odległości około 10 km od miejsca planowanego przedsięwzięcia.

Zamierzone przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu użytkowania części placu manewrowego na skup złomu ma zawierać następujące elementy:

1. - kontenery na złom stalowy – szt. 2 o pojemności około 37m2 każdy,
2. - kontenery magazynowe na drobny sprzęt remontowy,
3. - wiatę stalową,
4. - kontener biurowy,
5. - wagę samochodową.

Indywidualni dostawcy będą przywozić złom własnymi samochodami.

Przewiduje się dostawę złomu w ilości 15 t na tydzień, czyli około 2-3 t dziennie.

Prognozowana ilość kursów samochodowych klientów będzie wynosić około 6-10 dziennie.

Złom będzie składowany w kontenerach, które na okres nocy oraz przerw w pracy przykrywane będą plandeką.

Wywóz kontenerów ze złomem do huty odbywać się będzie za pomocą specjalnego samochodu kontenerowego /raz w tygodniu/, ścieki sanitarne odprowadzane będą do istniejącej kanalizacji sanitarnej. Plac skupu złomu ma być szczelny /asfalt/, a wody deszczowe odprowadzane będą do potoku S. za pomocą istniejącej kanalizacji deszczowej. MPGK posiada pozwolenie na odprowadzanie wód opadowych do tego potoku. Skup złomu ma być czynny w godzinach 700-1500.

W konkluzji autor skonstatował, że zamierzona inwestycja nie narusza przepisów ochrony środowiska, a jej uciążliwość nie będzie przekraczać norm dopuszczalnych poza terenem placu inwestorów i nie narusza interesów osób trzecich.

Wnioski końcowe Autora raportu zostały uwzględnione przez orzekające organy.

Kontrolując zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Starosty w granicach określonych przez art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa procesowego. Dotyczący tej kwestii zarzut podniesiony w skardze, iż Starosta nie był organem właściwym rzeczowo do uzgodnienia zamierzonego przedsięwzięcia pod względem ochrony środowiska, nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach.

Z art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. – Prawo ochrony środowiska /Dz. U. z 2006 r., nr 129, poz. 902, z późn. zm./ wynika, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po uzgodnieniu m. innymi z organem ochrony środowiska.

Według art. 376 w/w ustawy organami ochrony środowiska, z zastrzeżeniem art. 377, są:

1. 1) wójt, burmistrz lub prezydent miasta,
2. 2) starosta,
3. 3) wojewoda,
4. 4) minister właściwy do spraw środowiska.

Z kolei art. 378 ust. 1 stanowi, że organem ochrony środowiska w sprawach o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 51 ust. 3 pkt 1 jest starosta.

Natomiast wojewoda jest właściwy w sprawach wymienionych w art. 378 ust. 2, czyli w sprawach:

1. a) przedsięwzięć i zdarzeń na terenach, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowe,
2. b) na terenach zamkniętych,
3. c) dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowe, realizowanego na terenach innych niż wymienione w pkt a.

Przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało obowiązkowego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co wynika z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 2 Prawo ochrony środowiska oraz § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm./.

Z powołanych przepisów wyraźnie wynika, że właściwym rzeczowo w sprawie uzgodnienia rzeczonego przedsięwzięcia pod względem ochrony środowiska był starosta, a właściwym miejscowo Starosta.

Z akt sprawy administracyjnej wynika, że w postępowaniu pomocniczym /uzgodnieniowym/ brały udział strony ustalone przez organ prowadzący sprawę główną.

Przechodząc do zarzutów skargi związanych z prawem materialnym, w pierwszej kolejności należy nawiązać do unormowania prawnego zawartego w § 4 powołanego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. Przepis ten stanowi, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych sumuje się.

Autor raportu na podstawie przeprowadzonych pomiarów hałasu ustalił, że hałas jaki będzie pochodził od planowanego przedsięwzięcia oraz z istniejącego składu opału nie przekroczy normatywu /55 dB-A/ dla zabudowy mieszkaniowej w porze dziennej i wskazana wartość nie wychodzi poza teren działki inwestorów.

W dodatkowych objaśnieniach zawartych w piśmie z dnia [...] r. podał "Pani M.M. podnosi sprawę emisji hałasu od bazy MPGK. Niestety raport oddziaływania na środowisko uwzględnia tylko projektowaną inwestycję, tj. skup złomu wraz z istniejącym składem opału. Obydwa te elementy są powiązane technologicznie.

Z definicji ustawowej zakładu /art. 3 pkt 48 ustawy Prawo ochrony środowiska/ wynika, że przez zakład rozumie się jedną lub kilka instalacji wraz z terenem do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się na nim urządzeniami.

Natomiast instalacje są to:

1. a) stacjonarne urządzenia techniczne,
2. b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,
3. c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi, ani ich zespołami.

Kierując się wymienionymi przepisami, orzekające organy zaakceptowały stanowisko biegłego, iż nie ma podstaw prawnych do sumowania hałasu i emisji spalin pochodzących od "W." i MPGK.

Z tego względu nie poczyniono badań i ustaleń jakie przedsięwzięcie realizuje MPGK i tym samym nie ustalono sumy poziomu hałasu i emisji spalin pochodzących od "W." i MPGK. Przytoczone stanowisko biegłego od samego początku kwestionowała skarżąca i podnosiła, że skoro "W." działa na terenie MPGK, zatem poziom hałasu i emisji spalin pochodzący od tych zakładów powinien być sumowany.

Sąd, co do zasady podzielił pogląd skarżącej, bowiem ochrona środowiska powinna być rzeczywista, a nie pozorna.

Przyjęcie stanowiska, że funkcjonowanie kilku zakładów lub obiektów na terenie tej samej nieruchomości /działki/ rozdzielonych ogrodzeniami z siatki wyłącza możliwość sumowania hałasu i emisji spalin, prowadzi de facto do obejścia celu związanego z ochroną środowiska.

Kierując się zatem względami celowościowymi i przepisami Konstytucji RP /art. 74 ust. 1 i 2 w zw. z art. 8 i 87 ust. 1/, Sąd odmówił zastosowania § 4 rozporządzenia RM z dnia 9.11.2004 r. i równocześnie przyjął, iż nie ma przeszkód do zsumowania natężenia hałasu i emisji spalin pochodzących od przedsięwzięć istniejących i planowanego na terenie działek 701/4 i 701/5. Przy takim poglądzie będzie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego, w związku z czym i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) i art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.

Co się tyczy sporu dotyczącego zagrożenia powodziowego od potoku S., to w pierwszej kolejności należy nawiązać do art. 84 ustawy z dnia 18.07.2001 r. – prawo wodne /Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019, ze zm./, wedle którego obszary bezpośredniego i potencjalnego zagrożenia powodzią określone w art. 79 ust. 2 w/w ustawy, uwzględnia się m. innymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a także w decyzji o warunkach zabudowy i w decyzji o lokalizacji celu publicznego. Dla obszaru na którym położone są działki nr 701/4 i 701/5 nie opracowano dotychczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem nie ma podstaw do stosowania art. 82 ust. 2 prawa wodnego, który na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią zakazuje składowania materiałów oraz wykonywani robót budowlanych. Kwestia dotycząca zagrożenia powodzią będzie musiała być określona w sposób wiążący w decyzji o warunkach zabudowy, która poprzedza proces budowlany.

Sąd nie uwzględnił zarzutów skarżącej dotyczących gospodarki wodno-ściekowej i podzielił w tej materii wyjaśnienia zawarte w raporcie i w piśmie jego autora z dnia 26.02.2007 r. Z wyjaśnień tych wynika, że teren na którym funkcjonuje "W." jest ukształtowany ze spadkiem do środka, a nie w kierunku potoku S. Poza tym teren ma być szczelny i jest wyposażony w kanalizację deszczową oraz oddzielony jest od potoku barierą z płyt betonowych.

W planowanym przedsięwzięciu nie przewiduje się cięcia złomu, zatem nie będzie wiór, które poprzez kanalizację deszczową mogłyby przedostać się do potoku S. O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł po myśli art. 200 p.p.s.a.

Skarżąca w ramach prawa pomocy była zwolniona od połowy wpisu od skargi, zatem uiściła połowę wpisu w kwocie 50 zł i taka kwota została zasądzona na jej rzecz w punkcie III wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a., Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy zlecić uzupełnienie raportu w zakresie hałasu i emisji spalin pochodzących od przedsięwzięć istniejących i planowanego przez "W." i przez przedsięwzięcia istniejące na terenie Bazy MPGK. Autor raportu powinien również udzielić odpowiedzi na pytanie, czy realizacja zamierzonego przedsięwzięcia może spowodować przedostanie się substancji ropopochodnych do potoku S. /za pośrednictwem kanalizacji deszczowej/.