Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 marca 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odmówił J. B. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że wnioskodawca posiada stałe źródło dochodu, z którego jest w stanie wygospodarować środki na pokrycie kosztów postępowania.
O powyższym świadczy fakt uiszczenia przez niego dotychczasowych kosztów postępowania w postaci wpisu od skargi oraz opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia, jak również niekorzystanie ze wsparcia finansowego innych osób czy powołanych do tego instytucji. Również stopień zaawansowania i poziom trudności sprawy, który w niniejszej sprawie nie jest znaczny, świadczy o tym, że wynagrodzenie adwokata nie powinno przekraczać możliwości płatniczych wnioskodawcy.
Ze stanowiskiem referendarza nie zgodził się reprezentujący J. B. kurator sądowy R. T. Wskazał, że J. B. nie jest w stanie ponieść jednorazowo kosztów wynagrodzenia adwokata. Renta z której się utrzymuje z trudem wystarcza mu na zaspokojenie jedynie w minimalnym stopniu jego koniecznych potrzeb.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem postępowania jest wniosek J. B. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, celem skorzystania z prawa wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 613/08, oddalającego jego skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
Wniosek ten mieści się w zakresie częściowego prawa pomocy uregulowanego w art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny
Jak wynika ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia nie posiada on żadnego majątku, utrzymuje się wyłącznie z renty, której miesięczna wysokość wynosi 831,97 zł netto. Z dodatkowego oświadczenia, złożonego na wezwanie referendarza, wynika, że jego miesięczne wydatki na wyżywienie oscylują wokół kwoty 300 zł, na zakup lekarstw przeznacza około 150 zł, wydatki związane z zakupem odzieży to około 100 zł, wydatki na dojazd na badania lekarskie a także związane z tym noclegi to kwota rzędu 100 zł. Pozostałą kwotę przeznacza na zakup środków higieny osobistej. Wydatki związane z prowadzeniem spraw pokrywa z renty, co wiąże się z uszczupleniem wcześniej wskazanych wydatków.
W ocenie Sądu przedstawiona sytuacja kwalifikuje wnioskodawcę do przyznania prawa pomocy w zakresie przez niego postulowanym. Wysokość uzyskiwanego przez niego dochodu świadczy o tym, że jest on w stanie zaspokoić potrzeby bytowe jedynie w niewielkim stopniu, ograniczając wydatki na nie do niezbędnego minimum. Skoro wnioskodawca dla normalnego egzystowania musi ograniczać swoje codzienne wydatki, to poniesienie przez niego dodatkowych kosztów związanych z ustanowieniem fachowego pełnomocnika niewątpliwie spowoduje uszczerbek w jego koniecznym utrzymaniu, bez względu na wysokość wynagrodzenia należnego adwokatowi.
Nie bez znaczenia dla zajętego stanowiska pozostaje również fakt, że wnioskodawca jest osobą częściowo ubezwłasnowolnioną, z powodu choroby psychicznej, dla której ustanowiono kuratora. Ustanowienie kurateli ma na celu ochronę praw osoby mającej - na skutek ubezwłasnowolnienia częściowego - ograniczoną zdolność do czynności prawnych, zobowiązujących i rozporządzających. W dotychczasowym postępowaniu zastępował skarżącego kurator, którym w postępowaniu sądowoadministracyjnym był R. T., który ze względu na ustawowy przymus adwokacki nie jest uprawniony do sporządzenia skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawi art. 260 i 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.