Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 619/13 wydanym przez referendarza sądowego pozostawiono wniosek D. Ż. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powodem powyższego było niezłożenie ww. wniosku na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru.
Powyższe zarządzenie wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do złożenia sprzeciwu, zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 lutego 2014 r.
W ustawowym terminie do wniesienia środka zaskarżenia tj. w dniu 19 lutego 2014 r. (data nadania w placówce operatora pocztowego), uzupełnionym w zakresie podpisu w dniu 19 marca 2014 r. D. Ż. wniósł sprzeciw na wyżej wskazane zarządzenie referendarza sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a.") w przypadku skutecznego wniesienia sprzeciwu, tj. gdy nie został on odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Rozpoznawszy sprzeciw, Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie, a wniosek o przyznanie prawa pomocy winien być pozostawiony bez rozpoznania.
Na wstępie, tut. Sąd zauważa, że skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, jest utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarza sądowego z mocy ustawy. Jednakże wszelkie czynności dokonane przed jego wniesieniem pozostają w mocy i stanowią podstawę rozpoznawanego wniosku dotyczącego prawa pomocy.
Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Natomiast w myśl art. 252 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 12 listopada 2013 r. D. Ż. został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 10 lipca 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W zakreślonym siedmiodniowym terminie, do wykonania wezwania D. Ż. wniósł o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości, wskazując, że uzyskiwane dochody nie pozwalają na ich poniesienie bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny.
Jak już wyżej wskazano wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). Dlatego też tut. Sąd pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. wezwał skarżącego do jego złożenia na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Do wezwania załączono stosowny formularz PPF.
Z zalegającego w aktach sądowych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania wynika, że zostało ono doręczone pełnomocnikowi wnioskodawcy do odbioru pism, w dniu 27 grudnia 2013 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, który w okolicznościach sprawy mijał z dniem 3 stycznia 2014 r., wezwanie nie zostało wykonane.
Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Podkreślić należy, że skarżący prawidłowo wezwany do złożenia wniosku na urzędowym formularzu i pouczony o skutkach niezastosowania się do wezwania, do dnia dzisiejszego nie wykonał określonej w tym wezwaniu czynności tj. nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru (mimo, że stosowny formularz został mu przesłany).
Z powyższych względów, na podstawie art. 260 i art. 257 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.