Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 62/1
A. G. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek, o którym mowa został złożony do sprawy skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydaną w sprawie obowiązku zwrotu świadczeń nienależenie pobranych w postaci zasiłku pielęgnacyjnego.
Stwierdzono, co następuje:
W określonych sprawach przepisy prawa zwalniają skarżących od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Tymi kosztami są opłaty sądowe oraz zwrot wydatków. Oznacza to, że skarżący we wskazanych w ustawie postępowaniach sądowoadministracyjnych nie mają obowiązku uiszczać kosztów sądowych (wpisu i opłaty kancelaryjnej) oraz wydatków. Natomiast wydatki za stronę zwolniona od kosztów sądowych z mocy prawa wykładane są z części budżetu sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia. Sprawy o których mowa, wymienia enumeratywnie art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.).
Ustawodawca w treści art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zwolnił z obowiązku uiszczenia opłat sądowych skarżących w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Nie ulega wątpliwości, iż skarga A. G. na decyzję SKO zobowiązującą do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń jest sprawą z zakresu pomocy i opieki społecznej. Sprawy wydawania tych decyzji regulują przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.). Zasiłek pielęgnacyjny jest jednym ze rodzajów świadczeń opiekuńczych. Według art. 16 ust. 1 powołanej wyżej ustawy zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Powyższy przepis dobitnie świadczy o tym, że zadania administracji polegające na przyznaniu zasiłków pielęgnacyjnych mieszczą się w zakresie polityki opiekuńczej państwa.
W rezultacie, skarżący w granicach sprawy II SA/Rz 62/11, jest z mocy prawa zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Ponieważ w niniejszej sprawie nie istnieje obowiązek ponoszenia przez skarżącego kosztów sądowych, Jego wniosek należy uznać za bezprzedmiotowy.
Wobec tych okoliczności, postępowanie o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a oraz art. 258 § 1 i 3 p.p.s.a.