Uzasadnienie
W dniu 7 lipca 2010 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Z. Cz. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia [...] czerwca 2009 roku, nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zespołu handlowo – rekreacyjnego "K." zlokalizowanego przy ul. [...].
W dniu 15 września 2010 roku skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty L. z dnia [...] sierpnia 2010 roku, nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr 5677/26, zlokalizowanej w L. na osiedlu U.. Skarżący podał, że do czasu rozstrzygnięcia przez sąd kwestii legalności uchwały z 24 czerwca 2009 roku, nie powinno się wydawać pozwolenia na budowę dla inwestycji zlokalizowanej w strefie ochrony sanitarnej ujęcia wody dla miasta L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu ich wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż wyłączną podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest grożąca w wyniku jego wykonania szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.
Oceniając wniosek skarżącego przez pryzmat wskazanych powyżej wymogów Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia.
Wstrzymaniu podlegają wyłącznie te akty i czynności, które objęte są skargą. W niniejszej sprawie skarżący zakwestionował legalność uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...] czerwca 2009 roku, nr [...]. Postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte jego skargą w żaden sposób nie wiąże się z decyzją Starosty L. z dnia [...] sierpnia 2010 roku, nr [...]. Z tych też przyczyn Sąd nie może orzec o wstrzymaniu jej wykonania.
Mając całość powyższego na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.