Uzasadnienie
Decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) z [...] grudnia 2010 r. nr [...], nakazującą J. S. i J. S. rozbiórkę samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową i nadbudową budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o nr ewid. 5140/63 położonej w miejscowości N. przy ul. K. Z rozstrzygnięciem WINB nie zgodzili się J. S. i J. S. (dalej: skarżący) wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie skargę. Jednocześnie skarżący wystąpili do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z żądaniem stwierdzenia nieważności ww. decyzji WINB z [...] maja 2011 r.
Wobec powyższego postanowieniem z 7 października 2011 r. II SA/Rz 700/11, WSA w Rzeszowie zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na postępowanie toczące się przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, do czasu jego prawomocnego zakończenia.
Decyzją z [...] stycznia 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji WINB z [...] maja 2011 r., a po rozpoznaniu wniosku stron o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...], utrzymał własną decyzję z [...] stycznia 2012 r. w mocy. Wskutek uwzględnienia skargi J. S. i J.S. wyrokiem z 23 października 2013 r. VII SA/Wa 1040/12, WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2012 r.
Z pisma Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 21 czerwca 2013 r. wynika, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ten decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] uchylił własną decyzję z [...] stycznia 2012 r. nr [...] i stwierdził nieważność decyzji WINB z [...] maja 2011 r. oraz decyzji PINB z [...] grudnia 2010 r. Z przekazanych informacji wynika również, że żadna ze stron nie wniosła skargi do sądu administracyjnego na decyzję z [...] kwietnia 2013 r., a termin do jej wniesienia już minął. Za ww. pismem przesłano kopię decyzji z [...] kwietnia 2013 r.
Postanowieniem z 3 lipca 2013 r. tut. Sąd podjął postępowanie w sprawie, którą zarejestrowano pod sygn. II SA/Rz 622/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej zwana "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne.
Zasadniczo Sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem po przeprowadzeniu rozprawy. Zgodnie jednak z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, tj. jeżeli przed wydaniem wyroku, ale po wniesieniu skargi, zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna. Przypadek taki zachodzi m.in. w sytuacji, kiedy przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia, np. na skutek wyeliminowania zaskarżonej decyzji w innym postępowaniu, w tym w postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji, którą równocześnie poddano kontroli sądu administracyjnego.
Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem skargi uczyniono bowiem decyzję WINB z [...] maja 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję PINB z [...] grudnia 2010 r., których nieważność stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Z pisma tego organu wynika, że żadna ze stron nie wniosła na ostatnio wymienioną decyzję skargi do sądu administracyjnego. Tym samym ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję WINB z [...] maja 2011 r. W takich okolicznościach faktycznych i prawnych nie jest możliwe poddanie sądowej kontroli zaskarżonych decyzji, ponieważ tut. Sąd nie miałby możliwości wywiązania się z obowiązku zastosowania środków określonych w ustawie, stosownie do art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 – 3 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe i dlatego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe.