Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 roku, nr [...] odmawiającą Z. W. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nieruchomości złożonej z działek o nr ewid. 2806/2 i 2805, położonych w N. przy ul. D., pod realizację inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego w ramach zagrody rolnej.
Z decyzją tą nie zgodził się Z. W. i w dniu 4 czerwca 2010 roku zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Poza zarzutami mającymi świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji w skardze zamieszczono również wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu ich wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż wyłączną podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest grożąca w wyniku jego wykonania szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.
Oceniając wniosek skarżącego przez pryzmat wskazanych powyżej wymogów Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia.
Wstrzymaniu podlegają wyłącznie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego polega na podjęciu działań prowadzących do zmian w układzie rzeczywistości w sposób dopasowujący ją do jego treści. Umocowaniem do podjęcia tych działań może więc być zarówno wynikający z tego aktu obowiązek, jak i uprawnienie. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nakładającego określone obowiązki jego adresat powinien wykazać, iż podjęcie działań zmierzających do jego realizacji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przenosząc powyższe na okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony. Zaskarżona przez niego decyzja ma charakter negatywny. Oznacza to, że nie jest źródłem jakichkolwiek obowiązków bądź uprawnień. Stanowi natomiast prawem przewidzianą formę odmowy uwzględnienia złożonego przez skarżącego wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania nieruchomości. Decyzja ta z istoty swej nie podlega wykonaniu, dlatego też nie można przyjąć, że wywołuje następstwa, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając całość powyższego na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.