Uzasadnienie
W dniu 9 listopada 2011 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie odbyła się rozprawa w sprawie o sygn. II SA/Rz 630/11 ze Z. K. i J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
Z przebiegu posiedzenia protokolant, pod kierunkiem przewodniczącego, spisał protokół rozprawy. Protokół ten sporządzony został zgodnie z wymogami zawartymi w art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.
Pismem z dnia 28 listopada 2011 r. J. K. wniósł o sprostowanie protokołu rozprawy. W uzasadnieniu wnioskodawca zwrócił się o "zaprotokołowanie sprzeciwu skarżącego wobec uczestnictwa jako strony procesowej Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w R. oraz sprzeciw wobec pytań Sędziego prowadzącego, co do tego czy organ ten wysuwa jakieś wnioski". Podniósł, że w protokole nie zawarto jego wniosku, choć go faktycznie zgłaszał, nie żądał wyraźnego zaprotokołowania jego wypowiedzi, ale nie miał świadomości, że takie prawo mu przysługuje, gdyż na rozprawę stawił się bez pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 103 P.p.s.a. strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. Od zarządzenia przewodniczącego strony mogą odwołać się do sądu w terminie siedmiu dni od doręczenia im zarządzenia.
Jak wyżej wskazano strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu. W doktrynie ugruntowany jest pogląd, że sprostowanie oznacza poprawienie, skorygowanie tego co zostało w protokole zapisane, uzupełnienie natomiast oznacza dodanie jakiejś treści, która nie została uwzględniona. Żądanie uzupełnienia protokołu przez podanie w nim wszystkich uwag strony, wypowiadanych na rozprawie, nie znajduje uzasadnienia w treści art. 103 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 101 § 1 pkt 2 P.p.s.a. protokół powinien zawierać wnioski i twierdzenia stron, a więc najistotniejsze fragmenty ich wypowiedzi (por. B. Dauter. B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 246). Podobnie w postanowieniu z dnia 19.02.1970 r., sygn. akt III CRN 323/69 (Lex nr 6676) Sąd Najwyższy wskazał, że protokół powinien zawierać przebieg posiedzenia, w szczególności wnioski i twierdzenia stron.
Przepisu tego nie można rozumieć w ten sposób, że protokół winien obejmować szczegółowe streszczenie wywodów stron, a zwłaszcza ich wywodów prawnych. Również w postanowieniu z dnia 15.12.1980 r., sygn. akt I CR 426/79 (LexPolonica nr 321282) Sąd Najwyższy podniósł, że przepis odnoszący się do treści protokołu nie może być rozumiany w tym sensie, że protokół rozprawy powinien odzwierciedlać wszystkie oświadczenia i twierdzenia stron w ich dosłownym i szczegółowym brzmieniu. Wystarczy, jeżeli protokół zawiera istotne wnioski i twierdzenia oraz wymienienie orzeczeń i zarządzeń sądu, wydanych na posiedzeniu.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o "zaprotokołowanie sprzeciwu skarżącego wobec uczestnictwa jako strony procesowej Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w R. oraz sprzeciwu wobec pytań Sędziego prowadzącego, co do tego czy organ ten wysuwa jakieś wnioski".
W ocenie Sądu, biorąc powyższe pod uwagę, wniosek J. K. o uzupełnienie protokołu jawi się jako nieuzasadniony i nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sądowych sprawy, a dokładniej z protokołu rozprawy z dnia 9 listopada 2011 r. wynika, że uczestnikiem postępowania jest Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, a zatem prawidłowo brał on udział w prowadzonej przez Sąd rozprawie. Uznać zatem wypada, że sam protokół z przeprowadzonej w dniu 9 listopada 2011 r. rozprawy, został sporządzony prawidłowo.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał wniosek J. K. o uzupełnienie protokołu rozprawy za nieuzasadniony i na podstawie art. 103 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.