Uzasadnienie
Uzasadnienie
W dniu 10 czerwca 2010 r. skarżąca E. S. złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] uchylającą w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu wymiany gruntów. Skarga ta została następnie przekazana przez Sąd do Kolegium w dniu 10 czerwca 2010 r.
W skardze został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję wyżej opisaną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca E. S. otrzymała decyzję SKO (opisaną na wstępie) w dniu 4 maja 2010 r., zaś skarga wniesiona bezpośrednio do Sądu, została przekazana do Kolegium w dniu 10 czerwca 2010 r. Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu 30 dniowego, określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.).
Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 85 czynność strony postępowania sądowoadministracyjnego dokonana po upływie terminu do jej podjęcia jest bezskuteczna.
Po myśli z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.).
Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 86 § 2 P.p.s.a. przywrócenie uchybionego terminu nie jest jednak dopuszczalne, jeśli uchybienie to nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek podlega z kolei odrzuceniu (art. 88 P.p.s.a.).
Przekładając powyższe do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że zaistniała w niej sytuacja, do której odnosi się wspomniany wyżej art. 86 § 2 P.p.s.a.
Skarżąca E. S. została bowiem wezwana przez Sąd do nadesłania 1 odpisu wniesionej przez nią skargi. Powyższe wezwanie wraz z pouczeniem, że nieusunięcie wskazanego braku w terminie 7 dni od daty jego otrzymania spowoduje odrzucenie skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 2 sierpnia 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania, k. 18 akt sądowych). Mimo upływu wyznaczonego terminu wskazana czynność nie została wykonana. Co powoduje, że na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skarga E. S. podlega odrzuceniu.
Z powyższego wynika, że przyczyny odrzucenia skargi złożonej przez E. S. były dwie, a mianowicie złożenie skargi z uchybieniem terminu oraz brak formalny w postaci nienadesłania odpisu skargi.
W takiej sytuacji skarga złożona przez skarżącą po terminie nie spowodowała dla niej w istocie ujemnego skutku procesowego. Niezależnie bowiem od tego, czy strona dotrzymałaby ustawowego terminu do wniesienia skargi, to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącą wyżej opisanego braku formalnego skargi.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 88 w zw. art. 86 § 2 P.p.s.a.