Uzasadnienie
Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2012 r. Rada Gminy W., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) zwana dalej w skrócie u.s.g. oraz art. 5 ust. 5 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.) zwana dalej ustawa podjęła uchwałę nr [...] o zamiarze likwidacji Gimnazjum Publicznego w P. wchodzącego w skład Zespołu Szkół w P. W uzasadnieniu uchwały jako przyczyną likwidacji szkoły podano konieczność dostosowania struktury i kosztów do zmieniających się warunków demograficznych.
Pismem z dnia [...] marca 2012 r. M.S. wezwał Radę Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] w sprawie zamiaru likwidacji Gimnazjum Publicznego w P. oraz uchwały z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] w sprawie rozwiązania Zespołu Szkół w P., podnosząc, iż w/w uchwały zostały podjęte z rażącym naruszeniem prawa w szczególności z naruszeniem ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia [...] maja 2012 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 14 maja 2012 r.), Rada Gminy W. stwierdziła, że nie zachodzi podstawa prawna do zmiany uchwał wskazanych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.
M.S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie opisaną na wstępie uchwałę Rada Gminy W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podał, że zgodnie z art. 25a ustawy o samorządzie gminnym radny nie może brać udziału w głosowaniu, jeżeli dotyczy to jego interesu prawnego. W głosowaniu nad przedmiotową uchwałą brał udział radny K.S., Przewodniczący Komisji Oświatowej i nauczyciel w Zespole Szkół w P. oraz radna M.S., pracownik Zespołu Szkół w P., co powoduje jej nieważność bez względu na wpływ tego uchybienia na treść podjętej uchwały.
W dalszej kolejności skarżący podniósł, że zgodnie z art. 59 ust 1 i 2 ustawy o systemie oświaty procedura likwidacji szkoły jest możliwa tylko wobec szkoły działającej jako odrębna jednostka organizacyjna. Zatem przed podjęciem procedury likwidacyjnej należało w pierwszej kolejności przywrócić samodzielność organizacyjną likwidowanej jednostki. Rada Gminy W. podejmując uchwałę o likwidacji Gimnazjum Publicznego wchodzącego w skład Zespołu Szkół w P., przed jego wyodrębnieniem naruszyła prawo. Przewodniczący Komisji Oświaty i jednocześnie nauczyciel Zespołu Szkół w P. przedstawił sfałszowane stanowisko tej Komisji w sprawie likwidacji Gimnazjum. Według wiedzy skarżącego tylko jeden członek Komisji Oświaty głosował za likwidacją szkoły zaś dwóch pozostałych głosowało przeciw.
Rada Gminy W. podejmując uchwałę o likwidacji Gimnazjum kierowała się jedynie czynnikiem ekonomicznym natomiast zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych argumenty natury ekonomicznej nie mogą być główną przesłanką likwidacji szkoły. Zamiar likwidacji gimnazjum spotkał się z dużym oporem społecznym.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy W. wniosła o jej oddalenie, wskazując, że skarżący nie posiada interesu prawnego we wniesieniu skargi, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Po przedstawieniu rozważań oraz licznego orzecznictwa dotyczącego legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym podniesiono, że skarżący nie wykazał, że na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia jego własnego i rzeczywistego interesu prawnego. W ocenie organu zaskarżona uchwała nie wpływa bezpośrednio na prawa i obowiązki skarżącego, które wynikałyby z konkretnej normy prawnej. Na potwierdzenie tej tezy Rada Gminy przytoczyła treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 850/08, w którym stwierdzono, że rodzice dzieci nie mają interesu prawnego, gdyż likwidacja szkoły nie uniemożliwia kontynuacji nauki.
Zaskarżona uchwała wyraża jedynie zamiar likwidacji szkoły i dlatego nie może oddziaływać na wykonanie jakichkolwiek praw przez skarżącego. Uchwała o zamiarze likwidacji szkoły stanowi dopiero pierwszy etap w procedurze likwidacyjnej i nie musi doprowadzić do jej faktycznej likwidacji, stanowi formę informacji dla właściwych podmiotów i jest pierwszym, materialno-technicznym etapem w procedurze likwidacyjnej. Podkreślono, że w niniejszej sprawie ostatecznie odstąpiono od zamiaru likwidacji Gimnazjum Publicznego w P. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazano, że zaskarżona uchwała nie miała wpływu na uprawnienia i obowiązki wskazanych w skardze radnych ponieważ ma charakter intencyjny i nie mogła oddziaływać na wykonywanie jakichkolwiek praw przez radnych.
W ocenie Rady Gminy nie można twierdzić, że podejmując decyzję o likwidacji szkoły organ kierował się wyłączenie czynnikami ekonomicznymi, ponieważ nie podjęto decyzji o likwidacji szkoły. Wskazano, że przed podjęciem przedmiotowej uchwały dokonano analizy liczby uczniów oraz warunków demograficznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 147 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 nr 270 – zwana dalej w skrócie p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 stwierdza nieważność uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie nieważności.
Warunkiem merytorycznego rozpoznawania sprawy przez Sąd jest spełnienie warunków formalnych, w tym wniesienie skargi w terminie określonym ww. ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stan faktyczny uwzględniony przez Sąd do orzekania przedstawia się następująco:
M.S. w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. (w tym samym dniu wpłynęło do Urzędu Gminy W.) wezwał Radę Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez uchylenie własnych uchwał Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w sprawie zamiaru likwidacji Gimnazjum Publicznego w P. oraz uchwały z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w sprawie rozwiązania Zespołu Szkół w P., które zostały podjęte z rażącym naruszeniem prawa to jest ustawy o samorządzie gminnym.
Rada Gminy W. pismem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] poinformowała M. S., że radni zadecydowali, aby nie zmieniać wskazanych uchwał z powodu braku podstaw prawnych oraz zbyt daleko idącej interpretacji prawa. Skarżący pismo to odebrał osobiście w dniu 14 maja 2012 r.
Podstawą wniesienia skargi jest art. 101 u.s.g., zgodnie z którym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dniu od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (§ 2 art. 53 p.p.s.a.).
Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżący wezwanie do usuniecie naruszenia prawa wniósł do organu w dniu [...] marca 2012 r. Skarżący skargą z dnia [...] maja 2012 r., zaskarżył Uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w sprawie likwidacji Gimnazjum Publicznego w P. Skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu 1 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przekazał skargę do Rady Gminy W., która została doręczona temu organowi w dniu 4 czerwca 2012 r. Zgodnie z art. 54 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zatem data 4 czerwca 2012 r. jest datą wniesienia skargi przez M. S. w rozpoznawanej sprawie.
Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu 12 marca 2012 r., to ostatnim dniem sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi był dzień 11 maja 2012 r. Odpowiedź organu z dnia 8 maja 2012 r. została odebrana przez skarżącego w dniu 14 maja 2012 r., czyli już po upływie sześćdziesięciodniowego terminu i dlatego należy przyjąć, że zaistniała sytuacja, w której organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, a tym samym nie nastąpiło skuteczne przerwanie biegu terminu do wniesienia.
Odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczona skarżącemu po upływie sześćdziesięciu dni, o których mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. nie powoduje otwarcia trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi.
Analiza art. 101 ust. 3 u.s.g. w związku z art. 35 k.p.a. nie daje podstaw do przyjęcia, że po stronie organu powstaje uprawnienie do załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia w terminie dwóch miesięcy od dnia wniesieni wezwania oraz że tego rodzaju uprawnienie organu jest przeszkodą do wniesienia skargi przed załatwieniem wezwania przez organ gminy (post. NSA z 27.07.2011 sygn. akt II OSK 1416/11 LEX nr 1083611).
Dodać należy, że w odpowiedzi na skargę organ zawarł wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego między innymi z dokumentu w postaci arkusza organizacyjnego Gimnazjum Publicznego w P. na rok szkolny 2012/2013 na okoliczność ustalenia, że odstąpiono od zamiaru zlikwidowania tej szkoły z dniem 31 sierpnia 2012 r. Takie działanie organu, dobitnie potwierdza intencyjny charakter zaskarżonej uchwały.
Wyżej naprowadzone okoliczności stanu faktycznego i obowiązujące przepisy prawa w tym zakresie, prowadzą do wniosku, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwrócił skarżącemu wpis w wysokości 300 zł.