Uzasadnienie
Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...],decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku nr [...], działając na podstawie art. 47 ust 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 roku oraz art. 104 k.p.a., orzekł o wymeldowaniu J. Ż., W. Ż., P. Ż., A. Ż. oraz małoletniego M. Ż. z pobytu stałego z lokalu przy ul. D. w P. Organ wskazał, że podstawą materialno – prawną rozstrzygnięcia jest przepis art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Postępowanie administracyjne wykazało, że rodzina Państwa Ż. zamieszkuje w K. Twierdzeniu, że ich dom w tej miejscowości jest w trakcie budowy przeczą zeznania świadków mieszkających w tej miejscowości oraz dzielnicowego.
Odwołanie od decyzji,imieniem J. Ż., W. Ż., P. Ż., A. Ż. oraz małol. M. Ż. złożyła pełnomocnik, radca prawny A. G., zarzucając naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. przez przyjęcie, że A. O. ma status strony postępowania. Odwołująca zarzuciła też naruszenie przepisu art. 15 ust.1ustawy poprzez przyjęcie, iż wymeldowani opuścili miejsce pobytu stałego, mimo ustalenia, że przedmiotowy lokal jest kompletnie umeblowany, a J. Ż. korzysta z lokalu.
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w uzasadnieniu decyzji wskazując, że w świetle postanowienia Sądu Rejonowego Wydział Ksiąg Wieczystych w P. wątpliwości budzi okoliczność, czy A. O. jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Nadto - skoro organ I instancji doszedł do przekonania, iż należało przeprowadzić dowód z oględzin miejsca pobytu rodziny Ż., to należało przeprowadzić oględziny obu miejsc, zarówno lokalu przy ul. D. w P., jak i w miejscowości K. Organ I instancji przeprowadził jedynie oględziny w P., co do drugiego miejsca – poprzestając na zeznaniach policjanta A. S. W ten sposób organ naruszył dyspozycję art. 10 §1 k.p.a. uniemożliwiając stronom postępowania udział w każdym stadium postępowania. Jeżeli nie można jednoznacznie ustalić, gdzie znajduje się centrum życiowe rodziny Ż., można skorzystać z takich źródeł, jak – przykładowo zakład gazowniczym czy energetyczny
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. O., działając imieniem syna, A. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając, że lokatorzy, których wymeldowania domaga się, nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 1 marca 2007 roku pełnomocnik skarżącego – J. O. wyjaśnił, że po wniesieniu skargi, Prezydent Miasta [...], decyzją z [...] września 2006 roku [...] orzekł o wymeldowaniu J. Ż., W. Ż., P. Ż., A. Ż. oraz małoletniego M. Ż. z lokalu przy ul. D. w P. Po rozpatrzeniu odwołania wymienionych osób, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W tej sytuacji, imieniem skarżącego, jego pełnomocnik cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 roku) zwanej dalej P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W przedmiotowej sprawie skarżący cofnął skargę, bowiem po jej wniesieniu, organy wydały decyzje uwzględniające wniosek o wymeldowanie lokatorów lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. D. w P. W tej sytuacji Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w przepisie art. 60 P.p.s.a., które mogłyby wskazywać, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Dlatego, na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt.1 P.p.s.a, sąd umorzył postępowanie.