Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. Wójt Gminy [...] postanowił wymeldować M. B. z pobytu stałego w G. G. nr [...] gm. [...].
Podstawę prawną decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W uzasadnieniu organ naprowadził, że na wniosek J. S. wszczął postępowanie, które wykazało, że M. B. opuścił w/w lokal i obecnie zamieszkuje w domu rodzinnym w G., który stanowi jego centrum życiowe.
Organ powołał w uzasadnieniu decyzji wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., stwierdzający niezgodność z Konstytucją art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, stwierdzając, że w chwili obecnej organ nie bada w postępowaniu administracyjnym uprawnień do lokalu, a bada jedynie, czy osoba, której dotyczy wniosek przebywa pod wskazanym adresem, czy też opuściła miejsce stałego zameldowania na okres przekraczający 2 miesiące bez dokonania obowiązku wymeldowania się.
Decyzję zaskarżył do Wojewody [...] M. B., zarzucając, że decyzja Wójta Gminy jest krzywdząca, bowiem opuszczenie przez niego miejsca stałego zameldowania nie było dobrowolne.
Decyzją [...] z dnia [...] lipca 2004 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję ustalając, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności...
W uzasadnieniu organ podniósł, że materiał zgromadzony w sprawie potwierdza fakt opuszczenia przez M. B. przedmiotowego adresu. Organ dodał, że zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby zameldowanej w lokalu. Samo zameldowanie nie może być źródłem jakichkolwiek praw podmiotowych. Utrzymywanie zameldowania na pobyt stały w sytuacji nie zamieszkiwania pod danym adresem prowadzi do fikcji meldunkowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, powtarzając argumentację z odwołania. Szczególnie podkreślił konfliktową sytuację rodzinną, która uległa pogorszeniu po jego rozwodzie z żoną, oraz swoje złe stosunku z byłą teściową, właścicielką domu.
Postanowieniem z dnia 10 września 2004 r. Sąd odmówił skarżącemu prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, które zdaniem sądu nie przekraczają możliwości finansowych skarżącego.
Pismem z dnia 29 września 2004 r. skarżący cofnął skargę, uzasadniając to tym, że sprawa jest nieaktualna, bowiem nie zamierza mieszkać pod przedmiotowym adresem wbrew woli właścicielki mieszkania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując w ramach postępowania administracyjnego kontroli zaskarżonego aktu, sąd bada jego zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W badanej sprawie przedmiotem oceny sądu była kwestia, czy cofnięcie skargi przez skarżącego nie zmierzało do obejścia prawa. Przepis bowiem art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skarżący może cofnąć skargę, która to czynność wiąże sąd, pod warunkiem uznania cofnięcia za dopuszczalne, nie zmierzająca do obejścia prawa i nie powodująca utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Uzasadnienie cofnięcia skargi przez skarżącego dowodzi, że czynność ta nie ma na celu obejścia prawa, a okoliczności życiowe spowodowały, że nie może ona nadal zamieszkiwać pod adresem, gdzie nie jest akceptowany. W tej sytuacji sąd, wobec cofnięcia skargi, wydał postanowienie o umorzeniu postępowania w oparciu o przepis art. 161 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/.