Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [.] z dnia [.] sierpnia 2015 r. nr [.] nakładającą na PM karę pieniężną w kwocie 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, skarżący zawarł, skierowany tak do organu jak i Sądu, wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Uzasadniając żądanie podniósł ogólnie, że zapłata ww. kwoty spowoduje trudne do odwrócenia skutki związane z koniecznością ogłoszenie upadłości. Nie dysponuje bowiem środkami pieniężnymi koniecznymi do jej uregulowania. Późniejszy natomiast zwrot świadczenia tej szkody już nie naprawi. Podniósł również, że celem organu podatkowego jest doprowadzenie do "ekonomicznej katastrofy i fizycznej upadłości kontrolowanych podmiotów i w tym celu masowo wydają orzeczenia w przedmiocie kar pieniężnych".
W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Izby Celnej poinformował, że postanowieniem z dnia [.] maja 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) dalej zwanej: "Ppsa", po przekazaniu skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Decyzja nakładająca na skarżącego karę 12 000 zł stanowi akt administracyjny podlegający wykonaniu, w tym egzekucji. Niemniej, skarżący w jakikolwiek, najmniejszy nawet sposób nie uprawdopodobnił, że jej wykonanie może wywołać dla niego skutki określone w powołanym przepisie, w tym czy może wywołać konieczność zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Nie ujawnił swojej aktualnej sytuacji majątkowej, osiąganych dochodów i ponoszonych wydatków bądź posiadanych zasobów. Okoliczności tych nie sposób natomiast wywieść z akt sprawy. Brak zatem jakiejkolwiek podstawy do przyjęcia, że wykonanie ostatecznej decyzji przed zakończeniem postępowania sądowego może grozić mu wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Sama wszak zapłata takiej należności stanowić będzie tylko zwykłą konsekwencję wykonania decyzji. Dla zasadności wniosku nie miały zaś znaczenia zarzuty skargi kierowane przeciwko zaskarżonym decyzjom, ani sugestie o zamierzonych działaniach organów celnych.
Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.