Uzasadnienie
W dniu 18 maja 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga KP. Jako przedmiot zaskarżenia skarżąca wskazała decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] (pismo procesowe skarżącej z 4 lipca 2018 r.), wydaną w przedmiocie sprostowania błędów w operacie ewidencji gruntów.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że skarżąca będąc stroną postępowania nie wniosła odwołania od zaskarżonej decyzji. Złożyła natomiast oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 Ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Oznacza to po pierwsze, konieczność uprzedniego wyczerpania administracyjnego toku instancji, a po drugie brak możliwości zaskarżenia decyzji organu I instancji.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca została prawidłowo pouczona o prawie zaskarżenia w drodze odwołania decyzji Starosty [...] do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...], jednakże z prawa tego nie skorzystała. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wniesienie skargi na rozstrzygnięcie organu I instancji czyni skargę niedopuszczalną, co z kolei obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.