Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] kwietnia 2007r. nr [...] orzekającą o podziale z urzędu nieruchomości położonych R. Wniosek o wstrzymanie jej wykonania złożyli skarżący, motywując go okolicznością, że wobec pozostawienia przez organ I instancji bez rozpoznania złożonego już w toku wszczętego z urzędu postępowania wniosku o dokonanie podziału stanowiących ich własność 7 działek, objętych wraz z innymi nieruchomościami zaskarżoną decyzją, zamiast rozpoznania go w postępowaniu wszczętym z urzędu, nastąpi pozbawienie ich lub znaczne odłożenie w czasie przyznania odszkodowania za przejście tychże nieruchomości na własność Miasta. Podnieśli także, iż decyzja wywoła nieodwracalne skutki prawne i faktyczne w postaci uniemożliwienia dokonania podziału na wniosek ze skutkami wynikającymi z art.98 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603, ze zm.), zwanej dalej ustawą o g.n.
W dodatkowych pismach procesowych potrzymali wniosek domagając się jego niezwłocznego rozpoznania poprzez wstrzymanie zaskarżonej decyzji, bowiem jej nieodwracalne skutki wynikają z faktu, iż na dzień 5 grudnia 2007r. został ogłoszony przetarg na zbycie działek objętych postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją. W przypadku uchylenia decyzji zmieni się ich stan ewidencyjny i powstanie problem prawny, jakie części nieruchomości zostały zbyte a skoro są one przeznaczone pod drogi dojazdowe do inwestycji, zatem inwestor będzie miał problem z dostępem do dróg publicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi może on na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że skutki, które skarżący decyzji przypisują stanowić będą jej bezpośrednie następstwo. Skutki te są następstwem pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżących o dokonanie podziału ich nieruchomości. Wadliwe pozostawienie wniosku (podania) bez rozpoznania uprawnia osobę, która zarzuca organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności organu we wszczęciu jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie tego podania do wniesienia skargi do sądu na bezczynność organu.
Zgodzić się wypadnie natomiast, że dokonanie z urzędu podziału nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne nie uruchamia procedury odszkodowawczej przewidzianej art. 98 ust. 1 ustawy o g.n., nie oznacza to jednak, że skarżący zostaną pozbawieni należnego im odszkodowania, bowiem uzyskają je w związku z koniecznością nabycia nieruchomości w trybie umowy a w razie niemożności nabycia w tym trybie, w drodze wywłaszczenia.
Brak jest również podstaw do twierdzenia, że decyzja wywoła nieodwracalne skutki, bowiem wyeliminowanie jej w całości lub w części w następstwie uwzględnienia skargi powoduje, że sąd zobligowany będzie orzec o wykonaniu tejże decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 P.p.s.a.) a w dalszej kolejności po jego uprawomocnieniu decyzja nie będzie podlegać wykonaniu.
O trudnych do odwrócenia skutkach decyzji mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktyczne następstw decyzji, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (np. rozbiórka obiektu budowlanego).
Sąd zauważa również, że zaskarżona decyzja orzeka o podziale 18 działek, z których tylko 7 stanowi własność skarżących zaś pozostałe stanowią własność Gminy Miasta. Nieruchomości te łączy przeznaczenie ich pod drogi publiczne w planie zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie aktu sąd powinien mieć na uwadze nie tylko interes wnioskodawcy ale i innych uczestników postępowania, który w tym przypadku (Gmina Miasto) nie pozostaje w zbieżności z interesem skarżących. Argumentacja dodatkowych pism procesowych nie dotyczy zresztą działek skarżących a nieruchomości stanowiących własność Gminy, bo to one zgodnie z art. 37 ustawy o g.n. zbywane są co do zasady w drodze przetargu.
Z przytoczonych wyżej względów, sąd w oparciu o art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.