Uzasadnienie
L. Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną w sentencji decyzję SKO z [...] kwietnia 2018 r. orzekającą o uznania zasiłku rodzinnego wypłaconego w okresie od 1 listopada 2017 r. do 31 stycznia 2018 r. w łącznej kwocie 372 zł za świadczenie nienależnie pobrane oraz o obowiązku jego zwrotu wraz z odsetkami za opóźnienie.
W piśmie z dnia 7 maja 2018 r. skarżąca zawnioskowała o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przy czym wniosku tego nie uzasadniła w żaden sposób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a.") stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę.
Nadto aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (por. postanowienie NSA z 22.02.2008 r., sygn. II OZ 131/08, publ. baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę – por. post. NSA z 18.05.2004 r. FZ 65/04 (niepubl.)" – (patrz: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz" – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006 – wydanie 2 – str. 188).
W niniejszej sprawie strona wnioskująca nie wskazała konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby, że zaskarżona decyzja mogłaby spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zakwestionowała jedynie zasadność wydanej przez organ I i II instancji decyzji. Z wniosku nie wynika jaka jest sytuacja materialna skarżącej i jej rodziny, co pozwalałoby na ocenę, czy uiszczenie kwoty 372 zł mogłoby wyrządzić stronie znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Również z akt sprawy nie wynika, jaka jest aktualna sytuacja finansowa skarżącej. Uwzględniając zaś, że zaskarżona decyzja dotyczy zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, to niewątpliwie jedynie pełny obraz sytuacji finansowej strony umożliwia prawidłową ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić wnioskodawcy szkodę w znacznych, a nie jakichkolwiek rozmiarach.
Jednocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżone decyzje zostaną poddane odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.