Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2005r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] o pozbawieniu S. Ś. uprawnień kombatanckich.
Jako jej podstawę prawną wskazał art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz art.25 ust.2 pkt 2 Ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371).
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że S. Ś. uprawnienia kombatanckie uzyskał z mocy orzeczenia Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Rz. z dnia [...] lutego 1979 r. z tytułu walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej w okresie od 21 lutego 1946 r. do 31 grudnia 1947 r.
Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] października 2001 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił go tychże uprawnień kombatanckich.
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2004 r. sygn. akt SA/Rz 2624/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Kierownika z dnia [...] października 2001 r.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że w ocenie Sądu decyzja ta dotknięta była naruszeniem art. 7 i 77 §1 kpa, jako że organ nie ocenił wyjaśnień i zarzutów skarżącego, który twierdził, iż uczestniczył w walkach z oddziałami UPA wraz żołnierzami IV Brygady KBW w Rz. na terenach południowo wschodniej Polski, po odbytym przeszkoleniu i pod bezpośrednim dowództwem wojskowym. Sąd zalecił, by organ wezwał skarżącego do wyjaśnienia w jakich okolicznościach i jakim ewentualnie aktem doszło do połączenia sił Wojska Polskiego i oddziałów ORMO w walce z oddziałami UPA, czyim konkretnie podlegał rozkazom, w jakich uczestniczył walkach i co stanowiło przedmiot tych działań oraz kto te okoliczności może potwierdzić.
Sąd wyraził pogląd, że gdyby twierdzenia skarżącego okazały się prawdziwe, mógłby on skutecznie ubiegać się o zachowanie uprawnień kombatanckich, wspierając ów pogląd wyrokiem SN z dnia 29.08.2001r. II RN 132/00/ OSNAP 2002/5/101.
W trakcie ponownego postępowania Kierownik Urzędu zwrócił się do skarżącego o udzielenie wyjaśnień wskazanych przez Sąd a następnie do Instytutu Pamięci Narodowej o potwierdzenie, czy skarżący, jako członek ORMO brał udział w walkach z UPA oraz czy w ramach tych działań podlegał dowództwu wojskowemu a po uzyskaniu wyjaśnień i materiałów podjął opisaną na wstępie decyzję.
W jej motywach podniósł, że S. Ś. uzyskał uprawnienia kombatanckie z tytułu utrwalania władzy ludowej pełniąc służbę w szeregach Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej. Fakt jego przynależności do ORMO potwierdza zaświadczenie Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Rz. z dnia 12 grudnia 1978 r., jak również dokumenty przesłane przez IPN w W. przy piśmie z dnia 15 listopada 2004 r. Wynika z nich, że był członkiem ORMO w okresie od 21 lutego 1946 r. do 31 grudnia 1947 r. i w tym okresie brał udział w walkach z bandami i reakcyjnym podziemiem. Okoliczność ta zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. stanowi podstawę do pozbawienia uprawnień kombatanckich.
W ocenie organu S. Ś. w żaden sposób nie wykazał, aby spełniał przesłanki przewidziane w tym przepisie, warunkujące zachowanie dotychczasowych uprawnień kombatanckich. Są nimi: uczestnictwo w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939, uzyskanie uprawnień z mocy obecnie obowiązującej ustawy oraz pełnienie z poboru służby wojskowej w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947r.
W toku postępowania podniósł on okoliczność udziału w walkach z UPA pod dowództwem wojskowym w czasie służby w ORMO i na jej potwierdzenie przedłożył oświadczenie świadka W. C. Świadek ów podał, iż S. Ś., jako członek ORMO wspólnie z MO i wojskiem uczestniczył w akcjach przeciwko oddziałom UPA. Walki te prowadzone były na terenach powiatów sanockiego, krośnieńskiego i brzozowskiego. Dodał, iż był on "wykorzystywany był przez oficerów WP biorących udział w akcjach za przewodnika".
Zauważyć należy, iż świadek ten posiada uprawnienia kombatanckie z tytułu służby w GL-AL w okresie od marca 1943 r. do lipca 1944 r. Ponadto z jego akt kombatanckich wynika, iż co prawda brał udział w walkach z UPA podczas pełnienia służby w Milicji Obywatelskiej, jednakże brak w nich jest dowodów na to, iż walki te prowadzone były pod dowództwem wojskowym. W aktach tych znajduje się uzupełnienie do relacji z marca 1981 r., w której wskazał: "walczyliśmy z tymi napastnikami i mordercami spod znaku UPA (...). Nie tylko my, ale także duże siły Wojska Polskiego brały w tej obronie udział".
Materiał dowodowy zalegający w aktach kombatanckich św. C. zdaje się wskazywać, że świadek ów, będąc funkcjonariuszem MO walczył wspólnie z wojskiem z oddziałami UPA, a taki stan faktyczny nie wyczerpuje zawartego z art. l ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach pojęcia " uczestnictwa w walkach w jednostkach Wojska Polskiego (...) z oddziałami UPA (...) (por. wyrok z dnia 27.06.2003 r. sygn. akt SA/Rz 532/01).
Z uwagi na fakt, iż świadek posiada uprawnienia kombatanckie z innego tytułu, a nadto nie przedstawił dowodów potwierdzających udział w walkach z UPA pod dowództwem wojskowym, oświadczenie świadka w kwestii uczestnictwa S. Ś. w walkach z UPA pod dowództwem wojskowym należy uznać za niewiarygodne.
Ponadto dowód z oświadczenia tego świadka, podobnie jak twierdzenia S. Ś. dotyczące jego udziału w walkach z UPA pod dowództwem wojskowym podczas służby w ORMO, pozostają w sprzeczności z dokumentami zebranym w sprawie. Z przesłanych przez IPN w W. dokumentów wynika jedynie, iż zainteresowany będąc członkiem ORMO uczestniczył w walkach z oddziałami UPA. Dokumenty te nie zawierają informacji o służbowym podporządkowaniu S. Śliwińskiego dowództwu Wojska Polskiego.
Okoliczności walk z oddziałami UPA w ramach ORMO potwierdzili świadkowie: L. K. i S. S. Podkreślić należy, iż L. K. w dokumentach złożonych w ZBoWiD Zarząd Wojewódzki w Rz. (zarówno w deklaracji członkowskiej oraz życiorysie) nie wskazywał na okoliczność udziału walkach z UPA. Z uwagi na brak potwierdzenia udziału świadka w walkach z oddziałami określonymi w art. l ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach Kierownik Urzędu odmówił przyznania uprawnień wdowie po zmarłym L. K. Natomiast w stosunku do świadka S. S. nie zostało wszczęte postępowanie weryfikacyjne, ze względu na zgon świadka. Należy jednak zauważyć, iż w jego aktach ZBoWiD nie ma wzmianki o udziale w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii.
Należy również wskazać, iż świadkowie: L. K. i S. S. potwierdzili udział S. Ś. w walkach na terenie powiatu rzeszowskiego a więc na zupełnie innym terenie, niż wskazywał świadek W. C. Mając powyższe na uwadze, Kierownik Urzędu nie wykluczając, iż S. Ś. brał udział w walkach z UPA, podkreśla, że brak jest dowodów potwierdzających, iż walki te prowadzone były pod bezpośrednim dowództwem wojskowym, co dałoby podstawę do zastosowania wobec niego art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach.
Podnoszona przezeń okoliczność udziału w walkach z UPA jako członka oddziału samoobrony nie jest tytułem do uzyskania uprawnień kombatanckich (por. wyrok NSA z dnia 30.01.2001 r. sygn. akt II SA/Wr 326/99).
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył S. S. wnioskując o uwzględnienie przez organ dowodu z przesłuchania świadków, których zeznania dołączył do skargi a po ich przeprowadzeniu o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie mu uprawnień kombatanckich a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku o przesłanie akt do Sądu z zarzutem naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach i art. 30-32 Konstytucji R.P.
W uzasadnieniu skargi zarzucił pominięcie dowodu z zeznań świadka W. Ch. a nadto domagał się dopuszczenia dowodu z jego oświadczenia i oświadczenia J. P. dołączonych do skargi, bowiem ci kombatanci zostali zweryfikowani.
Zakwestionował nie danie wiary zeznaniom św. C., który choć posiada tytuł kombatancki związany z udziałem w walkach AL- GL, to jednak razem z nim walczył z oddziałami UPA pod dowództwem wojskowym a jedynie Urząd nie dopisał mu tego tytułu w zaświadczeniu. Okoliczność walki pod takim dowództwem potwierdza świadek P., którego zeznań nie dołączył wcześniej wobec trwającego procesu weryfikacji. Zdaniem skarżącego śmierć L. K. nie stoi na przeszkodzie daniu wiary jego oświadczeniu złożonemu za życia.
Decyzja jest zdaniem skarżącego dowolna i narusza art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zeznań dołączonych do skargi stwierdził, że nie mogą one wpłynąć na ocenę decyzji, bowiem skarżący przedłożył je już po jej wydaniu. Zarzut pominięcia zeznań św. Ch. jest nieuzasadniony, bowiem skarżący nie powoływał się na tego świadka w postępowaniu administracyjnym, jak też nie nadesłał jego oświadczenia. Podważył też prawdziwość twierdzeń skarżącego, jakoby nie mógł wcześniej przedstawić zeznań św. P. z uwagi na proces weryfikacyjny. Weryfikacja tego świadka zakończyła się pozytywną decyzją z sierpnia 2004r. a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
W polemice z odpowiedzią na skargę, skarżący podtrzymał zawarte w niej zarzuty. Dodał, iż oświadczeń świadków nie mógł przedstawić wcześniej z uwagi na ich czasową nieobecność i problemy zdrowotne. Urząd nie czekał na przesłanie zapowiadanych dowodów i wydał przedwcześnie decyzję. Nie współdziałał z nim w ich pozyskiwaniu i w ten sposób naruszył art. 6-9 i 77 §1 kpa.
Uzasadnia to wniosek skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola ta wykonywana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).
Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).
Uregulowania te obligują Sąd do każdoczesnej oceny, czy zaskarżony akt lub czynność odpowiada prawu materialnemu i procesowemu i uwzględnienia skargi, jeśli jest on dotknięty naruszeniem prawa określonym w przepisach P.p.s.a. (art. 145 §1 tej ustawy – w odniesieniu do decyzji administracyjnej). Oceny tej sąd dokonuje biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania aktu zakwestionowanego skargą.
Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do konkluzji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta nie narusza prawa w sposób wskazany w wspomnianym art. 145 §1 P.p.s.a.
Przedmiotem skargi jest decyzja o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich w oparciu o przepis art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002, nr 42, poz.371), zwanej dalej skrótem ustawą o kombatantach.
Ustawa ta - przyjmując w art. 1 ust. 1, że kombatantami są osoby, które brały udział w wojnach, działaniach zbrojnych i powstaniach narodowych, wchodząc w skład formacji wojskowych lub organizacji walczących o suwerenność i niepodległość Rzeczpospolitej Polskiej i wymieniając w jego ust. 2 rodzaje działalności kombatanckiej, w art. 2 rodzaje działalności równorzędnej, wskazując w art. 3 przebywanie w niewoli, obozach internowania, więzieniach i obozach koncentracyjnych, zaś w art. 4, inne represje traktowane jako działalność kombatancka lub równorzędna i uznając je za tytuły nabycia uprawnień kombatanckich - wprowadziła jednocześnie instytucję pozbawienia uprawnień kombatanckich, nabytych w oparciu o uprzednio obowiązujące przepisy - jednak podług ustawodawcy - w sposób wadliwy, z punktu widzenia systemu wartości przezeń przyjętego.
Wejście w życie tej ustawy odjęło zatem wszystkim przyznanym uprawnieniom kombatanckim walor niewzruszalności, osłabiając tym samym ich trwałość. Od tego też momentu wszyscy, którzy uprzednio uzyskali uprawnienia kombatanckie winni liczyć się z ich sprawdzeniem w aspekcie jej przepisów i oceną, czy uprawnienia te zostały nabyte niewadliwie z punktu widzenia systemu wartości przyjętego w ustawie.
Przypadki uprawnień, które zostały uznane za wadliwie nabyte i skutek tejże wadliwości w postaci utraty uprawnień nabytych przed wejściem w życie ustawy wymienia wspomniany wyżej art. 25 ust.
2. Należy do nich nabycie uprawnień z tytułu wymienionego w art. 25 ust. 2 pkt 2, stanowiącego, że pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 - 1956 w charakterze " uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub z innych tytułów, niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art.
4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1933 –1939 lub które uprawnienia uzyskały z tytułów określonych w ustawie oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim od 10 maja 1945 do 30 czerwca 1947 r.
Obowiązek wykazania, że istnieją przesłanki do zachowania uprawnień kombatanckich, w tym również te, które z mocy ustawy stanowią tytuł do nabycia uprawnień spoczywa na kombatancie, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku z dnia 29 kwietnia 2004r. sygn. akt SA/Rz 2624/01.
Z wyroku tego wynika również, że NSA uznał decyzję o pozbawieniu uprawnień kombatanckich skarżącego za dotkniętą naruszeniem art. 7 i 77 §1kpa, jako że organ nie ocenił wyjaśnień i zarzutów skarżącego, który twierdził, iż uczestniczył w walkach z oddziałami UPA wraz żołnierzami IV Brygady KBW w Rz. na terenach południowo wschodniej Polski, po odbytym przeszkoleniu i pod bezpośrednim dowództwem wojskowym. Sąd zalecił, by organ wezwał skarżącego do wyjaśnienia w jakich okolicznościach i jakim ewentualnie aktem doszło do połączenia sił Wojska Polskiego i oddziałów ORMO w walce z oddziałami UPA, czyim konkretnie podlegał rozkazom, w jakich uczestniczył walkach i co stanowiło przedmiot tych działań i kto te okoliczności może potwierdzić.
Sąd wyraził pogląd, że gdyby twierdzenia skarżącego okazały się prawdziwe, mógłby on skutecznie ubiegać się o zachowanie uprawnień kombatanckich wspierając ów pogląd wyrokiem SN z dnia 29.08.2001r II RN 132/00/ OSNAP 2002/5/101.
Ocena prawna zawarta w tymże wyroku z mocy art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271, ze zm.) wiązała organ w postępowaniu ponownym, jak również Sąd orzekający w sprawie.
Organ w postępowaniu ponownym zakończonym zaskarżoną decyzją wykonał zalecenia zawarte we wspomnianym wyroku, jako że pismem z dnia 7 września 2004r. wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień i przedstawienia dowodów w kwestiach wskazanych w jego uzasadnieniu, określając w tymże piśmie termin ich przedłożenia. Skarżący nadesłał wyjaśnienia z dnia 15 września 2004r. Do wyjaśnień tych dołączył pisemne oświadczenie W. C. p.s. "K.", z którego wynikało, że jako funkcjonariusz MO przebywający stale w baonie operacyjnym KWMO w Rz. potwierdza on uczestnictwo skarżącego w akcjach, w których jednostki wojskowe i milicyjne wykorzystywały młodych członków ORMO do celów zwiadowczych i bojowych. Otrzymywali oni broń od organów MO. W akcjach tych na terenie powiatu sanockiego, krośnieńskiego i brzozowskiego uczestniczył skarżący wykazujący się szczególną odwagą i znajomością terenu.
Innych dowodów a w szczególności oświadczeń świadków, skarżący nie przedstawił do zakończenia postępowania administracyjnego, choć organ w piśmie z dnia 12 kwietnia 2005r. zawiadamiającym o prawie zapoznania się z zebranymi materiałami i składania oświadczeń oraz wniosków wskazał termin, do którego należy je przedstawić.
Dodatkowo organ z urzędu dopuścił dowody z materiałów i informacji nadesłanych przez Instytut Pamięci Narodowej Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu a także z akt kombatanckich W. C. i L. K. i dokonawszy oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów przyjął, że skarżący nie wykazał, iżby zachodziły po jego stronie przesłanki zachowania uprawnień kombatanckich a w szczególności uczestniczenia walkach w jednostkach Wojska Polskiego (pod bezpośrednim dowództwem wojskowym) z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii.
Ocena ta nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, stanowiącej podstawową zasadę postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Zasada ta ustanowiona jest art. 80 kpa, który przewiduje, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza ona, że organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie jest skrępowany przepisami, co do wartości poszczególnych dowodów i może swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego w danej sprawie, ustalić stan faktyczny.
Ocena dowodów nie może być samowolna, tzn. winna być dokonana przy zachowaniu reguł tej oceny sprowadzających się do oparcia jej na materiale zebranym przez organ, dokonania jej w sposób wszechstronny przy zachowaniu wynikających z kpa reguł, co do znaczenia wymienionych w nim dowodów (dokumenty), oraz zgodności z wiedzą, logiką i doświadczeniem życiowym - patrz: (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks Postępowania Administracyjnego - Komentarz Wyd. C.H. Beck 2000 str. 80-81).
Reguły te zdaniem Sądu zostały w sprawie zachowane.
Organ ustalając, że skarżący nie wykazał przesłanki zachowania uprawnień kombatanckich z podstawy ich nabycia wymienionej w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach... nie dał wiary oświadczeniu skarżącego i oświadczeniu świadka W. C. Nie danie wiary oświadczeniu skarżącego zostało uzasadnione jego nie potwierdzeniem innymi dowodami, bowiem organ odmówił wiary jedynemu przedstawionemu przez skarżącego dowodowi, tj. oświadczeniu świadka C. Oświadczenie tego świadka istotnie pozostaje w sprzeczności z informacjami wynikającymi z pisma i materiałów nadesłanych przez IPN. Instytut ten poświadcza bowiem jedynie, że skarżący jako członek ORMO w latach 1946-1947 walczył z UPA. Nie potwierdza natomiast, by walka ta miała miejsce pod dowództwem Wojska Polskiego. Organ nie dał wiary temu świadkowi także z tego powodu, że otrzymał on uprawnienia kombatanckie z innego tytułu (GL-AL.) a z jego akt kombatanckich i znajdujących się w nich relacji wynika, że brał udział w walkach z UPA, jako funkcjonariusz MO. Brak w nich natomiast wzmianki by była to walka pod dowództwem wojskowym.
Ocena wiarygodności tego świadka dokonana przez organ znajduje wsparcie w przeprowadzonym z urzędu przez Sąd dowodzie z akt Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zalegających w aktach sprawy o sygn. II SA/Rz 1000/04 ze skargi S. D. na decyzję tegoż organu z dnia [...] października 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozbawieniu uprawnię kombatanckich. Skargę tę Sąd prawomocnie oddalił, miedzy innymi z tej przyczyny, że ten sam świadek W. C. ps. "K." potwierdził walkę S. D. w ramach służby MO pod dowództwem wojskowym w okresie, kiedy ten skarżący nie służył jeszcze w MO (co zostało potwierdzone dokumentami i jego oświadczeniem).
Zauważyć przy tym wypadnie, iż wspominany świadek potwierdził w niniejszej sprawie walkę skarżącego z UPA w powiatach sanockim, krośnieńskim i brzozowskim, podczas gdy skarżący w swym pisemnym oświadczeniu wymienił miejscowości położone w powiecie lubaczowskim, dodając jedynie, że doraźnie był przerzucany do K., Ż., R. i W. Organ oceniając kwestię wykazania udziału skarżącego w walkach z oddziałami UPA pod bezpośrednim dowództwem wojskowym zwrócił uwagę, że świadkowie L. K. i S. S. w aktach ZBoWiD wspominali o uczestnictwie w walkach Samoobrony i ORMO, przy czym z ich zeznań udostępnionych przez IPN wynika, ze działali oni wspólnie ze skarżącym na terenie pow. rzeszowskiego.
Sąd zauważa, że te oświadczenia korespondują z deklaracją członkowską ZBoWiD skarżącego i jego życiorysem, gdzie podnosił swą walkę z bandami i reakcyjnym podziemiem a także z wyjaśnieniem złożonym w postępowaniu weryfikacyjnym w piśmie z dnia 7 stycznia 2001r.W piśmie tym podniósł, że w ramach Samoobrony pełnił służbę wartowniczą w obronie przed bandami rabunkowymi na terenie swojego miejsca zamieszkania (B., D.) oraz najazdami UPA, które dochodziły ze strony S. i B. Kwestia uczestnictwa w walkach z oddziałami UPA na terenie Polski południowo-wschodniej (bez bliższego oznaczenia terenu) i wskazanie, że miało to miejsce w ramach Plutonu Operacyjnego IV Brygady KBW pojawiła się dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pochodzącym z 8 maja 2001.
Zmienność twierdzeń skarżącego i ogólnikowość wyjaśnień złożonych na żądanie organu odnośnie przedmiotu nakazanego do wyjaśnienia w wyroku sądowym uzasadnia - obok powołanych przez organ argumentów – pogląd, że nie danie wiary twierdzeniom skarżącego, co do wypełnienia przesłanek nabycia zachowania uprawnień kombatanckich określonych art. 1 ust 2 pkt 6 ustawy, nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów.
Odnosząc się do zarzutów skargi a w szczególności pominięcia zeznań świadków J. P. i W. Ch. Sąd podziela pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, iż nie mogą być one wzięte pod uwagę przy ocenie decyzji, jako, że skarżący przedłożył je po zakończeniu postępowania i wydaniu zaskarżonej decyzji. Zauważyć wypadnie, co Sąd podkreślił wcześniej, że organ wezwał skarżącego do przedłożenia wszelkich dowodów na okoliczności wskazane w wyroku sądowym, zakreślając termin a skarżący poinformowany o zakończeniu postępowania dowodowego i uprawnieniu do złożenia wyjaśnień miał możliwość jego uzupełnienia – czego nie uczynił i nie zawnioskował o przedłużenie terminu zakreślonego przez organ. Czyni to zarzut naruszenia art. 6-9 i 77 §1 kpa nieuzasadnionym.
Zarzut naruszenia art. 30 – 32 Konstytucji R.P. nie został przez skarżącego w żaden sposób uzasadniony Naruszenia tych przepisów ustanawiających prawo człowieka do nienaruszalności jego godności, ochrony wolności, zasadę równości wobec prawa a także zakaz nie dyskryminowania, Sąd nie może się dopatrzyć w działaniu organu wykonującego ustawowe obowiązki dopatrzyć ich naruszenia, zwłaszcza gdy uwzględni się, że przepisy ustawy a w szczególności art. 25 ust. 1 pkt 2 i art. 1 ust. 2 pkt 6 były przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego i nie zostały uznane za niezgodne z Konstytucją R.P. (wyrok TK z dnia 15.04.2003 SK 4/2 OTK 2003/4/ 31).
Z przytoczonych wyżej względów Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.